អ្វីដែលអ្នកត្រូវដឹងអំពីការចិញ្ចឹមកូនរួមគ្នាជាមួយអតីតគូស្រករ
ការចិញ្ចឹមកូនរួមគ្នា (co-parenting) ជាមួយអតីតគូស្រករគឺជាដំណើរការដ៏ស្មុគស្មាញ និងផ្លូវចិត្ត ប៉ុន្តែវាអាចធ្វើទៅបានដោយជោគជ័យប្រសិនបើមានការប្តេជ្ញាចិត្តក្នុងការដាក់ផលប្រយោជន៍របស់កូនជាអាទិភាព។ យោងតាមអត្ថបទពី RelRules ខាងក្រោមនេះជាចំណុចសំខាន់ៗដែលអ្នកត្រូវដឹង និងគន្លឹះសម្រាប់ធ្វើឱ្យការចិញ្ចឹមកូនរួមគ្នាមានប្រសិទ្ធភាព៖
ទិដ្ឋភាពទូទៅនៃការចិញ្ចឹមកូនរួមគ្នា
- និយមន័យ៖ ការចិញ្ចឹមកូនរួមគ្នាគឺជាការសហការគ្នារវាងឪពុកម្តាយដែលបានបែកគ្នា ឬលែងលះគ្នា ដើម្បីចិញ្ចឹមកូនរបស់ពួកគេប្រកបដោយសុខដុមនីយកម្ម និងផ្តោតលើសុខុមាលភាពរបស់កូន។ វាទាមទារការទំនាក់ទំនងគ្នាប្រកបដោយការគោរព និងការសហការដើម្បីសម្រេចការសម្រេចចិត្តរួមគ្នាអំពីសុខភាព ការអប់រំ និងការលូតលាស់របស់កូន។
- គោលបំណង៖ គោលដៅចម្បងគឺផ្តល់នូវបរិស្ថានដែលមានស្ថិរភាព និងស្នេហា ដែលកូនអាចរីកចម្រើនបាន ទោះបីជាឪពុកម្តាយលែងនៅជាមួយគ្នាក៏ដោយ។
ចំណុចសំខាន់ៗដែលត្រូវដឹង
- ផ្តោតលើផលប្រយោជន៍របស់កូន៖
- ការចិញ្ចឹមកូនរួមគ្នាមិនមែនជាការប្រកួតប្រជែងរវាងឪពុកម្តាយទេ ប៉ុន្តែជាការធ្វើការងារជាមួយគ្នាដើម្បីផលប្រយោជន៍របស់កូន។ នេះមានន័យថា ត្រូវដាក់អារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួន (ដូចជាកំហឹង ឬការឈឺចាប់) ទៅមួយឡែក និងផ្តោតលើតម្រូវការរបស់កូន។
- ឧទាហរណ៍៖ ជៀសវាងការនិយាយអវិជ្ជមានអំពីអតីតគូស្រករនៅចំពោះមុខកូន ព្រោះវាអាចប៉ះពាល់ដល់សុខភាពផ្លូវចិត្តរបស់កូន។
- ការទំនាក់ទំនងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព៖
- ការទំនាក់ទំនងគឺជាគន្លឹះនៃការចិញ្ចឹមកូនរួមគ្នាដែលជោគជ័យ។ ប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ទំនាក់ទំនងដែលមានរចនាសម្ព័ន្ធ ដូចជាអ៊ីម៉ែល ឬកម្មវិធីចិញ្ចឹមកូនរួមគ្នា (ឧ. Our Family Wizard, Talking Parents) ដើម្បីរក្សាការសន្ទនាឱ្យផ្តោតលើបញ្ហាទាក់ទងនឹងកូន។
- គន្លឹះ៖ រក្សាការទំនាក់ទំនងឱ្យមានលក្ខណៈជាអាជីវកម្ម គោរពគ្នា និងចៀសវាងការពិភាក្សាអំពីបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួន។ ឧទាហរណ៍ ពិភាក្សាអំពីកាលវិភាគសាលារៀន ឬតម្រូវការវេជ្ជសាស្ត្ររបស់កូន ជាជាងការលើកឡើងពីជម្លោះអតីតកាល។
- ការបង្កើតព្រំដែនច្បាស់លាស់៖
- កំណត់ព្រំដែនច្បាស់លាស់អំពីរបៀបដែលអ្នកនឹងធ្វើអន្តរកម្មជាមួយអតីតគូស្រករ។ ឧទាហរណ៍ កំណត់ថាការទំនាក់ទំនងនឹងធ្វើឡើងតាមអ៊ីម៉ែល ឬកម្មវិធីប៉ុណ្ណោះ ហើយជៀសវាងការនិយាយតាមទូរស័ព្ទប្រសិនបើវាងាយនឹងនាំទៅរកជម្លោះ។
- ឧទាហរណ៍៖ ប្រើកម្មវិធីដូចជា Custody X Change ដើម្បីតាមដានកាលវិភាគ ការចំណាយ និងការទំនាក់ទំនង ដែលអាចជួយកាត់បន្ថយការយល់ច្រឡំ។
- ភាពស៊ីសង្វាក់គ្នារវាងគ្រួសារ៖
- ការមានច្បាប់ និងការរំពឹងទុកស៊ីសង្វាក់គ្នារវាងផ្ទះទាំងពីរជួយកូនឱ្យមានអារម្មណ៍សុវត្ថិភាព និងស្ថិរភាព។ ឧទាហរណ៍ កំណត់ម៉ោងគេង ឬវិន័យស្រដៀងគ្នា ដើម្បីជៀសវាងការភាន់ច្រឡំ។
- ការពិចារណា៖ ទោះបីជាច្បាប់មិនចាំបាច់ដូចគ្នាបេះបិទក៏ដោយ ការសម្របសម្រួលលើបញ្ហាសំខាន់ៗ (ដូចជាម៉ោងគេង ឬការប្រើអេក្រង់) អាចកាត់បន្ថយភាពតានតឹងសម្រាប់កូន។
- ភាពបត់បែន និងការសម្របសម្រួល៖
- ភាពបត់បែនគឺចាំបាច់នៅពេលដែលផែនការមិនដំណើរការតាមការគ្រោងទុក។ ឧទាហរណ៍ ការសម្របសម្រួលកាលវិភាគប្តូរវេន ឬការចំណាយអាចជួយរក្សាទំនាក់ទំនងឱ្យមានភាពវិជ្ជមាន។
- គន្លឹះ៖ ចៀសវាងការឈ្លោះប្រកែកអំពីបញ្ហាតូចតាច (ដូចជាការខុសគ្នា ១៥ នាទីក្នុងម៉ោងគេង) ហើយផ្តោតលើការសម្របសម្រួលសម្រាប់បញ្ហាសំខាន់ៗ។
- ការដោះស្រាយជាមួយអតីតគូស្រករដែលមានភាពលំបាក៖
- ប្រសិនបើអតីតគូស្រករមានភាពមិនសហការ ឬមានអាកប្បកិរិយាគ្រប់គ្រង (controlling) សូមពិចារណាលើការចិញ្ចឹមកូនបែបស្របគ្នា (parallel parenting) ដែលកាត់បន្ថយការទំនាក់ទំនង និងផ្តោតលើការគ្រប់គ្រងផ្ទះរបស់អ្នកផ្ទាល់។
- ឧទាហរណ៍៖ ប្រើកម្មវិធីទំនាក់ទំនងដែលអាចកត់ត្រាការសន្ទនា (ដូចជា Talking Parents) ដើម្បីការពារការចោទប្រកាន់ថា “មិនបានទទួលសារ”។
- ប្រសិនបើមានអាកប្បកិរិយាគ្រប់គ្រង ឬរំលោភផ្លូវចិត្ត សូមកត់ត្រាភស្តុតាង (ឧ. សារ ឬការហៅទូរស័ព្ទ) និងពិគ្រោះជាមួយមេធាវី ឬអ្នកសម្របសម្រួល។
- ការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួន៖
- ការចិញ្ចឹមកូនរួមគ្នាអាចជាបញ្ហាប្រឈមផ្នែកអារម្មណ៍ ជាពិសេសប្រសិនបើនៅតែមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ពីការបែកបាក់។ ការស្វែងរកការព្យាបាល (therapy) ឬការគាំទ្រពីមិត្តភក្តិ ឬក្រុមគាំទ្រអាចជួយអ្នកគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍។
- គន្លឹះ៖ កុំប្រើកូនជាអ្នកស្តាប់ ឬអ្នកនាំសារសម្រាប់ជម្លោះជាមួយអតីតគូស្រករ ព្រោះវាអាចធ្វើឱ្យកូនមានអារម្មណ៍ថាត្រូវជ្រើសរើសភាគី។
- ការដោះស្រាយជាមួយដៃគូថ្មី៖
- ប្រសិនបើអតីតគូស្រករមានដៃគូថ្មី សូមផ្តោតលើការរក្សាទំនាក់ទំនងដែលគោរពគ្នា និងអនុញ្ញាតឱ្យកូនបង្កើតទំនាក់ទំនងជាមួយដៃគូថ្មីនោះ លើកលែងតែមានការព្រួយបារម្ភអំពីសុវត្ថិភាព។
- ឧទាហរណ៍៖ ពិភាក្សាជាមួយអតីតគូស្រករអំពីរបៀបណែនាំដៃគូថ្មីទៅកាន់កូន និងកំណត់ព្រំដែនច្បាស់លាស់ (ឧ. ការណែនាំគួរតែធ្វើឡើងបន្ទាប់ពីទំនាក់ទំនងមានស្ថិរភាព)។
