
ពេលខ្លះពាក្យផ្ចាញ់ផ្ចាល់របស់អ្នកដទៃ អាចជាកម្លាំងជម្រុញឱ្យអ្នកជោគជ័យ
យុវជនម្នាក់បានដាក់ពាក្យធ្វើជាជំនួយការអ្នកបើករថភ្លើង ហើយអ្នកបើករថភ្លើង គឺជាមនុស្សចូលចិត្តត្អួញត្អែររអ៊ូរទាំ តែងតែបណ្តោសបង្អាប់ដល់ជំនួយការដែលមកថ្មីនោះ។ ១ខែកន្លងផុតទៅ យុវជននោះបានទទួលប្រាក់ខែលើកទីមួយនៅក្នុងជីវិតរបស់គេ នៅក្នុងចិត្តរបស់គេដូចជាបានញុំាទឹកឃ្មុំដ៏ផ្អែមអ៊ីចឹង បន្តិចក្រោយមកក៏យកប្រាក់ខែនោះចេញមករាប់។ ពេលដែលកំពុងរាប់បណ្តើរសប្បាយបណ្តើរនោះ អ្នកបើករថភ្លើងម្នាក់នោះក៏ទ្រាំមិនបានហើយនិយាយថា “អាល្អិត កុំទាន់សប្បាយចិត្តពេក ! ឯងស្មានថាឯងអាចឱបចានបាយនេះជាប់ហើយមែនទេ? ប្រាប់ឯងចុះ ឯងត្រូវឆ្លងឱ្យផុត៣ខែទើបរាប់ថាផុតការងារសាកល្បង យ៉ាងណាឯងកុំទៅបង្ករឿងទៅបានហើយ។ បើពីរបីឆ្នាំក្រោយ ឯងមានសំណាងមិនត្រូវបានគេដេញចេញនោះ ឯងអាចដូចយើងអ៊ីចឹង អាចធ្វើជាអ្នកបើករថភ្លើងស្របច្បាប់ម្នាក់ ពេលនោះទើបអាចរាប់លុយបានដោយសប្បាយចិត្តបាន។ ចំពោះពេលនេះ យើងផ្តល់យោបល់ថាឯងគួរតែមើលចានបាយខ្លួនឯងឱ្យបានប្រយ័ត្នបន្តិច ឆាប់ទៅធ្វើការឱ្យបានល្អទៅ!” យុវជនរូបនោះខឹងឡើងមុខក្រហម គេយល់ថាអ្នកបើករថភ្លើងម្នាក់នេះគ្មានសិទ្ធមកប្រមាថគេបែបនេះទេ។ តែសម្ដីរបស់អ្នកបើករថភ្លើងបែរជារំឭកដល់គេ ឱ្យគេពិចារណាដល់រឿងមួយ “ឬមួយក៏ខ្ញុំគ្រាន់តែអាចយកមុខរបរជាអ្នកបើករថភ្លើងធ្វើជាការងារប្រចាំជីវិតខ្ញុំទេឬ? បើសិនជាបែបនេះ ឆាកជីវិតមួយនេះគ្មានន័យជាមិនខាន?”…











