ចាស់បុរាណរបស់ជនជាតិចិនតែងតែដាស់តឿន និងហាមប្រាមកូនចៅមិនអោយរក្សារបស់ទាំង៤នេះនៅក្នុងផ្ទះនោះទេ ព្រោះវានាំអោយរឿងមិនល្អតែងតែកើតមានឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន៖
១.របស់ដែលមិនចាំបាច់៖ នៅក្នុងផ្ទះ របស់របរដែលគ្មានប្រយោជន៍មិនត្រឹមតែបំផ្លាញកន្លែងទំនេរប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងធ្វើឱ្យតានតឹងស្មារតីទៀតផង។ ការភ្ជាប់ទៅនឹងវត្ថុដែលលើសគឺជាការបង្ហាញនៃការថប់បារម្ភអំពីអតីតកាលនិងអនាគត។លុះត្រាតែយើងបោះបង់ចោលនូវអ្វីដែលមិនចាំបាច់ ទើបយើងអាចស្វែងរកសន្តិភាពក្នុងភាពវឹកវរនៃជីវិតសម័យទំនើបបាន។
២.អាហារដែលនៅសល់៖ ការខ្ជះខ្ជាយអាហារមិនត្រឹមតែជាទម្លាប់មិនល្អប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាការមិនដឹងគុណចំពោះកម្លាំងពលកម្មទៀតផង។ សព្វថ្ងៃនេះ ដោយសារល្បឿននៃជីវិតបាននាំនូវរបៀបរស់នៅរបស់អ្នកប្រើប្រាស់ដែលមានល្បឿនលឿន អាហារហួសប្រមាណ របស់ប្រើប្រាស់ដែលអាចចោលបាន និងភាពងាយស្រួលដែលមិនចេះគិតកំពុងដាក់សម្ពាធយ៉ាងខ្លាំងទៅលើបរិស្ថាន។ នេះគឺផ្ទុយទាំងស្រុងទៅនឹងការបង្រៀនពីបុរាណនៃការសន្សំសំចៃ ដែលជាគុណធម៌ដែលប្រកបដោយសុខដុមរមនា និងនិរន្តរភាពជាមួយធម្មជាតិ។
៣.អារម្មណ៍អវិជ្ជមាន៖ អ្នកចិត្តសាស្រ្តដ៏ល្បីល្បាញ Daniel Goleman នៅក្នុងសៀវភៅរបស់គាត់ Emotional Intelligence ធ្លាប់បានសង្កត់ធ្ងន់ថា “ភាពវៃឆ្លាតខាងអារម្មណ៍គឺជាកត្តាកំណត់សម្រាប់ភាពជោគជ័យ និងសុភមង្គល”។
គាត់ជឿថាសមត្ថភាពក្នុងការទទួលស្គាល់ និងគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍មិនត្រឹមតែធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវគុណភាពនៃជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជួយយើងស្តារកម្លាំងខាងក្នុងឡើងវិញ និងសម្របខ្លួនឱ្យកាន់តែប្រសើរឡើងចំពោះបញ្ហាប្រឈមនានា។
សុភាសិតចិន “ស្នាមញញឹមបន្ថែមអាយុដប់ឆ្នាំ ទុក្ខព្រួយប្រែជាសក់ស្កូវ” គឺជាការបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់អំពីឥទ្ធិពលដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃអារម្មណ៍ទៅលើសុខភាពផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត។ នៅពេលដែលចិត្តមានសន្តិភាព រាងកាយមានសុខភាពល្អ នេះក៏ឆ្លុះបញ្ចាំងពីសារៈសំខាន់នៃអាកប្បកិរិយាវិជ្ជមានផងដែរ។
៤.បំណុល៖ តាំងពីសុភាសិត រហូតដល់អក្សរសិល្ប៍បុរាណ សុទ្ធតែរំលឹកមនុស្សឱ្យប្រយ័ត្នបំណុល ព្រោះវាជាការចាប់ផ្តើមនៃការបាត់បង់ និងអស្ថិរភាព។ សុភាសិតលោកខាងលិច៖ «លុយមិនមែនជាឫសគល់នៃអំពើអាក្រក់ទេ តែភាពលោភលន់គឺជាដើមហេតុ»។
គន្លឹះក្នុងការជៀសវាងជំពាក់បំណុលគេគឺការដឹងពីរបៀបបែងចែករវាងការចង់បាន និងតម្រូវការ និងការប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះការល្បួងខាងសម្ភារៈ។ ការសន្សំប្រាក់ដោយឈ្លាសវៃ និងការវិនិយោគប្រកបដោយភាពឈ្លាសវៃ មិនត្រឹមតែបង្កើតមូលដ្ឋានគ្រឹះហិរញ្ញវត្ថុដ៏រឹងមាំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងនាំមកនូវសេរីភាព និងសន្តិភាពនៃចិត្តក្នុងជីវិតផងដែរ៕