អត្ថបទថ្មីៗ

អាពាហ៍ពិពាហ៍ទាមទារការចិញ្ចឹមបីបាច់ពីភាគីទាំងសងខាងដើម្បីទទួលបានភាពស្ថិតស្ថេរ។ យ៉ាងណាមិញ មានគូស្នេហ៍មួយគូដែលទោះបីជា រស់នៅជាមួយគ្នារាល់ថ្ងៃ តែបែរជាអស់អារម្មណ៍ជាមួយគ្នាដោយមិនដឹងខ្លួន។   ១.មិនចែករំលែកអារម្មណ៍ ក្នុងទំនាក់ទំនងអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលមានសុខភាពល្អ ជួនកាលការប្រកែកគ្នាគឺជារឿងធម្មតាទាំងស្រុង សូម្បីតែល្អជាងការនៅស្ងៀមយូរ។ ព្រោះនៅពេលដែលមនុស្សពីរនាក់លែងចង់ឈ្លោះគ្នា វាច្រើនតែមានន័យថាពួកគេលែងខ្វល់ពីអារម្មណ៍របស់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ការរស់នៅជាមួយគ្នាក្រោមដំបូលតែមួយបន្តិចម្តងៗ ប្រៀបដូចជាមនុស្សចម្លែកពីរនាក់ដែលត្រូវបង្ខំអោយរស់នៅជាមួយគ្នា។ រូបភាពដែលធ្លាប់ស្គាល់គឺប្តីត្រលប់មកវិញបន្ទាប់ពីធ្វើការមួយថ្ងៃ ឱបទូរស័ព្ទ ហើយអង្គុយស្ងៀមនៅលើសាឡុង។ ប្រពន្ធរៀបចំអាហារពេលល្ងាចដោយស្ងាត់ៗ ទាំងអ្នកទាំងពីរមិននិយាយស្តីគ្នាទេ។ ក្នុងពេលទទួលទានអាហារ មនុស្សម្នាក់ៗផ្ដោតលើចំណែកអាហាររៀងៗខ្លួន ដោយចៀសវាងសម្លឹងមើលមុខគ្នា។ នៅពេលយប់ មនុស្សម្នាក់ៗដេកបែរខ្នងដាក់គ្នា ចម្ងាយផ្លូវកាយបណ្តើរទៅរកចម្ងាយក្នុងចិត្ត។ ទោះមានរឿងចង់លាក់ចិត្តក៏ដោយ មនុស្សមិនគិតថាប្រាប់ប្ដីប្រពន្ធទេ តែជ្រើសរើសរកមិត្តភក្តិដើម្បីជជែក។ ប្រពន្ធឈឺ ប្តីនិយាយថា៖ «គ្រាន់តែលេបថ្នាំទៅ» ។…

បន្ទាប់ពីរៀបការ ផ្ទះរបស់ឪពុកម្តាយមិនត្រឹមតែជាកន្លែងសម្រាប់ត្រឡប់ទៅវិញប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាការគាំទ្រខាងវិញ្ញាណដ៏រឹងមាំនៅក្នុងចិត្តរបស់ស្ត្រីគ្រប់រូបផងដែរ។ ត្រឡប់ទៅទីនោះវិញ ប្រៀបដូចជាអារម្មណ៍ដែលទទួលបានក្តីស្រឡាញ់គ្មានលក្ខខណ្ឌរបស់ឪពុកម្តាយ និងអនុស្សាវរីយ៍ពីកុមារភាពដ៏ផ្អែមល្ហែម។ តែបើស្រ្តីឆ្លាត គេនឹងមកយករឿងទាំង៣ខាងក្រោមនេះទៅនិយាយប្រាប់ម្តាយឪពុកឡើយ៖   ១.កុំប្រាប់រឿងរ៉ាវអំពីជម្លោះអាពាហ៍ពិពាហ៍ នៅក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ណាមួយជម្លោះគឺជៀសមិនរួចនោះទេ។ ពីភាពខុសគ្នាបន្តិចបន្តួចនៅក្នុងរបៀបរស់នៅរហូតដល់ការខ្វែងគំនិតគ្នាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅអំពីទិសដៅនាពេលអនាគត – ទាំងអស់នេះអាចក្លាយជាមូលហេតុនៃការឈ្លោះប្រកែកគ្នា។ ស្ត្រីជាច្រើននៅពេលដែលត្រឡប់ទៅផ្ទះឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេវិញ ជារឿយៗមានទំនោរចែករំលែកការខកចិត្តរបស់ពួកគេក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ ជាមួយនឹងបំណងប្រាថ្នាចង់បានការលួងលោម។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលខ្លះពេលឮថាកូនស្រីត្រូវបានគេប្រព្រឹត្តដោយអយុត្តិធម៌ ឪពុកម្តាយមិនត្រឹមតែខូចចិត្តទេ ថែមទាំងងាយកើតការរើសអើងចំពោះកូនប្រសារទៀតផង។ នៅពេលដែលអារម្មណ៍អវិជ្ជមានកើតឡើង ការជួបគ្នាជាបន្តបន្ទាប់អាចក្លាយជារឿងឆ្គង សូម្បីតែនាំទៅរកពាក្យគំរោះគំរើយដែលធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងកាន់តែតានតឹង។ ជាឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើប្រពន្ធនិយាយថាប្តីរវល់ពេក ហើយមិនខ្វល់ពីគ្រួសារ ឪពុកម្តាយរបស់នាងប្រហែលជាគិតថាគាត់លើកកូនអោយមនុស្សខុស។ នៅពេលគាត់ទៅលេងលើកក្រោយ ភាពព្រងើយកន្តើយពីក្រុមគ្រួសាររបស់ប្រពន្ធគាត់នឹងធ្វើឱ្យភាគីទាំងពីរមានអារម្មណ៍ឆ្គាំឆ្គង។ ជម្លោះក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាបញ្ហាមួយដែលត្រូវដោះស្រាយរវាងអ្នកទាំងពីរតាមរយៈការស្តាប់និងការយោគយល់។ ការនាំមនុស្សក្រៅមកចូលរួមនឹងធ្វើឱ្យរឿងកាន់តែស្មុគស្មាញ។…

ស្ត្រីដែលមានប្រាជ្ញាយល់ថាសេចក្ដីស្រឡាញ់មិនមែនមានន័យថាមានការគ្រប់គ្រង ឬ ការរឹតត្បិតនោះទេ។ ជំនួសឱ្យការស្និទ្ធស្នាលជាមួយស្វាមីខ្លាំងពេក នាងជ្រើសរើសបោះជំហានថយក្រោយ ដោយទុកចន្លោះឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ដើម្បីឱ្យអ្នកទាំងពីរអាចក្លាយជាខ្លួនឯង ចាស់ទុំ និងយល់ចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក ។ បុរាណបាននិយាយថា៖ «ការរៀបការត្រូវចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សា» ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើនយល់ខុសថា«ការបណ្ដុះបណ្ដាល»ជាការគ្រប់គ្រង។ នៅក្នុងគ្រួសារជាច្រើន ប្រពន្ធក្លាយជា “អ្នកមើលការខុសត្រូវ” ដោយអចេតនា តែងតែពិនិត្យគ្រប់សកម្មភាពតូចតាចរបស់ប្តី ធ្វើឱ្យបរិយាកាសគ្រួសារមានភាពតានតឹង។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ស្ត្រីដែលមានប្រាជ្ញាពិតប្រាកដម្នាក់យល់ថា អាពាហ៍ពិពាហ៍ក៏ត្រូវការកន្លែងដកដង្ហើមផងដែរ ដែលមនុស្សម្នាក់ៗមានសេរីភាពក្នុងការអភិវឌ្ឍន៍ និងមានអារម្មណ៍គោរព។ ការដឹងពីវិធីលះបង់៣យ៉ាងខាងក្រោមនេះគឺជាវិធីរក្សាសុភមង្គលឲ្យបានយូរ។ ការគ្រប់គ្រងតិចជាងនេះ ជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍កាន់តែចុះសម្រុងនិងមានភាពសុខដុមរមនា។   ១.មិនគ្រប់គ្រងទំនាក់ទំនងសង្គមរបស់ប្តីអ្នក ស្ត្រីជាច្រើនបន្ទាប់ពីរៀបការ តែងតែចង់ “រក្សា”…

ការរក្សាបាននូវសុភមង្គលអាពាហ៍ពិពាហ៍មិនត្រឹមតែអាស្រ័យទៅលើសេចក្តីស្រឡាញ់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងទាមទារនូវភាពទន់ភ្លន់ក្នុងគ្រប់សកម្មភាព និងពាក្យសម្ដីផងដែរ។ ក្នុងទំនាក់ទំនងប្ដី-ប្រពន្ធ មានអំពើដែលហាក់បីដូចជាតូចតាចពីប្ដី ដែលធ្វើឲ្យប្រពន្ធឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។ សង្ឃឹមថាបុរសគ្រប់រូបនឹងក្រឡេកមើលក្រោយ និងរៀនមេរៀនមួយ ដើម្បីកុំឱ្យមនុស្សស្រីដែលនៅក្បែរខ្លួនជួបការបាត់បង់ ឬ ខកចិត្ត។   ១.ភាពស្ងៀមស្ងាត់ត្រជាក់ – ទម្រង់នៃការខូចខាតផ្លូវចិត្តដែលងាយមើលរំលង ក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាច្រើន វាមិនមែនជាជម្លោះដែលធ្វើឲ្យប្រពន្ធឈឺចាប់បំផុតនោះទេ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកទាំងពីរគ្មានអ្វីត្រូវនិយាយ។ បុរសខ្លះតែងតែជ្រើសរើសភាពស្ងៀមស្ងាត់ រាល់ពេលដែលប្រពន្ធរបស់ពួកគេពិបាកចិត្ត ជំនួសឱ្យការសួរនាំ លួងលោម ឬ ស្វែងរកដំណោះស្រាយ។ ពេលប្រពន្ធចង់និយាយ គេចៀសវាង ឬ តបដោយព្រងើយកន្តើយ។ ពេលប្រពន្ធលំបាក គេនៅព្រងើយកន្តើយដូចជាមិនមែនជារឿងរបស់ខ្លួនដែរ។ អាកប្បកិរិយាបែបនេះមិនខុសពីទម្រង់នៃ “ចេតនាព្រងើយកន្តើយ”…