“មនុស្សល្អ ទេវតាតាមថែរក្សា” មិនមែនគ្រាន់តែជាឃ្លាដែលលួងលោមចិត្តនោះទេ។ មនុស្សបុរាណបានបង្កប់នូវអត្ថន័យដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃជីវិត ដែលទាក់ទងដោយផ្ទាល់ទៅនឹងពរជ័យ កម្មផល និងរបៀបដែលវាសនាផ្លាស់ប្តូរដោយប្រយោលទៅតាមជម្រើសរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។
#នៅក្នុងការគិតបែបបុរាណ “មនុស្សល្អ” មិនមែនជាមនុស្សស្លូតបូត ឬ មនុស្សពូកែអែបអបនោះទេ
នៅក្នុងការគិតបែបបុរាណ “មនុស្សល្អ” គឺជាអ្នកដែលគោរពគោលការណ៍សីលធម៌ជាមុនដោយ មិនធ្វើបាបអ្នកដទៃ មិនបាត់បង់សតិសម្បជញ្ញៈរបស់ពួកគេដើម្បីប្រយោជន៍។
“ល្អ” នៅទីនេះមិនមានន័យថាទន់ខ្សោយទេ វានិយាយអំពីភាពស្មោះត្រង់ជាមួយនឹងគោលការណ៍ ដោយដឹងពីកន្លែងដែលមិនត្រូវឆ្លងកាត់ដែនកំណត់។
មនុស្សបុរាណឱ្យតម្លៃជាពិសេសដល់ “គុណធម៌”។ គុណធម៌មិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវអួតអាងនោះទេ ហើយក៏មិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវទទួលបានការសរសើរដែរ។ គុណធម៌គឺជាអ្វីមួយដែលប្រមូលផ្តុំដោយស្ងៀមស្ងាត់តាមរយៈរបៀបដែលមនុស្សម្នាក់ប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃ តាមរយៈជម្រើសដែលបានធ្វើឡើងនៅពេលប្រឈមមុខនឹងការល្បួង និងតាមរយៈអាកប្បកិរិយារបស់មនុស្សម្នាក់ចំពោះរឿងដែលមើលមិនឃើញ។
ដូច្នេះ “មនុស្សល្អ” នៅក្នុងសុភាសិតនេះគឺជាអ្នកដែលរស់នៅជាមួយនឹងមូលដ្ឋានគ្រឹះសីលធម៌រឹងមាំ។ វាមិនមែនតែងតែនិយាយអំពីការធ្វើរឿងអស្ចារ្យនោះទេ។ វាគ្រាន់តែជាការជៀសវាងកំហុសចេតនា និងការសាបព្រោះគ្រាប់ពូជអាក្រក់ នោះហើយជាឫសគល់។
#”ទេវតាតាមថែរក្សា” នៅក្នុងការយល់ដឹងពីបុរាណ មិនមែនគ្រាន់តែអំពីទ្រព្យសម្បត្តិ ឬ សំណាងនោះទេ
មនុស្សបុរាណជឿថាវាសនាមិនមែនជារឿងចៃដន្យទេ។ វាសនាត្រូវបាន “ណែនាំ” ដោយអ្វីដែលត្រូវបានសាបព្រោះជាមុន។ ការសាបព្រោះអំពើល្អនាំទៅរកផ្លូវដ៏ល្អក្នុងជីវិត ទោះបីជាលទ្ធផលមិនតែងតែមើលឃើញភ្លាមៗក៏ដោយ។
ការរស់នៅដោយគុណធម៌បង្កើតបណ្តាញទំនាក់ទំនងដ៏រឹងមាំ។ នៅពេលចាំបាច់ អ្នកនឹងទទួលបានជំនួយពីអ្នកដទៃ។ នៅពេលដែលមានកំហុស អ្នកដទៃនឹងអភ័យទោសដល់អ្នក។ នៅពេលដែលមានឱកាសកើតឡើង អ្នកដទៃទុកចិត្ត និងប្រគល់ភារកិច្ចឱ្យអ្នក។ នេះគឺជាគុណសម្បត្តិពិតប្រាកដនៃការធ្វើអំពើល្អកន្លងមក ហើយត្រូវបានទេវតាមើលឃើញ៕