អត្ថបទថ្មីៗ

#រកលុយហើយនិងនៅកំដរកូនតើអ្នកគិតថាមួយណាសំខាន់ជាង? ពេលស្តាប់ខ្ញុំនិយាយពាក្យប៉ុន្មានឃ្លានេះហើយ អ្នកប្រាកដជាមានចម្លើយនៅក្នុងចិត្តមិនខានឡើយ។ ១. ពេលវេលាដែលឪពុកម្តាយអាចនៅកំដរកូនគឺមានតែប៉ុន្មានឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ បើខកខានហើយ គឺមិនអាចត្រឡប់ថយក្រោយម្តងទៀតបានឡើយ។ ២. ទារកចាប់ពីកើតរហូតដល់៣ឆ្នាំ អ្នកណានៅមើលថែ ពួកគាត់នឹងស្និទ្ធស្នាលជាមួយអ្នកនោះ។ ក្មេងដែលទើបកើតមកដល់ពិភពលោកនេះ គឺភ័យខ្លាចភាពឯកា និងការបោះបង់ណាស់។ ៣. ក្មេងពីអាយុ៣ឆ្នាំ ដល់១២ឆ្នាំ ជាពេលកំពុងចម្រើនបញ្ញា ការយល់ដឹង ឪពុកម្តាយចាប់ផ្តើមបង្រៀនពីច្បាប់ទម្លាប់ល្អ កំណត់វិន័យត្រឹមត្រូវ។ ក្មេងដែលខ្វះការអប់រំ គ្មានសីលធម៌ល្អ ពិបាកទទួលបានការគោរព និងឱ្យតម្លៃពីសង្គមណាស់។ ៤. ក្មេងអាយុពី១៣ឆ្នាំ ទៅ១៨ឆ្នាំ និយាយពីគោលដៅ និយាយពីសង្គមខាងក្រៅជាមួយកូន កូនទើបឋិតក្នុងវ័យលាស់ត្រួយ កំពុងចាប់ផ្តើមវាយតម្លៃពីពិភពលោក…

របៀបគិតធ្វើឱ្យមានភាពខុសគ្នារវាងបុគ្គលិកវរជន និងបុគ្គលិកសាមញ្ញនៅកន្លែងធ្វើការ។ បុគ្គលិកការងារកាន់តែច្រើន ក៏កាន់តែមានបញ្ហា និងរឿងរ៉ាវកើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់។ រឿងដដែលនៅដំណាក់កាលនីមួយៗមនុស្សមានការយល់ដឹង និងបទពិសោធន៍ខុសគ្នា។ សេចក្តីពិតដដែលនេះ យើងកាន់តែទៅធ្វើការ និងធ្វើការកាន់តែយូរ គំនិតរបស់យើងនឹងផ្លាស់ប្តូរ។ នៅពេលដែលអ្នកបោះជំហានទៅមុខភ្លាមៗនៅក្នុងការិយាល័យ អ្នកតែងតែមើលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដោយកញ្ចក់ពណ៌ផ្កាឈូក តែងតែយកអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងស្រាល។ ទោះយ៉ាងណាបន្ទាប់ពីរយៈពេល ១០ ឆ្នាំនៅកន្លែងធ្វើការ នឹងមានមេរៀនជាច្រើនដែលអ្នកនឹងត្រូវបង្ខំចិត្តដឹង ប្រសិនបើអ្នកមិនចង់ឈប់ពីការងារ។ ១. រក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ នៅកន្លែងធ្វើការពេលខ្លះបង្ហាញកាន់តែច្រើន និងនិយាយកាន់តែច្រើនផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវឱកាសកាន់តែច្រើនដើម្បីសិក្សា និងអភិវឌ្ឍខ្លួនឯង។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ មានពេលខ្លះដែលអ្នកត្រូវរៀនរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ឧទាហរណ៍ មិននិយាយពីជីវិតក្រៅការងារ មិនមែនបរិហារកេរ្តិ៍មិត្តរួមការងារ មិនរៀបចំផែនការសម្រេចចិត្តរបស់ក្រុមប្រឹក្សា។ ២. មិត្តរួមការងារគួរតែមានកម្រិតនៃដែនកំណត់…

#យើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែអាចជួយផ្សះផ្សាសង្គមយើងបាន គេតែងនិយាយថា “កូនខ្ញុំមិនដូចកូនគេ” ការពិតនោះ គឺមកពី “ម៉ែឪយើងមិនដូចម៉ែឪគេ” ទៅវិញទេ ដ្បិតម៉ែឪយើងគ្មានវិធីសាស្ត្រថែរក្សា ស្ដីប្រដៅ និងឱបក្រសោបកូនៗបានល្អ។ ខ្ញុំសូមរៀបរាប់ពីកុមារភាពដ៏ជូរចត់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំតែងតែមានអាការៈភ័យខ្លាច ប្រៀបដូចកូនបក្សីធ្លាក់ចូលក្នុងទឹក។ ពេលឡើងមកវិញ ខ្ញុំរងារញ័រទទ្រើត និងធ្លាប់ជាកូនក្មេងដែលរត់ឆ្លងកាត់ទីលានសមរភូមិយ៉ាងខ្វាត់ខ្វែង។ ខ្ញុំធ្លាប់ត្រូវគេវាយដំដូចជនឧក្រិដ្ឋ ហើយបង្ខំឱ្យធ្វើការដូចទាសករ។ ខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចមិនថាយប់មិនថាថ្ងៃ។ ក្នុងឆាកជីវិតនេះ ខ្ញុំធ្លាប់បានរស់កៀកជាប់នឹងភាពភ័យតក់ស្លុត និងភាពទុរគតអត់ឃ្លាន។ សេចក្តីសុខសុភមង្គលមិនដែលកើតឡើងក្នុងពិសោធន៍ជីវិតរបស់ខ្ញុំកាលនៅពីតូចសោះឡើយ។ ខ្ញុំធ្លាប់ដើរកកាយគំនរសំរាមពេញមួយថ្ងៃ ដោយសង្ឃឹមថានឹងជួបនូវសំណាង។ ភាពស្រេកឃ្លាន និងការហូបចុកមិនគ្រប់គ្រាន់ តែងតែនៅនែបនិត្យជិតកាយខ្ញុំជានិច្ច។ ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើការឱ្យគេដើម្បីដូរបាយហូប និងត្រាច់ចរដើម្បីស្វែងរកអាហារស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃ។ ខ្ញុំតែងលូនចេញមកក្រៅរាលៗយប់ ដោយសង្ឃឹងថានឹងអាចរកឃើញមានមួយបាវ…