មនុស្សមួយចំនួនងើបឡើងវិញយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលប្រឈមមុខនឹងការលំបាក ខណៈពេលដែលអ្នកផ្សេងទៀតនៅតែជាប់គាំង។ ភាពខុសគ្នាជួនកាលមិនមែនស្ថិតនៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍នោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅក្នុងរបៀបដែលអ្នកប្រឈមមុខនឹងវា។ ប្រតិកម្មរបស់អ្នកចំពោះភាពលំបាកអាចប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដល់គន្លងជីវិតរបស់អ្នក។
១.អ្នកដែលមិនមានប្រតិកម្មជាមួយអារម្មណ៍ ទំនងជាមានសំណាង
នៅពេលដែលអ្វីៗមិនដំណើរការដូចការគ្រោងទុក ប្រតិកម្មធម្មជាតិរបស់មនុស្សច្រើនតែជាការរំខាន ការខកចិត្ត ឬ កំហឹង នេះជារឿងធម្មតា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកដែលសម្រេចបានលទ្ធផលល្អជាប់លាប់ក្នុងជីវិតកម្រនឹងអនុញ្ញាតឱ្យអារម្មណ៍ដំបូងរបស់ពួកគេកំណត់សកម្មភាពបន្ទាប់របស់ពួកគេ។
ពួកគេមិនឈ្លោះប្រកែកគ្នាភ្លាមៗនៅពេលមានការរិះគន់ មិនបោះបង់ចោលនៅពេលប្រឈមមុខនឹងការបរាជ័យ និងមិនធ្វើការសម្រេចចិត្តសំខាន់ៗក្នុងពេលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពចលាចលផ្លូវចិត្ត។ ពួកគេផ្តល់ពេលវេលាខ្លីដល់ខ្លួនឯងដើម្បីស្ងប់ចិត្តមុនពេលវាយតម្លៃស្ថានភាព។ គម្លាតតូចមួយរវាងអារម្មណ៍ និងសកម្មភាពនេះធ្វើឱ្យមានភាពខុសគ្នាយ៉ាងខ្លាំង។
ការសិក្សាផ្នែកចិត្តវិទ្យាជាច្រើនក៏បង្ហាញផងដែរថា សមត្ថភាពក្នុងការគ្រប់គ្រងប្រតិកម្មភ្លាមៗគឺទាក់ទងដោយផ្ទាល់ទៅនឹងគុណភាពនៃការសម្រេចចិត្តរយៈពេលវែង។ អ្នកដែលរក្សាស្ថេរភាពជារឿយៗជៀសវាងកំហុសដែលមិនចាំបាច់។
២.អ្នកដែលស្វែងរកដំណោះស្រាយជំនួសឱ្យការស្តីបន្ទោសអ្នកដទៃនឹងមានអនាគតភ្លឺស្វាង
នៅពេលដែលអ្វីៗមិនដំណើរការដូចការគ្រោងទុក វាងាយស្រួលក្នុងការគិតថា៖ វាជាកំហុសរបស់អ្នកដទៃ កំហុសរបស់កាលៈទេសៈ ឬ វាសនាមិនយុត្តិធម៌។ ការស្តីបន្ទោសអ្នកដទៃអាចបន្ធូរបន្ថយអារម្មណ៍មួយភ្លែត ប៉ុន្តែវាកម្រធ្វើឱ្យបញ្ហាបាត់ទៅវិញណាស់។
អ្នកដែលមានទំនោររីកចម្រើនសួរខ្លួនឯងនូវសំណួរផ្សេងមួយថា “តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបន្ទាប់?” ពួកគេផ្តោតលើអ្វីដែលពួកគេអាចផ្លាស់ប្តូរជំនួសឱ្យការចំណាយពេលច្រើនពេកលើអ្វីដែលពួកគេមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។
នេះមិនមានន័យថាពួកគេមិនតូចចិត្ត ឬ ខកចិត្តនោះទេ។ ភាពខុសគ្នាគឺថាពួកគេមិនគិតអំពីភាពអវិជ្ជមានយូរពេកទេ។ ថាមពលរបស់ពួកគេផ្លាស់ប្តូរពីការត្អូញត្អែរទៅជាសកម្មភាព។
៣.មនុស្សដែលជាប់គាំងក្នុងប្រតិកម្មខ្លាំងទំនងជាបង្កើតគន្លងវាសនាអាក្រក់
មិនមែនរាល់ឧបសគ្គទាំងអស់សុទ្ធតែជារឿងធំនោះទេ ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើនច្រើនតែប្រែក្លាយបញ្ហាមួយទៅជាបញ្ហាជាច្រើន។
ការបរាជ័យតូចមួយធ្វើឱ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ថាមិនគ្រប់គ្រាន់។ ការរិះគន់មួយផ្នែកធ្វើឱ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ថាមិនត្រូវបានគេគោរព។ ឧទាហរណ៍មួយនៃការមិនសម្រេចបានលទ្ធផលដែលចង់បានធ្វើឱ្យពួកគេជឿថាកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងអស់របស់ពួកគេគឺឥតប្រយោជន៍។ ពីព្រឹត្តិការណ៍តែមួយ ពួកគេធ្វើការសន្និដ្ឋានយ៉ាងឆាប់រហ័សអំពីអនាគតទាំងមូល។
នៅពេលដែលការគិតអវិជ្ជមានត្រូវបានធ្វើម្តងទៀតច្រើនដង វាបន្តិចម្តងៗក្លាយជាវិធីលំនាំដើមនៃការមើលឃើញរឿង។ មនុស្សលែងមើលឃើញឱកាសទៀតហើយ ទោះបីជាពួកគេនៅចំពោះមុខពួកគេក៏ដោយ។ យូរៗទៅ ភាពទុទិដ្ឋិនិយមនាំឱ្យមានការស្ទាក់ស្ទើរ ឱកាសខកខាន និងអាកប្បកិរិយាកំណត់ខ្លួនឯង៕