នេះគឺជាពាក្យសម្តីដែលគួរឱ្យលើកទឹកចិត្តមួយ ដែលសង្កត់ធ្ងន់លើតម្លៃនៃអតីតកាលក្នុងការរៀនសូត្រ ដោយមិនឱ្យវាក្លាយជាបន្ទុកដែលរារាំងយើងពីការរស់នៅបច្ចុប្បន្ន។ តាមចិត្តវិទ្យា គំនិតនេះទាក់ទងនឹងការរីកចម្រើនផ្លូវចិត្តតាមរយៈការឆ្លុះបញ្ចាំងពីកំហុស ដោយជៀសវាងការរលឹករំឭក (rumination) ដែលអាចនាំឱ្យមានផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានដល់សុខភាពផ្លូវចិត្ត។ ការស្រាវជ្រាវបង្ហាញថា ការរៀនពីកំហុសអតីតកាលអាចជួយពង្រឹងភាពរឹងមាំ និងបង្កើតអនាគតល្អប្រសើរ ខណៈដែលការរស់នៅក្នុងអតីតកាលអាចបណ្តាលឱ្យមានការថប់បារម្ភ ឬធ្លាក់ទឹកចិត្ត។ សូមឱ្យយើងស្វែងយល់បន្ថែមអំពីហេតុផលដែលអតីតកាលសំខាន់ក្នុងការរៀនសូត្រ និងវិធីជៀសវាងការរលឹករំឭក។
ហេតុផលដែលអតីតកាលសំខាន់ក្នុងការរៀនពីកំហុស
អតីតកាលមិនមែនជាសត្រូវនោះទេ ប៉ុន្តែជាគ្រូដែលបង្រៀនយើង។ តាមចិត្តវិទ្យា ការឆ្លុះបញ្ចាំងពីកំហុសអតីតកាលអាចជួយយើង៖
- ពង្រឹងភាពរឹងមាំផ្លូវចិត្ត៖ ការទទួលស្គាល់កំហុស និងរៀនពីវាធ្វើឱ្យយើងកាន់តែខ្លាំងក្លា និងត្រៀមខ្លួនសម្រាប់បញ្ហាថ្មីៗ។ ឧទាហរណ៍ មនុស្សដែលរៀនពីកំហុសអតីតកាលជារឿយៗមានទំនុកចិត្តខ្ពស់ជាងក្នុងការសម្រេចចិត្តនាពេលអនាគត។
- កែលម្អទំនាក់ទំនង និងជីវិត៖ ដោយរៀនពីកំហុស យើងអាចជៀសវាងការធ្វើខុសដដែល ដែលនាំឱ្យមានទំនាក់ទំនងល្អជាង និងជីវិតដែលមានន័យជាង។ ការរលឹករំឭកអតីតកាលអាចរារាំងឱកាសថ្មីៗ ប៉ុន្តែការរៀនសូត្រពីវាជួយបើកទ្វារសម្រាប់អនាគត។
- កាត់បន្ថយស្ត្រេស៖ ការទទួលយកកំហុសជាផ្នែកនៃការរីកចម្រើន ជួយកាត់បន្ថយការសោកស្តាយ និងធ្វើឱ្យយើងមានសន្តិភាពខាងក្នុង។ ផ្ទុយទៅវិញ ការរលឹករំឭកអាចនាំឱ្យមានការថប់បារម្ភ ឬធ្លាក់ទឹកចិត្ត។
គ្រោះថ្នាក់នៃការរស់នៅក្នុងអតីតកាល
ខណៈដែលអតីតកាលសំខាន់សម្រាប់ការរៀនសូត្រ ការរលឹករំឭក (dwelling) អាចមានផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមាន៖
- ប៉ះពាល់ដល់សុខភាពផ្លូវចិត្ត៖ ការគិតអំពីកំហុសអតីតកាលញឹកញាប់អាចនាំឱ្យមានការថប់បារម្ភ ធ្លាក់ទឹកចិត្ត ឬអារម្មណ៍អវិជ្ជមានផ្សេងៗ។
- រារាំងការរីកចម្រើន៖ វាធ្វើឱ្យយើងខកខានឱកាសបច្ចុប្បន្ន និងអនាគត ដោយសារការផ្តោតលើអ្វីដែលមិនអាចផ្លាស់ប្តូរ។
- ប៉ះពាល់ដល់ទំនាក់ទំនង៖ ការរលឹករំឭកអាចធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍អវិជ្ជមានចំពោះខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ ដែលនាំឱ្យមានជម្លោះ។
ដំបូន្មានដើម្បីរៀនពីអតីតកាលដោយមិនរលឹករំឭក
ដើម្បីទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីអតីតកាលដោយមិនរស់នៅក្នុងវា សូមអនុវត្តដំបូន្មានទាំងនេះ៖
- ឆ្លុះបញ្ចាំងដោយស្ថាបនា៖ សួរខ្លួនឯងថា «ខ្ញុំបានរៀនអ្វីពីកំហុសនេះ?» និង «តើខ្ញុំអាចកែលម្អយ៉ាងណា?» ដើម្បីប្រែក្លាយកំហុសទៅជាមេរៀន។
- អភ័យទោសឱ្យខ្លួនឯង៖ ទទួលស្គាល់ថាកំហុសគឺជាធម្មតា និងអភ័យទោសឱ្យខ្លួនឯងដើម្បីសន្តិភាព។ នេះជួយកាត់បន្ថយការសោកស្តាយ។
- ផ្តោតលើបច្ចុប្បន្ន៖ ប្រើបច្ចេកទេសស្មឹងស្មាធិ (mindfulness) ដើម្បីនៅជាមួយពេលបច្ចុប្បន្ន និងជៀសវាងការគិតអំពីអតីតកាលញឹកញាប់។
- ស្វែងរកការគាំទ្រ៖ និយាយជាមួយមិត្តភក្តិ ឬអ្នកជំនាញផ្លូវចិត្ត បើការរលឹករំឭកបន្តកើតមាន។ នេះអាចជួយផ្លាស់ប្តូរទស្សនៈ។
- បង្កើតគោលដៅថ្មី៖ ផ្តោតលើអនាគតដោយកំណត់គោលដៅតូចៗ ដើម្បីបង្កើតថាមពលវិជ្ជមាន។
សរុបមក អតីតកាលសំខាន់ព្រោះវាជាប្រភពនៃមេរៀន ប៉ុន្តែកុំឱ្យវាគ្រប់គ្រងជីវិតបច្ចុប្បន្ន។ ដោយរៀនពីកំហុសដោយមិនរលឹករំឭក យើងអាចរីកចម្រើន និងមានជីវិតល្អប្រសើរ។ បើអ្នកកំពុងតស៊ូជាមួយអតីតកាល សូមស្វែងរកជំនួយពីអ្នកជំនាញ។
