ឪពុកម្តាយគ្រប់រូបស្រឡាញ់កូនរបស់ពួកគេអស់ពីចិត្ត ប៉ុន្តែជាអកុសល ទម្លាប់ជាច្រើនដែលមើលទៅត្រឹមត្រូវ និងល្អ តែបែរជារារាំងដល់ទំនុកចិត្ត ការអភិវឌ្ឍន៍ និងអនាគតរបស់កូន។ ខាងក្រោមនេះគឺជាកំហុស៣យ៉ាងដែលឪពុកម្ដាយតែងតែធ្វើដោយគ្មានចេតនា តែអាចឱ្យកូនពិបាកធំឡើងក្លាយជាក្មេងពូកែ៖
១.ប្រៀបធៀបកូនរបស់អ្នកជាមួយ “កូនអ្នកដទៃ”
ពាក្យប្រៀបធៀបហាក់ដូចជាគ្មានគ្រោះថ្នាក់ ប៉ុន្តែក្លាយជា “របួសដោយកាំបិត” ដែលចាក់យ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងការគោរពខ្លួនឯងរបស់កុមារ។ ឪពុកម្តាយជាច្រើនគិតថាការប្រៀបធៀបទាំងនេះនឹងជំរុញកូនរបស់ពួកគេឱ្យព្យាយាមកាន់តែខ្លាំង។ ប៉ុន្តែការពិតពួកគេគ្រាន់តែធ្វើឱ្យកូនមានអារម្មណ៍ថាមិនល្អគ្រប់គ្រាន់ មិនពូកែ ហើយតែងតែអន់ជាងអ្នកដទៃ។
កុមារគ្រប់រូបគឺជាបុគ្គលដែលប្លែកពីគ្នា ខ្លះពូកែក្នុងការសិក្សា ខ្លះប៉ិនប្រសប់ ខ្លះមានគំនិតច្នៃប្រឌិត។ បើប្រៀបធៀប កុមារនឹងបាត់បង់ជំនឿលើតម្លៃខ្លួនបន្តិចម្តងៗ។ ពាក្យថា “មិនថាឯងខំប្រឹងយ៉ាងណា ក៏ឯងមិនដែលល្អដូចអ្នកដទៃដែរ” នឹងរីកដុះដាលក្នុងចិត្តរបស់ក្មេងដោយស្ងៀមស្ងាត់ យូរៗទៅកុមារលែងចង់សាកល្បង ឬ ប្រកួតប្រជែង។
មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ការប្រៀបធៀបអាចនាំឱ្យមានការច្រណែនយ៉ាងងាយ។ កុមារអាចនឹងដកខ្លួនចេញ បាត់បង់ទំនុកចិត្ត ឬ ខ្លាំងជាងនេះទៅទៀត ពួកគេអាចនឹងធ្វើរឿងខុស ដោយគ្រាន់តែចង់យកឈ្នះអ្នកដទៃ។
២.ធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដើម្បីកូនរបស់អ្នក
«ឲ្យម៉ាក់ធ្វើវិញ លឿនជាង» «ទុកឲ្យប៉ាធ្វើវាឲ្យកូន»… ពាក្យដែលកើតចេញពីសេចក្ដីស្រឡាញ់ដោយអចេតនា បង្កើតទម្លាប់នៃការពឹងផ្អែកលើកូន។ កាបូបមិនទាន់បានសម្អាតទេ ម៉ាក់បានសម្អាតវាឱ្យហើយ, ខោអាវមិនទាន់បត់ទេ តែមិនអីទេចាំប៉ាបត់អោយ។
នៅពេលដែលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយមនុស្សពេញវ័យ កុមារលែងមានឱកាសរៀនឯករាជ្យទៀតហើយ។ ពួកគេធំឡើងនឹងគិតថា៖ “អ្នកផ្សេងនឹងថែរក្សាវាជំនួសខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំមិនចាំបាច់ព្យាយាមទេ” ។ គ្មានការថែទាំខ្លួនឯង គ្មានទំនួលខុសត្រូវលើពេលវេលា ឬ ទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយសំខាន់ជាងនេះទៅទៀតគឺគ្មានទំនួលខុសត្រូវសម្រាប់ជីវិតខ្លួនឯង។
ជាលទ្ធផល ពេលចូលដល់វ័យពេញវ័យ-ចូលរៀនមហាវិទ្យាល័យ រស់នៅឆ្ងាយពីផ្ទះ យុវជនជាច្រើនធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពច្របូកច្របល់ និងស្រឡាំងកាំ ដែលមិនចេះធ្វើម្ហូប មិនចេះបោកគក់ មិនចេះរៀបចំជីវិតខ្លួនឯង។ ហើយនៅពេលដែលប្រឈមមុខនឹងការលំបាក ការឆ្លុះបញ្ចាំងដំបូងគឺមិនមែនដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយនោះទេ ប៉ុន្តែដើម្បីទូរស័ព្ទទៅផ្ទះដើម្បីរកជំនួយ។
៣.ដាក់ក្តីស្រមៃលើកូន
ឪពុកម្តាយជាច្រើនកំពុងព្យាយាមបំពេញ “ក្តីសុបិនដែលមិនទាន់បានបញ្ចប់” របស់ពួកគេ… តាមរយៈកូនរបស់ពួកគេ។ ឪពុកម្តាយគិតថាពួកគេកំពុងត្រួសត្រាយផ្លូវសម្រាប់កូនៗរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែការពិតពួកគេកំពុងរុញកូនទៅកាន់ផ្លូវដែលមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់កូន។ មានក្មេងជាច្រើនដែលរស់នៅក្រោមសម្ពាធនៃកម្រិតថ្នាក់និងការរំពឹងទុកខ្លាំងរបស់ឪពុកម្តាយ ដែលធ្វើអោយពួកគេធ្លាក់ក្នុងការថប់បារម្ភ ធ្លាក់ទឹកចិត្ត ឬ អាក្រក់ជាងនេះទៅទៀតគឺបាត់បង់ខ្លួនឯង។
នៅពេលដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យជ្រើសរើស កុមារនឹងបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការធ្វើការសម្រេចចិត្តសម្រាប់ជីវិតបន្តិចម្តងៗ។ អ្វីដែលឪពុកម្តាយគួរធ្វើគឺជាការស្រឡាញ់ មិនមែនជាការគ្រប់គ្រងនោះទេ។ ក្នុងនាមជាឪពុកម្តាយ ពេលខ្លះរឿងដែលល្អបំផុតដែលត្រូវធ្វើគឺមិនត្រូវកំណត់អនាគតកូននោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវផ្តល់សិទ្ធិឱ្យកូនរបស់អ្នកដើរដោយខ្លួនឯង បើទោះបីជាវាត្រូវចំណាយពេលយូរ បើទោះបីជាវាត្រូវជំពប់ដួលក៏ដោយ។ ហើយនៅពេលដែលកូនរបស់អ្នកបែរមក ហើយនិយាយថា “កូនហត់នឿយណាស់…” អ្នកនៅតែអាចស្និទ្ធស្នាលនឹងគាត់ ផ្តល់ការលួងលោម និងសន្តិភាពដល់គាត់។
កូនដែលឯករាជ្យ ដឹងពីអ្វីដែលខ្លួនស្រលាញ់ ហើយហ៊ានជ្រើសរើសផ្លូវដែលគាត់ជឿជាក់ នោះគឺជាកូនដ៏រីករាយ។ ហើយបន្ទាប់មកឪពុកម្តាយអាចមានមោទនភាពមិនមែនដោយសារតែកូនរបស់ពួកគេ “ជោគជ័យ” យោងទៅតាមនិយមន័យរបស់សង្គមនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែកូន ៗ របស់ពួកគេរស់នៅក្នុងជីវិតមួយដែលពួកគេចូលចិត្ត និងចង់បាន៕