Mythical Bird

យុវជនម្នាក់បានដាក់ពាក្យធ្វើជាជំនួយការអ្នកបើករថភ្លើង ហើយអ្នកបើករថភ្លើង គឺជាមនុស្សចូលចិត្តត្អួញត្អែររអ៊ូរទាំ តែងតែបណ្តោសបង្អាប់ដល់ជំនួយការដែលមកថ្មីនោះ។ ១ខែកន្លងផុតទៅ យុវជននោះបានទទួលប្រាក់ខែលើកទីមួយនៅក្នុងជីវិតរបស់គេ នៅក្នុងចិត្តរបស់គេដូចជាបានញុំាទឹកឃ្មុំដ៏ផ្អែមអ៊ីចឹង បន្តិចក្រោយមកក៏យកប្រាក់ខែនោះចេញមករាប់។ ពេលដែលកំពុងរាប់បណ្តើរសប្បាយបណ្តើរនោះ អ្នកបើករថភ្លើងម្នាក់នោះក៏ទ្រាំមិនបានហើយនិយាយថា “អាល្អិត កុំទាន់សប្បាយចិត្តពេក ! ឯងស្មានថាឯងអាចឱបចានបាយនេះជាប់ហើយមែនទេ? ប្រាប់ឯងចុះ ឯងត្រូវឆ្លងឱ្យផុត៣ខែទើបរាប់ថាផុតការងារសាកល្បង យ៉ាងណាឯងកុំទៅបង្ករឿងទៅបានហើយ។ បើពីរបីឆ្នាំក្រោយ ឯងមានសំណាងមិនត្រូវបានគេដេញចេញនោះ ឯងអាចដូចយើងអ៊ីចឹង អាចធ្វើជាអ្នកបើករថភ្លើងស្របច្បាប់ម្នាក់ ពេលនោះទើបអាចរាប់លុយបានដោយសប្បាយចិត្តបាន។ ចំពោះពេលនេះ យើងផ្តល់យោបល់ថាឯងគួរតែមើលចានបាយខ្លួនឯងឱ្យបានប្រយ័ត្នបន្តិច ឆាប់ទៅធ្វើការឱ្យបានល្អទៅ!” យុវជនរូបនោះខឹងឡើងមុខក្រហម គេយល់ថាអ្នកបើករថភ្លើងម្នាក់នេះគ្មានសិទ្ធមកប្រមាថគេបែបនេះទេ។ តែសម្ដីរបស់អ្នកបើករថភ្លើងបែរជារំឭកដល់គេ ឱ្យគេពិចារណាដល់រឿងមួយ “ឬមួយក៏ខ្ញុំគ្រាន់តែអាចយកមុខរបរជាអ្នកបើករថភ្លើងធ្វើជាការងារប្រចាំជីវិតខ្ញុំទេឬ? បើសិនជាបែបនេះ ឆាកជីវិតមួយនេះគ្មានន័យជាមិនខាន?”…

មនុស្សពីបុរាណ ឬក៏ពេលដែលវង្វេងនៅក្នុងព្រៃនាពេលយប់ អ្វីដែលអាចសង្គ្រោះពួកគេបាន មានតែពឹងទៅលើត្រីវិស័យ ឬក៏មើលផ្កាយលើមេឃ ដែលគេហៅឈ្មោះផ្កាយនោះថា ផ្កាយក្រពើ ឬផ្កាយប៉ូល។ ហើយមនុស្សនៅប៉ែកខាងជើងនិយមសួរខ្លួនឯងថា “តើនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួន មានផ្កាយក្រពើមួយដួងដែរឬទេ?” តើនេះចង់និយាយពីអ្វីទៅ? គឺចង់ប្រាប់អ្នកថាពេលដែលអ្នកជួបនឹងស្ថានភាពវង្វេងនៅក្នុងឆាកជីវិតរបស់អ្នកចាំបាច់ត្រូវមានផ្កាយក្រពើមួយដួងសម្រាប់ជួយរកទិសដៅឱ្យអ្នក។ ពួកយើងសុទ្ធតែដឹងថា ផ្កាយក្រពើ គឺជាសញ្ញាបង្ហាញផ្លូវដ៏សំខាន់នៅពេលដើរនៅក្នុងព្រៃ និងជាទិសដៅរបស់នាវាចរណ៍ពីបុរាណ លើសពីនេះទៀត វាក៏ជាក្រុមផ្កាយសម្រាប់កំណត់ទិសដៅរបស់ផ្កាយតូចៗផងដែរ។ ដោយសារតែ ផ្កាយក្រពើស្ថិតនៅក្បែរផ្កាយដែលស្ថិតចំទិសខាងជើងតែម្តង ដោយហេតុនេះហើយអស់រយៈពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំមកនេះ ផែនដីបានពឹងផ្អែកលើពន្លឺរបស់វាដើម្បីធ្វើនាវាចរណ៍ ឬការត្រាច់ចរក្នុងព្រៃនាពេលរាត្រី។ បច្ចុប្បន្នតំបន់ ប៊ីសសេល (Bissell) គឺជារតនសម្បត្តិមួយនៅលើវាលខ្សាច់សាហារ៉ា ជារៀងរាល់ឆ្នាំមានអ្នកទេសចរណ៍រាប់មិនអស់មកកាន់ទីនេះ ប៉ុន្តែមុនពេលលោក ខេន លឺវីន…

នៅក្នុងកិច្ចការងារ ចំពោះការវង្វេងទិសដៅម្តងម្កាល វាពិតជាពិបាកនឹងចៀសផុតណាស់ ពាក្យមួយឃ្លាដែលពេញនិយមក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនេះបានពន្យល់ទៅជនវង្វេងគ្រប់រូបដោយនិយាយថា “នៅក្នុងភាពយុវវ័យរបស់អ្នកណាដែលមិនធ្លាប់វង្វេង”។ ប៉ុន្តែភាពវង្វេង គឺជាអារម្មណ៍អវិជ្ជមានមួយ ភាពវង្វេងនឹងអាចធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់ល្ហល្ហេវឥតកោះត្រើយ គ្មានទិសដៅ បើមិនអាចរំដោះខ្លួនចេញពីភាពវង្វេងនេះបានទេ ដូច្នេះចុងក្រោយអ្វីដែលទន្ទឹងរង់ចាំអ្នកនោះ គឺជាភាពអន់ថយ មិនរីកចម្រើន។ មនុស្សដែលវង្វេង គឺរកមិនឃើញនូវច្រកចេញនៃឆាកជីវិតឡើយ ដូច្នេះត្រូវបានឃុំជាប់នៅក្នុងនោះ។ ហើយមានពេលខ្លះ មិនមែនយើងមិនចង់ទៅស្វែងរកនោះទេ តែដោយសារយើងគ្មានគោលដៅ ដូច្នេះទើបវីវក់ក្នុងភាពឈឺចាប់ ចាកមិនឆ្ងាយពីភាពវង្វេងវង្វាន់ ហើយថែមទាំងបានឃុំខ្លួនឯងដោយភាពស្មុគស្មាញជាច្រើន រកមិនឃើញនូវច្រកមួយដែលអាចដកដង្ហើមបាន។ នៅក្នុងរឿងស្នេហាវិញ ខ្លួនប្រៀបបីដូចជាគ្រាប់អុក ទៅមុខ ឬថយក្រោយមិនមែនអាស្រ័យលើខ្លួនឯង ចំណែកនៅក្នុងការងារ ខ្លួនប្រៀបដូចជាមនុស្សយន្តត្រូវបានគេបញ្ជាឱ្យទៅមកតាមចិត្ត ដូច្នេះទើបយូរៗទៅកើតជាភាពវង្វេង។ មានពេលខ្លះ ភាពវង្វេង…

នៅក្នុងមួយជីវិតនេះ ពួកយើងប្រហែលជាបានជួបនូវការលំបាករាប់មិនអស់ ប្រឈមមុខនឹងស្ថានភាពលំបាកក៏មិនតិចដែរ ពេលដែលសេចក្តីលំបាកចូលមករារាំងដំណើរផ្លូវរបស់យើង តើអ្នកប្រើទឹកចិត្តអ្វីទៅប្រឈមមុខទៅ? គេចវេះ ប្រឈមមុខ ឬក៏យកវាជាន់ក្រោមបាតជើង? មានពេលខ្លះ ពួកយើងអាចនឹងត្រូវបានសេចក្តីលំបាកបន្លាចដល់យើង ហើយយើងទ្រាំមិនបានក៏រុញរា ចង់បោះបង់វាចោល បើបែបនេះមែន នោះអ្នកក៏មិនអាចគេចផុតពីការលំបាកជារៀងរហូតដែរ ប្រៀបមិនស្មើពុះពារនឹងការលំបាកនោះទេ យកការលំបាកនេះមកជាន់ក្រោមបាតជើង។ សមត្ថភាពរបស់មនុស្ស គឺឥតព្រំដែន ឱ្យតែអ្នកជឿជាក់លើខ្លួនឯង មើលស្រាលលំបាកនេះ អ្នកប្រាកដជាអាចដើរចេញពីការលំបាកនេះជាមិនខាន ហើយមកស្វាគមន៍ថ្ងៃស្រស់បំព្រងសម្រាប់ជីវិត។ ពាក្យចាស់ពោលថា អានសៀវភៅរាប់ម៉ឺនក្បាលមិនស្មើយកចំណេះដឹងនោះមកអនុវត្តជាក់ស្តែងឡើយ។ បើមិនអាចនៅក្នុងភាពលំបាកនេះវាយផ្តួលវាបានទេ យើងក៏មិនអាចយល់អំពីការរស់នៅដ៏ពិតប្រាកដដែរ។ អ្វីដែលនៅក្នុងសៀវភៅច្រើនយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ត្រូវយកមកអនុវត្តន៍ជាក់ស្តែងដែរ។ ឱ្យតែឆ្លងកាត់ការអនុវត្តន៍ជាក់ស្តែងហើយ ទើបអ្នកអាចដឹងថា “ដើមឡើយខ្ញុំអាចធ្វើបានដល់កម្រិតមួយនេះ” ទើបអាចបន្ថែមជំនឿចិត្តដល់ខ្លួនឯង…

នៅក្រោមការសន្និដ្ឋានលក្ខខណ្ឌទស្សនៈមិនផ្លាស់ប្តូរ ការប្រើកម្លាំងមនុស្ស កម្លាំងសម្ភារ និងហិរញ្ញវត្ថុដែលមានស្រាប់ឱ្យបានពេញលេញ ដើម្បីបញ្ចេញនូវគុណសម្បត្តិរបស់ខ្លួនអ្នកផ្ទាល់ ជីកគាស់យកសក្តានុពលផ្ទាល់នៅក្នុងខ្លួន គឺជាមធ្យោបាយដ៏ល្អបំផុតដើម្បីរកផលចំណេញ។ មហាសេដ្ឋីជនជាតិអាមេរិក ហ៊ីលតុន (Hilton) បានទិញសណ្ឋាគារប្រណីតមួយនៅទីក្រុងញូវយ៉កក្នុងតម្លៃ ៧ លានដុល្លារ។ លោក ហ៊ីលតុន (Hilton) បានកត់សម្គាល់ឃើញថា សសរមូលធំទាំងបួនដ៏ស្រស់ស្អាតនៅច្រកដើររបស់សណ្ឋាគារ ធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍ថាសសរមូលទាំងនេះដូចជាគ្រីស្តាល់ គឺជាសសរដែលប្រហោងមួយ ហើយគ្មានអ្វីទាក់ទងនឹងទម្រពិដានឡើយ ។ ដូច្នេះ លោក ហ៊ីលតុន (Hilton) បញ្ជាឱ្យគេប្រញាប់រុះរើមើល ពិតជាដូចអ្វីដែលគាត់គិតមែន គឺជាសសរប្រហោងមួយតែប៉ុណ្ណោះ។ គាត់បានអញ្ជើញជាងឈើមក ដើម្បីតំឡើងបង្អួចកញ្ចក់ខ្នាតតូចដ៏ប្រណិតមួយចំនួននៅក្នុងសសរមូលធំនោះ បន្ទាប់មកដាក់ជួលក្នុងតម្លៃដ៏ខ្ពស់។…