Mythical Bird

“ដើរផ្លូវរបស់ខ្លួនឯង កុំខ្វល់ពីសំដីរបស់អ្នកដទៃ” (Dante Alighieri) តាំងពីតូចមកខ្ញុំតែងមានចម្ងល់ចំពោះពាក្យ១ឃ្លានេះ ខ្ញុំតែងតែប្រាប់ខ្លួនរហូតមកថា ធ្វើរឿងអ្វីក៏ដោយកុំទៅខ្វល់នឹងពាក្យឥតប្រយោជន៍របស់អ្នកដទៃ ប៉ុន្តែនិយាយងាយស្រួលណាស់​ ធ្វើគឺវាពិបាក នៅក្នុងចិត្ត គឺនៅតែខ្វល់ពីពាក្យសម្ដីអ្នកដទៃដដែល រាល់ដងពេលដែលចេញទៅក្រៅ ខ្ញុំតែងសួរមិត្តភក្តិខ្ញុំថា ៖ “ខ្ញុំពាក់បែបនេះស្អាតដែរទេ?” គេនិយាយថា ៖ “ស្អាតតើ” ឮដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំចេញពីផ្ទះដោយក្តីរីករាយ ដូច្នេះហើយ ពាក្យ១ឃ្លានេះពិបាកនឹងស្តែងចេញមកណាស់។ តាមពិតទៅតាំងពីតូចមក យើងតែងតែយកចិត្តទុកដាក់សភាពខ្លួនឯងដែលនៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នកដទៃ យើងសុទ្ធតែចង់ឲ្យគេចូលចិត្ត ដូច្នេះហើយមានពេលជាច្រើន បានធ្វើឲ្យខ្លួនឯងវង្វេងវង្វាន់រកមិនឃើញខ្លួនឯង បានធ្វើឲ្យខ្លួនឯងឃ្លាតកាន់តែឆ្ងាយទៅៗពីផ្លូវដែលខ្លួនបានដើរ ក៏កាន់តែធ្វើឲ្យខ្លួនមានអារម្មណ៍ស្រពេចស្រពិលចំពោះអនាគតខ្លួនដែរ។ នៅក្នុងពិភពលោកនេះ មានមនុស្ស៣ប្រភេទ ៖ ប្រភេទទី១…

អ្វីទៅជាសុភមង្គល? សុភមង្គល មិនមែនអ្នកមានបានស្តុកស្តម ក៏មិនមែនអ្នកមានអាហារបរិភោគហូរហៀរនោះដែរ តែគឺជាជីវភាពរស់នៅដ៏សាមញ្ញមួយដែលមនុស្សរាល់គ្នាចង់បាន នោះគឺពេលដែលអ្នកឃ្លានអ្នកមានអ្វីញុំា ចង់បានក្តីស្រលាញ់ហើយមានមនុស្សអាចពឹងពាក់បាន។ នៅខាងក្រោមផ្ទះខ្ញុំមានប្តីប្រពន្ធ១គូមានជីវភាពបែបនេះដែរ ស្វាមីគឺជាអ្នកលក់ចេកអាំង ប្រពន្ធគឺជាអ្នកបោសសំអាត។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប្រពន្ធងើបពីព្រលឹមចម្អិនម្ហូបទុកឲ្យប្តី ហើយជួយរៀបចំឥវ៉ាន់ឲ្យប្តីសំរាប់យកទៅលក់ បន្ទាប់មកអ្នកទាំងពីរក៏ចេញពីផ្ទះទាំងអស់គ្នា។ ពួកគាត់កម្រនិយាយគ្នាណាស់ ពួកគាត់តែងតែប្រើកែវភ្នែកជាការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នា សកម្មភាពដ៏សាមញ្ញាមួយ អាចធ្វើឲ្យអ្នកទាំងពីរយល់ពីចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមកបាន ។ នៅក្នុងកែវភ្នែករបស់ប្តី ប្រពន្ធគឺជាអ្នកដែលធ្វើម្ហូបឆ្ងាញ់ជាងគេ ប្រពន្ធគាត់គឺជាមនុស្សពូកែ និងអត់ធ្មត់ម្នាក់ ចំណែកឯនៅក្នុងកែវភ្នែកភរិយាគាត់វិញ ស្វាមីគាត់គឺជាបុរសដែលសក្តិសមអាចពឹងពាក់អស់មួយជីវិតបាន។ ដូច្នេះហើយជីវិតមនុស្ស២នាក់បានក្លាយទៅជាជីវិតតែមួយ គឺជាសុភមង្គលដ៏សាមញ្ញ ។ មានពេលខ្លះ អ្នកអាចយល់ថានឿយហត់ណាស់ ដោយសារមនុស្សម្នាក់គិតច្រើនពេក បារម្ភពីរឿងអតីតកាល…

ដំណើរផ្លូវក្នុងមួយឆាកជីវិតរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នាមានតែម្តងប៉ុណ្ណោះ ឲ្យតែបោះជំហានទៅហើយមិនអាចត្រលប់ថយក្រោយបានទេ។ រូបថតគឺជាកំណត់ត្រាជីវិតរបស់យើង វាបានបន្សល់ទុកយុវភាពដ៏ស្រស់បំព្រងរបស់យើង ទោះជាពេលវេលាបានកន្លងហួសទៅយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកយើងនៅអាចលួងលោមខ្លួនឯងបានតាមរយៈការមើលរូបថតរបស់ខ្លួនឯង។ ពេលដែលយើងចាប់ផ្តើមមើលរូបថតចាស់ៗរបស់ខ្លួន ឃើញរូបថតដែលមានពណ៌លឿងស្លេកទាំងនោះសុទ្ធតែបាននាំឲ្យយើងនឹកឃើញដល់អតីតកាលដ៏ស្រស់បំព្រងនាឆ្នាំនោះ។ រូបថតបានរក្សាទុកនូវពេលវេលាយុវវ័យដ៏ល្អផូរផង់របស់មនុស្សគ្រប់គ្នា តែប្រសិនបើយើងមិនពេញចិត្តនឹងរូបថតនេះទេ យើងអាចថតម្តងទៀតបាន តែឆាកជីវិតមនុស្សមិនដូចគ្នាឡើយ។ មនុស្សគ្រប់រូបមួយជីវិតនេះសុទ្ធតែមានពេលវេលាយុវវ័យដ៏ស្រស់បំព្រងសម្រាប់ខ្លួនឯង ហើយនៅក្នុងយុវភាពនោះមានបង្កប់នូវ ភាពល្វីងជូរចត់ ផ្អែមល្ហែមជាច្រើន។ ពួកយើងគួរតែក្តោបក្តាប់ឲ្យបានល្អពីពេលវេលាយុវវ័យរបស់ខ្លួន បែបនេះពេលដែលយើងចាស់ទៅ នឹកឃើញមកវិញនូវរឿងអតីតកាលក៏មិនអាចធ្វើឲ្យយើងស្តាយក្រាយដែរ។ ដូច្នេះ យើងគួរតែឆ្លៀតពេលដែលខ្លួនឯងនៅយុវវ័យធ្វើរឿងដែលខ្លួនចង់ធ្វើ ក្លាហានទៅដេញតាមក្តីស្រម៉ៃ ទោះបីជាយើងបរាជ័យក៏ពិតមែន នោះក៏ជាពេលវេលាដ៏ស្រស់បំព្រងដែលយើងធ្លាប់ឆ្លងកាត់ដែរ។ ឆាកជីវិតរបស់យើងគឺជាដានស្នាមជើងដែលយើងបានបង្កើតចេញមកដោយខ្លួនឯង ជំហាននីមួយៗសុទ្ធតែវេចខ្ចប់នូវការចងចាំជាច្រើន។ មានតែការចេះស្តាយស្រណោះពេលវេលា ខិតខំទៅធ្វើរឿងដែលខ្លួនពេញចិត្ត នោះឆាកជីវិតរបស់យើងទើបអាចប្រែទៅជាស្រស់ត្រកាល ចិត្តក៏អាចទទួលបានអារម្មណ៍រីករាយ។ យុវវ័យប្រៀបដូចជាសៀវភៅមួយក្បាលដែលបើកហើយមិនអាចបិទជិតវិញឡើយ មនុស្សគ្រប់គ្នាអាចជួបប្រទះវាបានតែមួយដងប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយជីវិត…

ចង់ទៅដល់គោលដៅ គឺមិនគួរខ្វល់តែរឿងដែលខ្លួនឯងបានធ្វើនោះទេ តែត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ថាត្រូវធ្វើយ៉ាងដូចម្តេចទើបបានល្អ និងត្រឹមត្រូវ? ខ្ញុំជឿជាក់ថាមនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានក្តីសុបិនរបស់ខ្លួន ឬក៏រឿងដែលខ្លួនចង់ធ្វើ។ នៅក្នុងដំណើរផ្លូវដែលឈានទៅដល់ការសម្រេចក្តីសុបិន ដ្បិតតែលំបាក ប៉ុន្តែនៅតែមានមនុស្សដើរទៅដល់គោលដៅរបស់ខ្លួន ក៏មានបុគ្គលមួយចំនួនបានប្រឹងប្រែងអស់ពេលយ៉ាងយូរក៏នៅមិនទាន់មានលទ្ធផលដូចគ្នាដែរ។ មិត្តអ្នកអានអត្ថបទនេះ តើអ្នកស្ថិតនៅក្នុងប្រភេទមួយណាទៅ? គឺជាអ្នកដែលបានទៅដល់គោលដៅហើយ ឬក៏ពេលនេះនៅមិនទាន់បានលទ្ធផលអ្វីឡើយ? បើអ្នកជាបុគ្គលទី២ តើនៅក្នុងចិត្តអ្នកជាមនុស្សដែលកំពុងត្អួញត្អែរថា ហេតុអ្វីបានជាគេសុទ្ធតែអាចជោគជ័យ ចំណែកខ្លួនដល់ពេលនេះហើយ បែរជាទីតាំងដដែលបែបនេះ ដែរឬទេ? អ្នកដែលបានឈានទៅដល់ភាពជោគជ័យ គឺគ្រាន់តែឈរបានតែ១ផ្នែកនៃប្រជាជននៅក្នុងពិភពលោកនេះប៉ុណ្ណោះ តាមពិតទៅ តើមានអាថ៌កំបាំងសម្ងាត់អ្វីដែលឲ្យពួកគេឆ្ពោះទៅកាន់គោលដៅរបស់ខ្លួនដោយជោគជ័យបាននោះ? ចម្លើយគឺពួកគេពីដើមមកមិនដែលទៅយកចិត្តទុកដាក់ថាខ្លួនឯងធ្វើអ្វីខ្លះនោះទេ តែពួកគេតែងតែយកចិត្តទុកដាក់អំពីថាតើធ្វើយ៉ាងដូចម្តេចទើបអាចទៅដល់គោលដៅ។ មនុស្សភាគច្រើនសុទ្ធតែនៅក្នុងដំណើរផ្លូវបានខ្វល់ខ្វាយតែពីខ្លួនឯងបានធ្វើអ្វីខ្លះតែប៉ុណ្ណោះ ពេលដែលឃើញអ្នកដទៃជោគជ័យ នៅក្នុងចិត្តមានកង្វល់ខ្វល់ខ្វាយថាហេតុអ្វីខ្ញុំប្រឹងប្រែងជាងអ្នកដទៃទៅទៀត នៅតែមិនអាចទៅដល់គោលដៅបាន? ឧបមាថា ៖…

ការកែប្រែវាសនាពិតប្រាកដ គឺមិនមែនការជួបនឹងឱកាសនោះទេ តែគឺជាអាកប្បករិយាអ្នកទៅវិញ។ វាសនាគឺខ្លួនយើងជាអ្នកកំណត់ មិនមែនកើតមកភ្លាមបានកំណត់រួចជាស្រេចនោះឡើយ។ តាមពិតទៅឱកាសតែងតែនៅចំពោះមុខយើងជានិច្ច គ្រាន់តែ … វាសនាគឺយើងជាអ្នកកំណត់ មិនមែនកើតមកភ្លាមបានកំណត់ជាស្រេចនោះទេ។ ការចាប់ផ្តើមវាសនារបស់មនុស្សម្នាក់ៗសុទ្ធតែមិនដូចគ្នា បុគ្គលិកមួយចំនួនរស់នៅក្នុងគ្រួសារធូរធារ ខ្លះទៀតនោះជាគ្រួសារមធ្យម ក៏មានក្មេងមួយចំនួនទៀតមានការអប់រំល្អតាំងពីតូចមកម្ល៉េះ។ មនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែអាចកែប្រែវាសនារបស់ខ្លួន តែមនុស្សភាគច្រើនសុទ្ធតែយល់ថា ការជួបនឹងឱកាសទើបវាសនាអាចកែប្រែបានទៅវិញ។ គ្រប់ពេលវេលាមនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែអង្គុយរង់ចាំឱកាសល្អដើម្បីកែប្រែវាសនាមួយនេះ។ អ្វីដែលអាចកែប្រែវាសនាមួយនេះបាន មិនមែនការជួបនឹងឱកាសល្អដែលពួកយើងកំពុងនឹងជួបនោះឡើយ តែជាអាកប្បកិរិយារបស់ពួកយើងទៅវិញទេ។ ព្រហ្មលិខិតគឺត្រឹមត្រូវសុក្រិតខ្លាំងណាស់ វាមិនអាចយកការលំបាកដែលអ្នកទ្រាំមិនបាន ហើយបន្ថែមមកលើកអ្នកទៀតនោះឡើយ។ មនុស្សរាល់គ្នានិយាយថា ឲ្យតែបានជួបនឹងឱកាសគឺអាចក្តោបក្តាប់ឆាកជីវិតរបស់អ្នកបានហើយ តែខ្ញុំយល់ថាមិនមែនបែបនេះទេ។ តាមពិតទៅឱកាសគឺនៅចំពោះមុខយើងរហូតមក គ្រាន់តែយើងមិនចេះទៅស្រវាចាប់យកតែប៉ុណ្ណោះ។ ឧទាហរណ៍ថា ៖ ឱកាសប្រគល់ឲ្យមនុស្ស២នាក់…

នៅក្នុងឆាកជីវិតរបស់ពួកយើង សុទ្ធតែគិតចង់ដើរតាមក្តីស្រមៃរបស់ខ្លួន។ ដ្បិតតែនៅក្នុងដំណើរនៃការដើរតាមក្តីស្រមៃអាចនឹងលំបាក អាចជួបនឹងឧបសគ្គមិនតិចមែន ឲ្យតែព្រមដើរតាមក្តីស្រមៃ គឺអាចនឹងសម្រេចជាក់ជាមិនខាន។ មនុស្សម្នាក់ៗនៅក្នុងការដើរតាមក្តីស្រមៃសុទ្ធតែជួបនឹងភាពស្របចិត្ត និងបញ្ជ្រាសចិត្ត ។ បុគ្គលមួយចំនួនពេលដែលស្ថិតនៅក្នុងភាពស្របចិត្តព្រោះតែភាពអំនួត និងតក់ក្រហល់ បានជួបនឹងការបរាជ័យ បុគ្គលមួយចំនួនទៀតទោះជាបានជួបស្ថានភាពបញ្ច្រាសចិត្តតែមិនដែលបោះបង់ នោះដល់ទីបញ្ចប់ក៏អាចឆ្លងផុតបាន។ ឆាកជីវិតមានឡើងមានចុះគឺជារឿងធម្មតា ដូច្នេះ ពេលដែលយើងដើរតាមក្តីស្រមៃគួរតែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវទឹកចិត្តទាំងនេះ គឺ ស្ថិតនៅក្នុងភាពស្របចិត្តគ្មានភាពអំនួត ស្ថិតនៅក្នុងភាពបញ្ច្រាសចិត្តមិនពោលពាក្យបោះបង់ ទើបអាចជោគជ័យ។ មនុស្សកាលពីបុរាណតែងពោលថា ៖ “ ក្អេកក្អាងធ្វើឲ្យខូចប្រយោជន៍ ដាក់ខ្លួនទទួលបានផល”។ ពេលដែលយើងស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពស្របចិត្ត យើងគួរតែមានចិត្ត សុភាពរាបសារ ដាក់ខ្លួនទៅរៀនសូត្រទើបអាចរីកចម្រើន ប្រសិនបើយើងមានចិត្តក្អេងក្អាង និងអាចចាប់ផ្តើមធ្វេសប្រហែល…

តាំងពីតូចមក ឪពុកម្តាយ និងអ្នកគ្រូលោកគ្រូសុទ្ធតែអប់រំទូន្មានយើងថា ធ្វើរឿងអ្វីក៏ដោយមិនត្រូវបោះបង់ពាក់កណ្តាលផ្លូវនោះទេ ប៉ុន្តែពួកយើងមានពេលជាច្រើនរមែងព្រោះតែឧបសគ្គបន្តិចបន្តួចហើយក៏ជ្រើសរើសបោះបង់ចោល។ ដូច្នេះ នៅក្នុងរឿងរ៉ាវជាច្រើនតែងតែគ្មានចំណុចបញ្ចប់មួយឡើយ ឆាកជីវិតមនុស្សក៏មិនអាចមានសញ្ញាខណ្ឌដ៏ឥតខ្ចោះមួយបានដែរ។ មនុស្សគ្រប់រូបចាំបាច់រៀនចេះដាក់សញ្ញាខណ្ឌនៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្លួន តំណាងឲ្យភាពចាប់ផ្តើម និងបញ្ចប់ មិនមានការបោះបង់ចោលពាក់កណ្តាលផ្លូវឡើយ។ មិនថាថ្ងៃអនាគតពួកយើងជួបនឹងរឿងអ្វីនោះទេ ពួកយើងត្រូវក្លាហានទៅប្រឈមមុខ រក្សាទឹកចិត្តវិជ្ជមានដើម្បីឈានឲ្យផុតពីឧបសគ្គ។ ពេលដែលយើងជួបបញ្ហា មានពេលជាច្រើននៅក្នុងចិត្តរបស់យើងតែងតែត្អួញត្អែរថា ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំស៊យយ៉ាងនេះ? តាមពិតទៅយើងគួរតែផ្លាស់ប្តូរការគិតហើយពិចារណាថា យើងមិនមែនជាមនុស្សដែលស៊យជាងគេនោះទេ នៅក្នុងពិភពលោកនេះនៅមានមនុស្សជាច្រើនស៊យជាងយើងទៅទៀត។ យើងគួរតែចាត់ទុកភាពលំបាក ធ្វើជាការប្រលងពិសោធន៍ ដែលទេវតាបានប្រទានដល់យើង សម្រាប់ជាវិញ្ញសារប្រលងភាពអត់ធ្មត់របស់ខ្លួនយើង។ យកទឹកចិត្តវិជ្ជមានមកប្រឈមមុខជាមួយនឹងបញ្ហា ថ្វីដ្បិតតែដំណើរផ្លូវមានភាពស្មុគស្មាញមែន តែយើងកុំបោះបង់ បែបនេះទើបយើងអាចដើរចេញពីឧបសគ្គបាន ។ ដូច្នេះទើបនៅក្នុងឆាកជីវិតរបស់យើងអាចដើរទៅដល់ចំណុចបញ្ចប់ និងដាក់សញ្ញាខណ្ឌដើម្បីជីវិត។…

កាលពីក្មេង ខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំអាចចូលរៀននៅសាលាល្អ បន្ទាប់មក ពេលរៀននៅថ្នាក់អនុវិទ្យាល័យ ខ្ញុំយល់ថា យ៉ាងហោចណាស់ក៏បានរៀននៅសាលាថ្លៃហើយត្រូវមានគុណភាពសិក្សាល្អទៀតផង។ ក្រោយមកទៀតពេលដែលចូលរៀននៅថ្នាក់វិទ្យាល័យ ខ្ញុំយល់ថាបើខ្លួនប្រលងជាប់សិស្សពូកែគឺជារឿងសំណាងបំផុត។ កាលពីកន្លងទៅ ខ្ញុំធ្លាប់នៅផ្ទះនិយាយដោយមានជំនឿចិត្ត និងភាពក្លាហានថា ៖“ ខ្ញុំប្រើរយៈពេលតែមួយថ្ងៃគឺអាចសរសេរលំហាត់កិច្ចការផ្ទះគ្រប់មុខវិជ្ជាបានរួចរាល់ទាំងអស់” “ដល់ខែ១១ ខ្ញុំនឹងស្គមឲ្យបាន១០គីឡូ” “ នៅពេលដែលខ្ញុំរៀននៅមហាវិទ្យល័យ ខ្ញុំដាច់ខាតត្រូវតែអានសៀវភៅឲ្យអស់ពីបណ្តាលល័យ”។ ជួនពេលខ្លះយើងតែងតែយល់ថាខ្លួនឯងមានចិត្តអង់អាចក្លាហាន តែមានរឿងជាច្រើនគ្រាន់តែគិត និងនិយាយប៉ុណ្ណោះ ឧទាហរណ៍ថា ខ្ញុំធ្វើការសម្រកគីឡូ៤ឆ្នាំហើយ បច្ចុប្បន្ននៅតែយល់ថាខ្លួនឯងធាត់ដដែល។ ពួកយើងតែងតែពេញចិត្តនឹងសមិទ្ធផលរបស់ខ្លួនឯងនៅក្នុងរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះ តែនៅក្នុងរយៈពេលវែងបែរជាមិនធ្វើអ្វីទាល់តែសោះ ជួនពេលខ្លះតែងតែបានផ្តល់ក្តីសង្ឃឹមចំពោះខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំងទៅវិញ យល់ថាខ្លួនឯងមានកំណើត បន្តិចក្រោយមកក៏ចាប់ផ្តើមស្រពេចស្រពិលម្តងទៀត យល់ថាខ្លួនឯងមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីទើបល្អ ហើយបន្តទម្លាប់ចូលគេងយប់ជ្រៅ និងអូសបន្លាយបែបនេះតទៅមុខទៀត…។…