លោក Mark Travers ជាបណ្ឌិតផ្នែកចិត្តវិទ្យានៅសាកលវិទ្យាល័យ Cornell (សហរដ្ឋអាមេរិក) បានកំណត់នូវលំដាប់ទូទៅនៃការវិវត្តន៍អាពាហ៍ពិពាហ៍ រួមទាំងដំណាក់កាលសំខាន់ៗចំនួនប្រាំមួយដូចខាងក្រោម ដែលអាចជួយអោយអ្នកអានទទួលបានចំណេះដឹង និងដឹងពីវិធីរៀបចំជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍ឱ្យកាន់តែងាយស្រួល ទទួលបានជោគជ័យ៖
ដំណាក់កាលទី ១: ទំនាក់ទំនងស្នេហា
ក្នុងដំណាក់កាលដំបូងនេះ មនុស្សគ្រប់រូបតែងតែមានសេចក្តីរីករាយ និងសុភមង្គលក្នុងការបំពេញតម្រូវការរបស់ដៃគូ។ ការពេញចិត្តនេះរួមជាមួយនឹងអាពាហ៍ពិពាហ៍ជួយពង្រឹងអារម្មណ៍នៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងការយកចិត្តទុកដាក់។ ភាគីទាំងពីរអាចយល់គ្នាទៅវិញទៅមកកាន់តែស៊ីជម្រៅ ទោះបីជាមានការរំខានក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃក៏ដោយ។ ពួកគេក៏ចាត់ទុកគ្នាទៅវិញទៅមកថាល្អឥតខ្ចោះ មានការគិត និងទង្វើដូចគ្នា។
ដំណាក់កាលទី ២: “ក្រេបទឹកឃ្មុំ” បានបញ្ចប់
ក្នុងដំណាក់កាលនេះ ការផ្លាស់ប្តូរថាមវន្តនៅពេលដែលដៃគូម្នាក់មិនបានបំពេញតាមការរំពឹងទុករបស់ភាគីម្ខាងទៀត ដែលនាំឱ្យមានការខកចិត្ត និងអន់ចិត្ត។ ទំនួលខុសត្រូវរួមគ្នាសម្រាប់សុភមង្គលនៅតែមាន ប៉ុន្តែអាកប្បកិរិយារបស់គូស្នេហ៍មានទំនួលខុសត្រូវក្នុងការព្យាយាមស្ដារស្ថានភាពដើមនៃស្នេហា។
សេចក្តីស្រឡាញ់ និងការយកចិត្តទុកដាក់លែងមានលក្ខខណ្ឌទៀតហើយ ហើយភាគីនានាអាចផ្លាស់ប្តូររវាងការរិះគន់ និងអារម្មណ៍ឈឺចាប់ ឬ ខកចិត្ត នៅពេលដែលទំនាក់ទំនងធ្លាក់ដល់ស្ថានភាពប្រែប្រួលរបស់វា។
ដំណាក់កាលទី ៣: ជម្លោះ
ការខឹងសម្បារបានប្រែទៅជាកំហឹងដែលនាំឱ្យមានការតស៊ូអំណាចដែលសម្គាល់ដោយការសងសឹកញឹកញាប់។ការតស៊ូដើរតួនាទីជាយន្តការការពារប្រឆាំងនឹងការខកចិត្តដែលកំពុងបន្ត ពីព្រោះភាគីម្ខាងមិនអាចបង្កើតទំនាក់ទំនងស្នេហាដើមឡើងវិញបានទេ។ អំណះអំណាងទាក់ទងនឹងបញ្ហាគ្រប់គ្រង ដូចជាលុយ ការរួមភេទ ឬ ពេលវេលាដែលចំណាយជាមួយគ្នា។ ក្នុងករណីធ្ងន់ធ្ងរ ការផិតក្បត់អាចនឹងកើតឡើងជាមធ្យោបាយធ្វើឱ្យប្តីប្រពន្ធឈឺចាប់។
ដំណាក់កាលទី ៤៖ ភាពរឹងរូស
ក្នុងដំណាក់កាលនេះ គូស្នេហ៍ដែលហត់នឿយក្នុងអារម្មណ៍ និងប្រថុយនឹងការបែកគ្នា បង្វែរការយកចិត្តទុកដាក់របស់ពួកគេទៅទិដ្ឋភាពផ្សេងទៀតនៃជីវិត ជាជាងការដោះស្រាយជម្លោះដែលមានស្រាប់។ ទោះបីជាមានការថយចុះនៃអារម្មណ៍ផ្លូវចិត្តក៏ដោយ ក៏ការតាំងចិត្តក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍នៅតែមាន ហើយភាគីទាំងពីរផ្តោតលើផលប្រយោជន៍រួមសម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់គ្រួសារ ដូចជាការសង់ផ្ទះ ការចិញ្ចឹមកូន ឬ ការងារជាដើម។ ខណៈពេលដែលការពេញចិត្តនៃទំនាក់ទំនងបានធ្លាក់ចុះ ទំនាក់ទំនងរបស់គូស្នេហ៍នៅតែមានភាពវិជ្ជមាន នៅពេលដែលពួកគេបានសហការគ្នាលើគោលដៅរួម។
ដំណាក់កាលទី ៥៖ ផ្តោតលើគោលដៅផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក
នៅដំណាក់កាលនេះ ប្ដីប្រពន្ធសារភាពថាពួកគេ «មិនអាចរំពឹងថាអ្នកដទៃនឹងបំពេញតម្រូវការរបស់ពួកគេបានទេ»។ ការយល់ដឹងនេះជំរុញឱ្យមានឯករាជ្យភាព និងទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងកាន់តែខ្លាំង ដោយសារបុគ្គលស្វែងរកការពេញចិត្តសម្រាប់តែខ្លួនគេប៉ុណ្ណោះ។
ការស្វែងរកសុភមង្គលផ្លាស់ប្តូរពីគូស្វាមីភរិយាទៅប្រភពខាងក្រៅ ដែលបង្ហាញពីរយៈពេលនៃចំណង់ចំណូលចិត្តឡើងវិញ ប៉ុន្តែក៏ជាការទទួលស្គាល់ដែនកំណត់នៃទំនាក់ទំនងអាពាហ៍ពិពាហ៍ផងដែរ។ ពួកគេក៏រៀនបណ្តើរៗដើម្បីចែករំលែក និងយល់ពីគោលដៅរបស់ដៃគូពួកគេ។
ដំណាក់កាលទី ៦: ភាពចាស់ទុំ
ដំណាក់កាលចុងក្រោយត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយការទទួលយកការពិត ផ្លាស់ប្តូរការផ្តោតអារម្មណ៍មកបច្ចុប្បន្ន។ បុគ្គលនៅក្នុងដំណាក់កាលនេះអភិវឌ្ឍការពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯង និងទទួលស្គាល់តម្រូវការដើម្បីរក្សាអត្តសញ្ញាណអារម្មណ៍ដាច់ដោយឡែកសម្រាប់ទំនាក់ទំនងចាស់ទុំ។
ជោគជ័យក្នុងដំណាក់កាលនេះ រួមមានការទទួលយកទំនួលខុសត្រូវចំពោះសេចក្តីរីករាយ និងការឈឺចាប់ផ្ទាល់ខ្លួន និងការបង្កើនសមត្ថភាពទំនាក់ទំនងឱ្យបានពេញលេញជាមួយអ្នកដទៃ ជាពិសេសដៃគូរបស់បុគ្គល។
យោងតាមអ្នកជំនាញ នេះគឺជាដំណាក់កាលនៃភាពស្និទ្ធស្នាល និងគ្នាទៅវិញទៅមកម្តងទៀត។ គូស្នេហ៍ដឹងបន្តិចម្ដងៗថាពួកគេអាចរួមរស់ដោយសន្តិវិធីដោយផ្អែកលើអត្តសញ្ញាណរបស់ពួកគេ៕