អត្ថបទថ្មីៗ

ក្នុងជីវិតរបស់មនុស្សគ្រប់រូប ប្រាកដជាបានជួបនឹងភាពអស់សង្ឃឹមមិនតិចឡើយ តើមែនទេ? មានអ្នកខ្លះអស់សង្ឃឹមហើយ ក៏អាចក្រោកឈរឡើងវិញហើយបន្តដំណើរ និងក្តីស្រមៃរបស់ខ្លួនតទៅមុខទៀត។ ចំណែកអ្នកខ្លះវិញ បន្ទាប់ពីអស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំងហើយនោះ ក៏បាក់ទឹកចិត្ត រាងចាលនឹងរឿងនោះតែម្តង តើនេះមកពីមូលហេតុអ្វីទៅ? តាមពិត អាចមកពីយើងមានការរំពឹងទុកទៅលើរឿងអ្វីមួយខ្លាំងហួសប្រមាណ ដល់ពេលដែលរឿងរ៉ាវនោះមិនសមបំណង យើងក៏កើតចិត្តរាថយ ឬអស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះយើងមកមើលឧទាហរណ៍ជាក់ស្តែងខាងក្រោមនេះ ៖ មានអ្នកដំណើរប៉ុន្មាននាក់ដើរតាមឆ្នេរសមុទ្រ ពួកគេបានវារឡើងលើច្រាំងថ្មចោទមួយ ហើយសម្លឹងមើលទៅសមុទ្រដ៏ល្វឹងល្វើយ ស្រាប់តែបានមើលឃើញរបស់មួយនៅទីឆ្ងាយ ពេលនោះពួកគេស្មានតែជានាវា ក៏រង់ចាំមើលបន្តទៀត ហើយពួកគេសង្ឃឹមដូចគ្នាថានេះច្បាស់ជាវានាជាមិនខាន ក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេចង់ឱ្យតែនាវានោះចូលចតលើច្រាំងឱ្យបានឆាប់ៗ។ ប៉ុន្តែពេលដែលខ្យល់បានបក់រសាត់របស់នោះកៀកចូលមកដល់ច្រាំង ពួកគេឃើញថាជាកូនទូកមួយប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាវានាអ្វីឡើយ។ ទីបំផុត របស់នោះពិតជាបានមកដល់ច្រាំងមែន អ្វីដែលពួកគេមើលឃើញបែរជាអង្កត់អូសមួយគំនរដ៏ធំទៅវិញ។…

មនុស្សភាគច្រើនពេលដែលមានអ្វីមិនដូចគេ មិនចេះដូចគេ មិនស្អាតដល់គេ មិនពូកែរកលុយបានប្រហែលគេ នៅក្នុងចិត្តសុទ្ធតែគិតថា “ហេតុអ្វីខ្ញុំអន់ម្ល៉េះ ឬក៏ម៉េចក៏ខ្ញុំមិនដូចគេអ៊ីចឹង?” សំនួរនេះតែងយកមកចោទសួរលើខ្លួនឯង។ ចុះយើងមានដែលគិតទេថា “តើខ្ញុំចូលចិត្តអ្វី? ពូកែលើមុខវិជ្ជាអ្វី? ប៉ិនប្រសប់រឿងអ្វី?” ដែលឬទេ? ហេតុអ្វីបានជាយើងចេះតែប្រៀបធៀប និងអន់ចិត្តចំពោះខ្លួនឯង ពេលដែលធ្វើអ្វីមិនបានជោគជ័យ? ត្រង់ចំណុចនេះក៏មានឧទាហរណ៍ទាក់ទងនឹងរឿងនេះដែរ។ មានសាលាមួយនៅក្នុងទីក្រុងញ៉ូយ៉ក ដើម្បីចង់បរិច្ចាគដល់សិស្សក្រីក្រ ក៏បានបើកការសម្ដែងល្ខោននិយាយមួយដែលមានឈ្មោះថា “យប់មុនថ្ងៃបុណ្យណូអែល”។ នាងតូច កាឌឺរាន មានអាយុ៩ឆ្នាំ ត្រូវបានអ្នកគ្រូជ្រើសរើសឱ្យសម្តែងជាព្រះនាងនៅក្នុងរឿងមួយនេះ។ ប៉ុន្មានសប្តាហ៍ជាប់គ្នានេះ ម្តាយនាងបានហាត់សមបារ៉ូលជាមួយនាងដោយលំបាក។ ប៉ុន្តែ ទោះបីជានាងនៅផ្ទះហាត់សមបានល្អយ៉ាងណាក៏ដោយ ឱ្យតែឈរនៅលើឆាក នាងតែងភ្លេចបារ៉ូលអស់រលីងតែម្តង។ អ្នកគ្រូឃើញបែបនេះ…