នៅក្នុងសង្គមសម័យទំនើប ឪពុកម្តាយកាន់តែច្រើនឡើងៗត្អូញត្អែរថាកូនធំហើយ ប៉ុន្តែនៅតែ “ពឹងផ្អែក” មិនចង់ធ្វើការ គ្មានឆន្ទៈរីកចម្រើន ឬសមត្ថភាពឯករាជ្យ។ ប៉ុន្តែបើយើងមើលឲ្យស៊ីជម្រៅ ហេតុផលភាគច្រើនមិនមែនមកពីកំហុសកូនទេ តែផ្តើមចេញពីវិធីដែលឪពុកម្តាយចិញ្ចឹមកូន។
នេះគឺជាកំហុសទូទៅបំផុតចំនួន ៣ របស់ឪពុកម្តាយដែលធ្វើឱ្យកូនរបស់ពួកគេមិនធំធាត់និងមិនឯករាជ្យសូម្បីតែនៅពេលពួកគេឈានដល់វ័យពេញវ័យ។
១.ឪពុកម្តាយធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដើម្បីកូន – ស្រឡាញ់ផ្លូវខុស
ឪពុកម្តាយជាច្រើនជឿថា “កូននៅក្មេង ទុកអោយឪពុកម្តាយធ្វើបានលឿន” ឬ “អោយកូនរៀន ឪពុកម្តាយមើលថែការងារផ្ទះទាំងអស់”។ យូរៗទៅ កុមារដែលចិញ្ចឹមក្នុងបរិយាកាសការពារខ្លាំងពេកនឹងអភិវឌ្ឍចិត្តគំនិតដែលពឹងផ្អែក។ កុមារស៊ាំនឹងការមើលថែ យកចិត្តទុកដាក់ ហើយមិនចាំបាច់ទទួលខុសត្រូវ ឬ ប្រឈមមុខនឹងការលំបាក។
នៅពេលធំឡើង “ការស្រឡាញ់” បែបនេះនឹងក្លាយជាបន្ទុក ព្រោះកុមារមិនដឹងពីរបៀបធ្វើម្ហូប, មិនដឹងពីរបៀបគ្រប់គ្រងលុយ, មិនដឹងពីរបៀបរៀបចំពេលវេលា និងជាពិសេសខ្លាចប្រឈមមុខនឹងការពិត។ នៅពេលណាដែលជួបការលំបាក កុមារនឹងងាកទៅរកឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ ដើម្បីសុំជំនួយ។
កុមារបែបនេះងាយនឹងធំឡើងដោយផ្នត់គំនិត «ខ្ញុំមិនចាំបាច់ព្យាយាមទេ ព្រោះអ្នកផ្សេងនឹងមើលថែខ្ញុំជានិច្ច»។ ដូច្នេះហើយ នៅពេលដែលពួកគេឈានដល់វ័យពេញវ័យ ពួកគេនៅតែ “ពឹងផ្អែក” មិនមែនដោយសារតែពួកគេមិនចង់រស់នៅដោយឯករាជ្យនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែពួកគេមិនដែលត្រូវបានបង្រៀនពីរបៀបដើម្បីឯករាជ្យ។
២.ឪពុកម្តាយទុកកូននៅតំបន់សុវត្ថិភាព
កំហុសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយទៀត គឺការបង្ខិតបង្ខំកូនហួសហេតុ។ ឪពុកម្តាយជាច្រើនដោយសារតែពួកគេស្រឡាញ់កូនរបស់ពួកគេសុខចិត្តបំពេញរាល់ការទាមទាររបស់កូន ទិញរបស់របរ ផ្តល់លុយ សូម្បីតែជួយនៅពេលដែលកូនរបស់ពួកគេមានបញ្ហានៅសាលារៀន ឬ នៅកន្លែងធ្វើការ។ ពួកគេភ័យខ្លាចថាកូនរបស់ពួកគេនឹងសោកសៅ ខ្លាចថាកូនរបស់ពួកគេនឹងឈឺចាប់ ដូច្នេះពួកគេតែងតែជ្រើសរើស “ជួយសង្គ្រោះ” ជាជាងឱ្យកូនរបស់ពួកគេប្រឈមមុខនឹងវាដោយខ្លួនឯង។
ជាលទ្ធផល កុមារធំឡើងនៅក្នុង “តំបន់សុវត្ថិភាព” ខ្លាំងពេក។ កុមារខ្វះសមត្ថភាពក្នុងការទទួលខុសត្រូវ មិនចេះគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ មិនដឹងពីរបៀបគោរពដែនកំណត់របស់អ្នកដទៃ ហើយជារឿយៗតែងតែបន្ទោសស្ថានភាព និងមិនទទួលស្គាល់កំហុសខ្លួនឯង។
៣.ឪពុកម្តាយគ្រប់គ្រងតឹងរ៉ឹងពេក មិនឲ្យកូនមានសិទ្ធិជ្រើសរើស និងធ្វើខុស
ឪពុកម្តាយជាច្រើនដោយសារតែពួកគេខ្លាចថាកូនរបស់ពួកគេនឹងវង្វេង ដូច្នេះពួកគេតែងតែលូកដៃរាល់ការសម្រេចចិត្ត ដូចជា៖ ជ្រើសរើសសាលារៀន ជ្រើសរើសមុខជំនាញ ជ្រើសរើសអាជីព សូម្បីតែជ្រើសរើសគូស្នេហ៍សម្រាប់កូន។ ពួកគេគិតថាពួកគេមានបទពិសោធន៍ច្រើន យល់ពីជីវិតបានកាន់តែល្អ ដូច្នេះការធ្វើដូច្នេះគឺ «ដើម្បីកូនល្អបំផុត»។
ប៉ុន្តែការពិតគឺនៅពេលដែលកូនបាត់បង់សិទ្ធិជ្រើសរើសសម្រាប់ខ្លួនឯង កុមារក៏បាត់បង់ឱកាសដើម្បីរៀនទទួលខុសត្រូវនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ។ នៅពេលដែលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានកំណត់ទុកជាមុន កូនមិនចាំបាច់គិត មិនចាំបាច់ប្រឹងប្រែងទេ ហើយប្រសិនបើពួកគេបរាជ័យ ពួកគេមិនមានអារម្មណ៍ថាមានកំហុសនោះទេ ព្រោះវាជា “ជម្រើសរបស់ឪពុកម្តាយ”៕