បច្ចេកវិទ្យា ថ្ងៃអាទិត្យ ទី១ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២២ · ១៤:៤២
បច្ចុប្បន្នមានកាំភ្លើងវែងជាច្រើនប្រភេទកំពុងប្រើប្រាស់ដោយអង្គភាពទាហានថ្មើជើងនៃកងទ័ពក្នុងប្រទេសនានាលើសាកលលោក តែបើក្រឡេកទៅក្រោយពោលគឺមុនសង្គ្រាមលោកលើកទី២ កាំភ្លើងម៉ាក Sturmgewehr 44 គ្មាននរណាបានស្គាល់នោះទេ។ ចុងសង្គ្រាមលោកលើកទី២អាល្លឺម៉ង់បានណែនាំនិងផិតកាំភ្លើងនេះជាទ្រង់ទ្រាយធំតែម្ដងហើយវាបានបន្សល់ទុកនូវឥទ្ធិពលមួយមកដល់សម័យក្រោយៗទៀតលើកផ្នែកខាងរចនានិងបង្កើតថ្មីហើយវាអាចជគំរូដែលយកមកផលិត AK-47 ដ៏ល្បីល្បាញរបស់រុស្សីក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទី២បន្តមកដល់បច្ចុប្បន្ន។ ក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទី១ដែលជាសង្គ្រាមបែបសម័យទំនើបកើតមុនគេបានលេចចេញនូវរឿងភ្ញាក់ផ្អើលមួយគឺការប្រើប្រាស់អាវុធជាកាំភ្លើងដ៏លើសលប់ប៉ុន្តែកាំភ្លើងទាំងនោះមិនមែនជាមធ្យោបាយដ៏មានប្រសិទ្ធភាពគ្រប់គ្រាន់ អាចឲ្យសត្រូវស្លាប់និងរបួសច្រើននោះទេ។ គោលគំនិតនិងដំណាក់កាលនៃការបង្កើតក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទី១ កាំភ្លើងជាច្រើនត្រូវបានប្រើក្នុងសង្គ្រាមលើកទី១សុទ្ធតែចាត់ទុកជាកាំភ្លើងទំនើបសម័យនោះ ឧទាហរណ៍កាំភ្លើងវែងប្រើប្រាស់ស្នូលដែករុញគ្រាប់ SMLE (កាំភ្លើងម៉ាក Lee-Enfield របស់អង់គ្លេសប្រើប្រាស់បង់ដាក់គ្រាប់តិច)ដែលអាចដាក់បាន១០គ្រាប់ ហើយអ្នកជំនាញដែលបានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលខ្ពស់ពីកម្លាំងបេសកកម្មអង់គ្លេសអាចបាញ់បានគោលដៅចំនួន ១៥គ្រប់ក្នុងមួយនាទីក្នុងក្នុងឆាកប្រយុទ្ធក្នុងសមរភូមិដំបូងៗ។ទោះបីជាយ៉ាងនេះក្ដី! កាំភ្លើងនាសម័យនោះមានបញ្ហាច្រើនណាស់ គឺក្នុងចំណោមគ្រាប់ជាច្រើនដែលបាញ់ចេញត្រូវចំគោលដៅតែ២ឬ៣គ្រាប់ប៉ុណ្ណោះ។ សម័យនោះកាំភ្លើងធំបាញ់ចេញពីបន្ទាយ(Artillery )ឯណោះវិញតែដែលជាអ្នកសម្លាប់មនុស្សច្រើនជាងគេក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទី១ខណៈទាហានអង់គ្លេសនិងបារាំង៧០ភាគរយស្លាប់និងរបួសដោយសារកាំភ្លើងធំក្នុងសមរភូមិខាងលិចហើយប្រហាក់ប្រហែល៦០នៃទាហានអាល្លឺម៉ង់ក៏ស្លាប់ដោយសារកាំភ្ល់ើងធំនេះ។ កាំភ្លើងដែលសម្លាប់មនុស្សច្រើជាងគេទី២គឺកាំភ្លើងយន្ត។ យើងមិនអាចបែងចែករវាងអ្នករបួសក្នុងការប្រយុទ្ធដែលបណ្តាលមកពីកាំភ្លើងយន្តនិងកាំភ្លើងវែងនោះទេ ព្រោះកាំភ្លើងយន្តធុនធ្ងន់ភាគច្រើនប្រើដោយភាគីទាំងអស់ដូចកាំភ្លើងវែងសម្រាប់ទាហានថ្មើរជើងដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ! ការសង្កេតលើសមរភូមិបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាកាំភ្លើងយន្តជាអ្នកទទួលខុសត្រូវចំពោះការស្លាបនិងរបួសច្រើនជាងកាំភ្លើងវែង។ បញ្ហានេះមិនមែនជាកំហុសរបស់កាំភ្លើងតែម្យ៉ាងនោះទេ ហើយជាមធ្យមដែលកាំភ្លើងត្រូវបានប្រើក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទី ១…
