ក្រោយពីអាយុ៥០ឆ្នាំ មិនមែនជាទីបញ្ចប់ទេប៉ុន្តែវាជាការចាប់ផ្តើមថ្មីនៅក្នុងវ័យចំណាស់របស់អ្នក។ នៅអាយុនេះ យើងបានប្រមូលប្រាជ្ញាគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីយល់ពីអ្វីដែលពិតជាសំខាន់។ ការទៅលេងកន្លែងទាំង ៤ ខាងក្រោមនេះជាប្រចាំ មិនត្រឹមតែធ្វើអោយជីវិតរបស់អ្នកកាន់តែសម្បូរសប្បាយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិអរូបីសម្រាប់កូនៗ និងចៅៗរបស់អ្នកទៀតផង។
១.ត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតរបស់អ្នកជាទៀងទាត់
បន្ទាប់ពីអាយុ ៥០ ឆ្នាំអ្នកគួរតែទៅលេងស្រុកកំណើតម្តងទៀត។ ដំណើរកម្សាន្តនេះមិនមែនដើម្បីបង្ហាញពីសមិទ្ធផលរបស់អ្នកទេ ប៉ុន្តែដើម្បីស្វែងរកភាពបរិសុទ្ធដើម។
ដើរលើផ្លូវភូមិដែលធ្លាប់ស្គាល់ ស្តាប់សំឡេងស្រុកកំណើតដែលអ្នកមិនធ្លាប់ឮយូរមកហើយ ក្រឡេកមើលទៅផ្ទះចាស់ដែលបង្កប់នូវដាននៃអតីតកាល អនុស្សាវរីយ៍កាលពីកុមារភាពនឹងលិចលង់ដូចទឹកហូរ។
ត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតជាទៀងទាត់ ព្រលឹងដែលវង្វេងនឹងរកកន្លែងជ្រកកោន និងចិត្តស្ងប់ស្ងាត់។ អ្នកនឹងយល់ថា ទោះជាពិភពលោកប្រែប្រួលយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មានអ្វីដែលនៅស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត។ នោះហើយគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះគ្រួសារ និងការភ្ជាប់នឹងឫសគល់នៃជីវិត។
ចូររក្សាអនុស្សាវរីយ៍ទាំងនោះ ហើយប្រគល់វាទៅឱ្យកូន និងចៅរបស់អ្នក គឺដើម្បីទុកឱ្យពួកគេនូវពរជ័យដ៏អស្ចារ្យបំផុត។ សូមឲ្យពួកគេដឹងថា មិនថាអនាគតទៅទីណា តែងតែមានកន្លែងរង់ចាំពួកគេ នោះគឺជាស្រុកកំណើត។
២.ទៅកន្លែងដែលមានក្លិនសៀវភៅ
មានសុភាសិតមួយឃ្លាពោលថា៖ «និស្ស័យមនុស្សកើតមកពិបាកនឹងផ្លាស់ប្ដូរ តែការអានសៀវភៅអាចកែប្រែនិស្ស័យបាន»។ គ្រួសារបញ្ញវន្តមិនអាចបង្កើតបានមួយយប់ទេ ប៉ុន្តែត្រូវចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សា និងបន្សល់ទុកជាច្រើនជំនាន់។
នៅពេលអ្នកមានអាយុលើសពី ៥០ ឆ្នាំអ្នកមានពេលទំនេរកាន់តែច្រើន។ នេះជាពេលដែលត្រូវឧស្សាហ៍ទៅបណ្ណាគារ ដើម្បីបន្ធូរអារម្មណ៍របស់អ្នកនៅក្នុងសមុទ្រសៀវភៅ។
អត្ថន័យនៃការអានគឺមិនត្រឹមតែទទួលបានចំណេះដឹងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជួយចិញ្ចឹមព្រលឹង និងធ្វើឲ្យអារម្មណ៍របស់អ្នកប្រសើរឡើងផងដែរ។ ពេលអានសៀវភៅ អ្នកប្រៀបបាននឹងការជជែកជាមួយនឹងអ្នកប្រាជ្ញ ប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយមនុស្សមានប្រាជ្ញា ដូច្នេះវាពង្រីកការយល់ដឹងរបស់អ្នក និងធ្វើឱ្យការគិតរបស់អ្នកកាន់តែស៊ីជម្រៅ។
មនុស្សចាស់ដែលស្រលាញ់សៀវភៅនឹងមានឥទ្ធិពលវិជ្ជមានលើកូនៗ និងចៅៗរបស់គាត់ដោយធម្មជាតិ ដែលធ្វើឱ្យក្លិនសៀវភៅរីករាលដាលពេញគ្រួសារ។ ការទុកកូនចៅឱ្យនៅភ្នំលុយក៏មិនល្អដូចការទុកឱ្យពួកគេមានទម្លាប់អានសៀវភៅ និងស្មារតីនៃការសិក្សាដែរ។
នេះជាស្មារតីវប្បធម៌ពិត ជាឈាមវប្បធម៌ដែលហូរចូលក្នុងគ្រួសារជារៀងរហូត។ នៅពេលដែលកូន និងចៅធំឡើងក្នុងបរិយាកាសបែបនេះ ពួកគេនឹងដឹងពីរបៀបប្រព្រឹត្ត យល់សីលធម៌ និងចេះបន្ទាបខ្លួន។ នោះគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិគ្មានទីបញ្ចប់។
៣.ជាញឹកញាប់ទៅលេងផ្ទះសាច់ញាតិនិងមិត្តភក្តិ
ពេលយើងចូលដល់វ័យកណ្តាល យើងស្រឡាញ់អារម្មណ៍ដែលត្រូវបានសាកល្បងតាមពេលវេលា។ មិត្តភ័ក្តិដែលធំធាត់ជាមួយគ្នា មនុស្សដែលជំនះការលំបាកជាមួយគ្នា សុទ្ធតែជាទ្រព្យសម្បត្តិដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាននៅក្នុងជីវិតរបស់យើង។
ទៅលេងសាច់ញាតិ និងមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធរបស់អ្នកឱ្យបានញឹកញាប់ រំលឹកពីអតីតកាល និងប្រាប់រឿងរ៉ាវអំពីជីវិតបច្ចុប្បន្នរបស់អ្នក។ អារម្មណ៍របស់អ្នកនឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅតាមរយៈការប្រជុំទាំងនេះ។ ការប្រជុំទាំងនេះមិនមែនសម្រាប់គោលបំណងធំណាមួយនោះទេ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែចែករំលែកអារម្មណ៍របស់អ្នក។
សំខាន់ជាងនេះទៅទៀត ភាពសុខដុមរមនារវាងមនុស្សចាស់នឹងក្លាយទៅជាគំរូសម្រាប់កូនៗ និងចៅៗរបស់អ្នក។ ពួកគេនឹងឃើញពីរបៀបដែលមនុស្សអាចប្រព្រឹត្តចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកដោយស្មោះ និងរស់នៅដោយសុខដុមរមនា។
“ភាពសុខដុមរមនា” នេះនឹងប៉ះពាល់ដល់របៀបដែលកូនៗ និងចៅរបស់អ្នកប្រព្រឹត្តចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកដោយមិនដឹងខ្លួនដោយជួយពួកគេឱ្យដឹងគុណចំពោះជោគវាសនារបស់ពួកគេនិងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃបានល្អ។ គ្រួសារដែលពោរពេញទៅដោយភាពសុខដុមរមនាធម្មជាតិនឹងទាក់ទាញពរជ័យកាន់តែច្រើន។
៤.ទៅកន្លែងដែលមានភ្នំពណ៌បៃតង និងទន្លេពណ៌ខៀវ
ធម្មជាតិគឺជាអ្នកព្យាបាលដ៏ល្អបំផុត។ នៅពេលអ្នកមានអាយុ ៥០ ឆ្នាំ អ្នកគួរទៅកន្លែងដែលមានភ្នំពណ៌បៃតង និងទន្លេពណ៌ខៀវជាញឹកញាប់ ដើម្បីទទួលអារម្មណ៍ពីភាពស្រស់ស្អាតនៃធម្មជាតិ បទពិសោធន៍សន្តិភាព និងភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃមេឃ និងដី។
ការឡើងទៅលើកំពូលភ្នំដ៏ខ្ពស់មួយ ហើយសម្លឹងមើលទៅចម្ងាយ ឬ ការធ្វើសមាធិតាមខ្សែទឹក ទាំងអស់នេះជួយឱ្យព្រលឹងរបស់យើងបើកចំហ និងសន្តិភាព។ នៅកណ្តាលធម្មជាតិ ការព្រួយបារម្ភ និងការថប់បារម្ភទាំងអស់ហាក់ដូចជាតូចជាងមុន។
អ្នកនឹងដឹងថាជីវិតគឺដូចជាការបង្វិលនៃរដូវទាំងបួន, មានពេលវេលានៃភាពរុងរឿង, ពេលវេលានៃការធ្លាក់ចុះ, ពេលនៃការជោគជ័យ និងពេលនៃការបរាជ័យ. ការយល់ដឹងនេះនឹងជួយឱ្យអ្នកកាន់តែមានភាពរីករាយ និងមានផាសុកភាព៕