ឪពុកម្តាយគ្រប់រូបចង់ឱ្យកូនធំឡើងមានភាពចាស់ទុំជាងខ្លួន ប៉ុន្តែការពិតដ៏ជូរចត់នោះគឺថា ឪពុកម្តាយជាច្រើននៅចុងបញ្ចប់នៃជីវិតរបស់ពួកគេបានទួញសោកថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំស្រឡាញ់កូនរបស់ខ្ញុំខ្លាំងតែគាត់ជាមនុស្សមិនសមហេតុសមផល ខ្ញុំបានមើលថែគាត់គ្រប់ពេលតែគាត់បែរជាមិនជោគជ័យ។
មនុស្សជាច្រើនគិតថា ដរាបណាឪពុកម្ដាយលះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីកូន នោះកូននឹងក្លាយជាមនុស្សកតញ្ញូ។ មនុស្សជាច្រើនគិតថា ឪពុកម្តាយមានការគិតគូរល្អិតល្អន់ និងរៀបចំផែនការគ្រប់ជំហានសម្រាប់កូន ដូច្នេះហេតុអ្វីបានជាកូនរបស់ពួកគេមិនល្អដូចកូនអ្នកក្រ? ហេតុអ្វីបានជាបែបនេះ?
១.ឪពុកម្តាយធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដើម្បីឱ្យកូនមិនមានអ្វីនៅសល់ដើម្បីអនុវត្ត៖ នៅក្នុងជីវិតរបស់យើង មនុស្សរឹងមាំ មនុស្សមានបទពិសោធន៍ និងក្លាហានម្នាក់ៗត្រូវតែជួបប្រទះការពិតនៃជីវិតសម្រាប់ខ្លួនគេ។ ជីវិតមិនអាចជោគជ័យដោយគ្រាន់តែអនុវត្តតាមទ្រឹស្តីនោះទេ។
ដូចសត្វឥន្ទ្រីដែលចង់ហើរត្រូវតែបោះខ្លួនទៅក្នុងអាកាស មិនត្រូវឈរស្ងៀម ហើយនិយាយអំពីទ្រឹស្តី។ ជាងនេះទៅទៀត ប្រសិនបើឥន្ទ្រីមេតែងតែខ្លាចថាកូនឥន្ទ្រីរបស់ខ្លួននឹងធ្លាក់ពីច្រាំងថ្មចោទនៅពេលរៀនហោះហើរ នោះកូនឥន្ទ្រីប្រហែលជាមិនបានរៀនហោះហើរសូម្បីម្តង។
ឪពុកម្តាយចិញ្ចឹមកូនតាមរបៀបដូចគ្នា។ ប្រសិនបើអ្នកចង់ឱ្យកូនរបស់អ្នកមានភាពឯករាជ្យ និងរឹងមាំ អ្នកត្រូវតែអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេធ្វើការងាររបស់ពួកគេ អនុញ្ញាតឱ្យពួកគេធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯង ហើយអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេរៀនពីកំហុសរបស់ពួកគេ។
ប្រសិនបើឪពុកម្តាយធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីកូន ថែរក្សាគ្រប់រឿងតូចតាច ហើយមុននឹងកូនអាចនិយាយបាន ពួកគេមានរឿងដែលត្រូវនិយាយរួចហើយ នោះកូននឹងក្លាយជាម៉ាស៊ីនដែលធ្វើតាមបញ្ជារបស់ឪពុកម្តាយ។ បែបនេះបើឪពុកម្ដាយចាកចោលកូនទៅកូនមិនអាចចិញ្ចឹមខ្លួនឯងបានទេ។ ដូច្នេះហើយ ឪពុកម្តាយដែលគិតគូរពេក មិនមែនជារឿងល្អសម្រាប់កូនទេ ប៉ុន្តែត្រូវដកហូតសិទ្ធិធំឡើង។
២.ឪពុកម្តាយរៀបចំពិធីជប់លៀងសម្រាប់កូនៗ ប៉ុន្តែពួកគេខ្វះការលើកទឹកចិត្ត៖ មនុស្សតែងមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយនៅពេលដែលពួកគេបង្កើតនិងចំណាយប្រាក់ផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីកូន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឪពុកម្តាយជាច្រើនតែងតែរៀបចំពិធីជប់លៀងជូនកូនតាំងពីតូចរហូតដល់ពេញវ័យ ប៉ុន្តែអ្វីដែលនឹកស្មានមិនដល់នោះ វាបានធ្វើឱ្យកូនមិនមានអារម្មណ៍រីករាយ និងធ្វើឱ្យកូនបាត់បង់ការលើកទឹកចិត្ត។ បន្តិចម្ដងៗកុមារនឹងបាត់បង់ស្មារតីប្រយុទ្ធរបស់គាត់ខ្ជិលនិងស៊ាំនឹងការ “អបអរដោយឪពុកម្តាយ” ទោះគាត់មិនទទួលបានជោគជ័យអ្វីក៏ដោយ។
៣.ឪពុកម្តាយការពារហួសហេតុធ្វើឱ្យកុមារពិបាកសម្របខ្លួន៖ នៅក្នុងផ្ទះ និងសង្គមគឺខុសគ្នាខ្លាំងណាស់។ ការបង្រៀនរបស់ឪពុកម្តាយអាចខុសពីការបង្រៀនរបស់សង្គម។ ដូច្នេះប្រសិនបើឪពុកម្តាយតែងតែការពារកូនរបស់ពួកគេ វានឹងពិបាកសម្រាប់ពួកគេក្នុងការសម្របខ្លួននៅពេលពួកគេចេញទៅក្នុងពិភពលោកខាងក្រៅ។
ប្រសិនបើកូនរបស់អ្នកមិនធ្លាប់បានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលក្នុងការស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាកទេ គាត់នឹងឆាប់ភ័យស្លន់ស្លោ និងបាត់បង់ទិសដៅនៅពេលប្រឈមមុខនឹងការពិត។ យុវវ័យសម័យនេះ ភាគច្រើនរៀនពូកែ និងមានសញ្ញាបត្រខ្ពស់ ប៉ុន្តែបរាជ័យពេលចូលជីវិត ព្រោះគ្មានជំនាញដោះស្រាយបញ្ហា ទំនាក់ទំនង ឬ សូម្បីតែដោះស្រាយអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួន។ ដូច្នេះហើយ ឪពុកម្តាយមិនគួរការពារកូនហួសហេតុពេកទេ ត្រូវឃ្លាតឆ្ងាយពីឪពុកម្តាយ ទើបកូនអាចបង្ហាត់បង្រៀនបាន។
៤.ឪពុកម្តាយល្អពេក កូនក្លាយជាអាក្រក់៖ ប្រសិនបើឪពុកម្តាយគិតច្រើន និងមានទំនួលខុសត្រូវ ហើយមិនបណ្តោយឱ្យកូនរបស់ពួកគេ “សើមជើង” លើអ្វីនោះទេ នោះកូនៗរបស់ពួកគេនឹងគ្មានឱកាសដើម្បីទទួលបទពិសោធន៍ ការអនុវត្ត ឬ បង្ហាញខ្លួនឯងឡើយ។ ពេលខ្លះឪពុកម្តាយធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ រហូតដល់ពេលឃើញកូនធ្វើអ្វីមួយ ពួកគាត់មានការរំខាន ហើយសុខចិត្តធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីកូន។
ដូច្នេះបន្តិចម្តង ៗ ធ្វើឱ្យកុមារខ្វះទំនុកចិត្ត។ ដូច្នេះឪពុកម្តាយគួរចងចាំថានៅពេលពួកគេចាប់ផ្តើមដំបូង កូនរបស់ពួកគេប្រហែលជាល្ងង់ ប៉ុន្តែការអនុវត្តនឹងធ្វើឱ្យពួកគេស្គាល់ពីបទពិសោធន៍។ ដូចពាក្យចាស់លោកពោលថា ការអនុវត្តធ្វើឲ្យល្អឥតខ្ចោះ។ ដូច្នេះហើយបើឪពុកម្តាយចង់ឲ្យកូនល្អត្រូវទទួលយកកំហុសរបស់កូនហើយអនុញ្ញាតឲ្យកូនកែខ្លួន។
៥.ឪពុកម្ដាយមិនចេះបណ្តោយកូន៖ បើឪពុកម្តាយកាន់អ្វីគ្រប់យ៉ាងយ៉ាងតឹងរ៉ឹង តើកូននឹងកាន់អ្វីទៀត? ដូច្នេះហើយ ការស្រលាញ់កូនមិនមែនមានន័យថា ធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីគេដើម្បីតែជៀសវាងកំហុសនោះទេ តែផ្ទុយទៅវិញត្រូវណែនាំ អមដំណើរ ជឿជាក់ និងផ្តល់កម្លាំងចិត្តដល់កូនទៅតាមអាយុ។
ឪពុកម្តាយត្រូវលះបង់ទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួនបន្តិចម្តងៗ ដើម្បីឱ្យកូនៗអាចទទួលខុសត្រូវខ្លួនឯងបន្តិចម្តងៗ។នៅពេលកូនទទួលខុសត្រូវលើខ្លួនឯង ពួកគេនឹងយល់ពីអត្ថន័យនៃអ្វីដែលឪពុកម្តាយអ្នកធ្វើ នោះពួកគេនឹងដឹងគុណជីវិតពិតប្រាកដ ហើយនឹងមិនសុំឪពុកម្តាយឱ្យបម្រើខ្លួននោះទេ។
សរុបមក ការស្រលាញ់ និងការចិញ្ចឹមកូនឱ្យបានត្រឹមត្រូវ គឺជារឿងដែលឪពុកម្តាយគ្រប់រូបត្រូវរៀន។ សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ឪពុកម្ដាយចំពោះកូនគឺជាធម្មជាតិដូចជាឈាមដែលហូរតាមពួកគេ។ ប៉ុន្តែដើម្បីបង្រៀនកូនបានត្រឹមត្រូវ និងស្រឡាញ់ពួកគេបានត្រឹមត្រូវ ឪពុកម្តាយក៏ត្រូវរៀនពីវិធីចិញ្ចឹមកូនដែរ៕