នៅក្នុងសង្គមសម័យទំនើប ជាកន្លែងដែលភាពជោគជ័យ និងលទ្ធផលត្រូវបានគេឱ្យតម្លៃខ្ពស់ ឪពុកម្ដាយជាច្រើនតែងតែព្រួយបារម្ភអំពីអនាគតកូនៗរបស់ពួកគេ។
នៅពេលសង្កេតមើលគ្រួសារដែលចិញ្ចឹមកូនដ៏ល្អឥតខ្ចោះ យើងអាចមើលឃើញច្បាប់ទូទៅមួយ៖ ភាពជោគជ័យរបស់កុមារមិនមែនជារឿងចៃដន្យទេ ប៉ុន្តែជាលទ្ធផលជៀសមិនរួចនៃបរិយាកាសគ្រួសារ។ គ្រួសារទាំងនេះមិនមានសំឡេងរំខាន និងមមាញឹកទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ មានកម្លាំងជ្រៅមួយដែលហូរដោយស្ងៀមស្ងាត់ ប៉ុន្តែជាប់លាប់។
១.សញ្ញាដំបូង៖ កន្លែងស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងផ្ទះ
ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅទីនេះមិនមានន័យថាភាពស្ងៀមស្ងាត់ទាំងស្រុងនោះទេ ប៉ុន្តែជាសណ្តាប់ធ្នាប់ និងភាពស្ងប់ស្ងាត់ខាងក្នុង។ ដូចជាឫសនៃដើមឈើដែលចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងដី នេះគឺជាគ្រឹះខាងវិញ្ញាណដ៏មានតម្លៃរបស់គ្រួសារ។ នៅក្នុងផ្ទះបែបនេះ កម្រមានការឈ្លោះប្រកែកគ្នា ឬ ការស្តីបន្ទោសគ្នាទៅវិញទៅមកណាស់។ សូម្បីតែពេលមានការមិនចុះសម្រុងគ្នាក៏ដោយ សមាជិកនៅតែទំនាក់ទំនង នឹងដោះស្រាយជម្លោះដោយសន្តិវិធី។
បរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ជួយកុមារអភិវឌ្ឍសមត្ថភាពក្នុងការផ្តោតអារម្មណ៍ គិតយ៉ាងស៊ីជម្រៅ និងរៀននៅម្នាក់ឯង។ វាអាចជាពេលដែលគ្រួសារទាំងមូលអានសៀវភៅបន្ទាប់ពីអាហារពេលល្ងាច ឬ ពេលរសៀលចុងសប្តាហ៍ថែរក្សារុក្ខជាតិ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់នេះជួយកុមាររក្សាផ្នត់គំនិតឱ្យមានស្ថេរភាព កាត់បន្ថយភាពមិនស្រួលពីសម្ពាធសិក្សា និងបញ្ហាប្រឈមនាពេលអនាគត។ ជូកឺលាងធ្លាប់បានសរសេរនៅក្នុងលិខិតរបស់លោកទៅកាន់ព្រះរាជបុត្រថា “បើគ្មានភាពស្ងៀមស្ងាត់ទេ មនុស្សម្នាក់មិនអាចសម្រេចគោលដៅដ៏ឆ្ងាយបានទេ។ បើគ្មានចិត្តដែលគ្មានកង្វល់ទេ មនុស្សម្នាក់មិនអាចបញ្ជាក់មហិច្ឆតារបស់ខ្លួនបានឡើយ”។ ជាការពិតណាស់ គ្រួសារដែលមានសំឡេងរំខាន និងតានតឹងស្ទើរតែមិនអាចចិញ្ចឹមបីបាច់កូនដែលមានសេចក្តីប្រាថ្នាខ្ពស់បានឡើយ។ សន្តិភាពក្នុងគ្រួសារគឺជាដីមានជីជាតិសម្រាប់កុមារឱ្យយល់ខ្លួនឯង ប្រមូលកម្លាំង និងអភិវឌ្ឍខ្លួនបានយ៉ាងទូលំទូលាយ។
២.សញ្ញាទីពីរ៖ មានមនុស្សប្រុងប្រយ័ត្នក្នុងគ្រួសារ
“ការប្រុងប្រយ័ត្ន” នៅទីនេះសំដៅទៅលើអាកប្បកិរិយាទទួលខុសត្រូវ និងមានស្មារតីដឹងខ្លួនក្នុងជីវិត។ វាត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់តាមរយៈអាកប្បកិរិយា ពាក្យសម្ដី និងទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃរបស់សមាជិក។ គ្រួសារទាំងនេះរស់នៅដោយចង្វាក់ស្ថិរភាព ធ្វើតាមច្បាប់ រក្សាការសន្យា និងទទួលខុសត្រូវចំពោះការងារ និងជីវិត។
ឪពុកម្តាយនៅក្នុងគ្រួសារបែបនេះមិនងាយនឹងបំពានការសន្យាចំពោះកូនៗរបស់ពួកគេទេ។ កុមាររៀនទទួលខុសត្រូវចំពោះការសិក្សា ពេលវេលា និងកិច្ចការផ្សេងៗទៀត។ ការប្រុងប្រយ័ត្នមិនមែនជាភាពរឹងរូសទេ ប៉ុន្តែជាអារម្មណ៍នៃសណ្តាប់ធ្នាប់ និងការទទួលខុសត្រូវ។ វាបង្រៀនកុមារនូវមេរៀនសំខាន់មួយ៖ ភាពជោគជ័យមិនមែនមកពីសំណាងទេ ប៉ុន្តែមកពីការរៀបចំដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងការខិតខំប្រឹងប្រែងឥតឈប់ឈរ។
កុមារដែលធំធាត់នៅក្នុងបរិយាកាសនេះនឹងដឹងពីរបៀបដោះស្រាយបញ្ហា ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន រៀបចំផែនការសម្រាប់អនាគត និងមិនធ្វើតាមហ្វូងមនុស្សដោយគ្មានគោលដៅឡើយ។ គំរូរបស់ឪពុកម្តាយដូចជា – ឪពុករក្សាការសន្យារបស់គាត់ ម្តាយគ្រប់គ្រងគ្រួសារតាមរបៀបមានសណ្តាប់ធ្នាប់ – គឺជា “មេរៀនដ៏សំខាន់សម្រាប់កូនៗ” ក្នុងការប្រុងប្រយ័ត្ន និងការទទួលខុសត្រូវ។
៣.សញ្ញាទីបី៖ គ្រួសារមានការគោរព
ការគោរពគឺជាចំណងអារម្មណ៍ស្នូលដែលចងភ្ជាប់គ្រួសារ និងសង្គមជាមួយគ្នា។ វាលេចឡើងក្នុងទិដ្ឋភាពជាច្រើន៖ ការគោរពរវាងស្វាមីភរិយា រវាងមនុស្សពេញវ័យ និងកុមារ ក៏ដូចជាការគោរពចំពោះចំណេះដឹង ច្បាប់ និងតម្លៃដ៏អស្ចារ្យ។
ជាដំបូង ទំនាក់ទំនងអាពាហ៍ពិពាហ៍ដ៏សុខដុមរមនាគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃគ្រួសារ។ នៅពេលដែលឪពុកម្តាយដឹងពីរបៀបគោរព ថែរក្សា និងគាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក វាគឺជាឧទាហរណ៍ដ៏កក់ក្តៅនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះកូនៗរបស់ពួកគេ។ កុមារដែលធំធាត់នៅក្នុងបរិយាកាសនេះមានអារម្មណ៍សុវត្ថិភាព ដឹងពីរបៀបផ្តល់ និងទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់តាមរបៀបដែលមានសុខភាពល្អ ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះរៀនពីរបៀបកសាងទំនាក់ទំនងដ៏សុខដុមរមនានាពេលអនាគត។
ទីពីរ ការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមករវាងជំនាន់។ ឪពុកម្តាយមិនមើលរំលងគំនិតរបស់កុមារទេ ប៉ុន្តែស្តាប់ និងទំនាក់ទំនងដោយស្មើភាពគ្នា ខណៈពេលដែលរក្សាការគោរពបូជា និងការគោរពចំពោះមនុស្សចាស់ទុំក្នុងគ្រួសារ។ ការអប់រំដ៏ស្រទន់នេះជួយកុមារឱ្យយល់អំពីភាពរាបទាប គោរពអំណាច និងធ្វើជាម្ចាស់លើច្បាប់សង្គម។ កុមាររៀនស្តាប់មនុស្សពេញវ័យ ដោយហេតុនេះអភិវឌ្ឍបុគ្គលិកលក្ខណៈដែលមានតុល្យភាព ទាំងទំនុកចិត្ត និងការគោរពអ្នកដទៃ។
ជាចុងក្រោយ គ្រួសារបង្រៀនកុមារឱ្យគោរពតម្លៃដែលធំជាងខ្លួនគេ៖ ចំណង់ចំណូលចិត្តចំពោះចំណេះដឹង ការដឹងគុណចំពោះធម្មជាតិ ការគោរពច្បាប់ និងបទដ្ឋានសង្គម។ ការគោរពនេះកំណត់ព្រំដែនសីលធម៌ ជួយកុមារអភិវឌ្ឍទេពកោសល្យរបស់ពួកគេក្នុងទិសដៅត្រឹមត្រូវ និងជៀសវាងការវង្វេងនៅលើផ្លូវឆ្ពោះទៅរកភាពជោគជ័យ៕