ចូលដល់វ័យចំណាស់ បើអ្នកចង់បានជីវិតសុខសាន្ត និងជៀសវាងជម្លោះជាមួយកូនចៅ អ្នកត្រូវរក្សារឿងសំខាន់ពីរយ៉ាងនេះ

មនុស្សគ្រប់គ្នាសង្ឃឹមថានឹងមានវ័យចំណាស់ដ៏សុខសាន្ត និងគ្រួសារដ៏សុខដុមរមនា ។ យោងតាមមនុស្សបុរាណ អ្នកគ្រាន់តែរក្សារឿងពីរយ៉ាងក្នុងការនិយាយ វានឹងជួយអោយអ្នកក្លាយជាមនុស្សស្និទ្ធស្នាលជាមួយកូនចៅ និងមានជីវិតស្ងប់សុខ៖

១.រក្សា “ការនិយាយដ៏មានគុណធម៌”៖ មើលឃើញច្រើន ប៉ុន្តែកុំនិយាយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង

កាលណាមនុស្សម្នាក់រស់នៅបានយូរ មនុស្សម្នាក់កាន់តែយល់ពីបរិបទសង្គម។ មនុស្សចាស់ច្រើនតែមានការយល់ដឹងកាន់តែច្បាស់អំពីជម្លោះគ្រួសារ ការមិនចុះសម្រុងគ្នារវាងសមាជិក និងសូម្បីតែការផ្លាស់ប្តូរបន្តិចបន្តួចនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស។ បទពិសោធន៍ជីវិតជួយពួកគេឱ្យស្គាល់អ្វីដែលកំពុងកើតឡើង ហើយថែមទាំងអាចទស្សន៍ទាយលទ្ធផលទៀតផង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការមើលឃើញអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងមិនមានន័យថាត្រូវនិយាយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនោះទេ។

ជម្លោះគ្រួសារជាច្រើនមិនមែនកើតចេញពីបញ្ហាធំៗនោះទេ ប៉ុន្តែកើតចេញពីពាក្យសម្ដីដែលមិនមានចេតនា។ ការនិយាយត្រង់ៗ ការរំលឹកពីកំហុសអតីតកាល ឬ ការចែករំលែករឿងឯកជនរបស់សមាជិកគ្រួសារជាមួយអ្នកដទៃ សុទ្ធតែអាចបង្កើតភាពតានតឹងក្នុងគ្រួសារ។

ការរក្សា “ការនិយាយប្រកបដោយគុណធម៌” មានន័យថាការដឹងថាពេលណាត្រូវឈប់។ វាមិនមែននិយាយអំពីការមិនខ្វល់ខ្វាយនោះទេ ប៉ុន្តែអំពីការយល់ដឹងថាមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវការកន្លែងផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីរីកចម្រើន។ ភាពស្ងៀមស្ងាត់ នៅពេលសមស្រប ជួនកាលជាវិធីល្អបំផុតដើម្បីការពារទំនាក់ទំនងគ្រួសារ។

អ្នកដែលចេះរក្សាពាក្យសម្ដីរបស់ពួកគេ នឹងបង្កើតអារម្មណ៍មួយដែលមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់អ្នកនៅជុំវិញខ្លួន។ការគោរពមិនមែនមកពីអំណាចនៃអាយុទេ ប៉ុន្តែមកពីភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងការអត់ឱន។

ប្រសិនបើមនុស្សចាស់រក្សាទម្លាប់គិតមុនពេលនិយាយ ជៀសវាងការរិះគន់ដ៏ឃោរឃៅ និងចៀសវាងការនិយាយដើមគេ នោះភាពសុខដុមរមនាក្នុងគ្រួសារនឹងកើតមាន។ អាហារគ្រួសារនឹងលែងជាបន្ទុកដោយសារតែការឈ្លោះប្រកែកគ្នាទៀតហើយ។ កូនៗ និងចៅៗនឹងមានអារម្មណ៍ស្រឡាញ់ច្រើនជាងសម្ពាធនៅពេលគិតអំពីឪពុកម្តាយ និងជីដូនជីតារបស់ពួកគេ។

ភាពស្ងៀមស្ងាត់មិនមែនជាភាពព្រងើយកន្តើយទេ។ វាគឺជាជម្រើសដែលមានមនសិការដើម្បីរក្សាភាពសុខដុមរមនា និងប្រមូលពរជ័យសម្រាប់ខ្លួនឯង។

២.រក្សា “គុណធម៌”៖ កុំគិតតែពីអតីតកាល

ពេលវេលាដ៏លំបាក ការយល់ច្រឡំ ការលះបង់ដែលមិនត្រូវបានគេទទួលស្គាល់… រឿងទាំងអស់នេះអាចបន្សល់ទុកស្លាកស្នាមនៅក្នុងចិត្តនៅពេលដែលមនុស្សចាស់ទៅ។ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់មិនដឹងពីរបៀបលះបង់ អតីតកាលនោះពួកគេអាចនឹងក្លាយជាបន្ទុកយ៉ាងងាយស្រួល។

មនុស្សជាច្រើន នៅពេលចាស់ទៅ ជារឿយៗពួកគេរៀបរាប់ពីការលំបាកដែលពួកគេបានជួបប្រទះ។ ដំបូងឡើយ វាគ្រាន់តែជាការរំលឹកឡើងវិញអំពីអតីតកាល ប៉ុន្តែបន្តិចម្តងៗវាក្លាយជាការតិះដៀលដែលមើលមិនឃើញ។ ការស្តាប់អតីតកាលច្រើនពេកអាចធ្វើឱ្យកូនៗ និងចៅៗមានអារម្មណ៍ថាមានកំហុស សូម្បីតែមានសម្ពាធក៏ដោយ។

ការរក្សា “ភាពសុចរិតខាងសីលធម៌” មានន័យថា រៀនបំពេញចិត្តការចងចាំដោយជ្រើសរើស។ វាមិនមែននិយាយអំពីការបំភ្លេចអ្វីៗទាំងអស់នោះទេ ប៉ុន្តែនិយាយអំពីការរក្សាអ្វីដែលគួរឱ្យចងចាំ និងការលះបង់អ្វីដែលមានទម្ងន់ធ្ងន់លើបេះដូង។

ការលះបង់មិនធ្វើឱ្យអតីតកាលបាត់ទៅវិញទេ ប៉ុន្តែវាធ្វើឱ្យបច្ចុប្បន្នកាន់តែស្រាល។ នៅពេលដែលព្រឹត្តិការណ៍សោកសៅលែងកើតឡើងម្តងទៀត បរិយាកាសគ្រួសារកាន់តែមិនសូវមានភាពតានតឹង។ រឿងរ៉ាវដែលបានរៀបរាប់គឺជាការចងចាំដ៏រីករាយ មិនមែនជារឿងដែលធ្វើឱ្យកូនចៅមានការអាក់អន់ចិត្តនោះទេ។

អ្នកដែលដឹងពីរបៀបរក្សា “ភាពសុចរិតខាងសីលធម៌” ជាធម្មតារស់នៅដោយសន្តិភាព។ ពួកគេមិនជាប់គាំងនៅក្នុងការសោកស្ដាយ ឬ កំហឹងនោះទេ។ រាល់ព្រឹកពួកគេភ្ញាក់ពីដំណេក ចិត្តរបស់ពួកគេលែងមានការព្រួយបារម្ភពីអតីតកាលទៀតហើយ។ រាល់យប់ពួកគេចូលគេង ចិត្តរបស់ពួកគេលែងរំលឹកឡើងវិញនូវរឿងដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យពួកគេឈឺចាប់ទៀតហើយ។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់នេះរីករាលដាលពាសពេញគ្រួសារ។ កូនៗ និងចៅៗមានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរ និងរៀនរស់នៅដោយទន់ភ្លន់ជាងមុន។ ដូច្នេះទំនាក់ទំនងរវាងជំនាន់ក្រោយត្រូវបានពង្រឹង។

វ័យចំណាស់មិនតម្រូវឱ្យមានរឿងអស្ចារ្យច្រើនទេ។ ត្រឹមតែជាផ្ទះដ៏កក់ក្តៅ និងសន្តិភាព ពាក្យសួរនាំ ដោយយកចិត្តទុកដាក់ពីរបីម៉ាត់ និងការជួបជុំគ្រួសារដ៏សម្រាកលំហែកាយ – នោះគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ដើម្បីសម្រេចបាននូវគោលដៅនោះ មនុស្សម្នាក់ត្រូវតែដោះលែងខ្លួនឯងពីគំនិតចាស់ៗ និងហួសសម័យជាមុនសិន៕