ជីវិតរបស់មនុស្សគឺដូចជាការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ ដែលពោរពេញទៅដោយការសម្រេចចិត្ត និងការជ្រើសរើស។ ក្នុងចំណោមជម្រើសទាំងនោះ មានតុល្យភាពដ៏សំខាន់មួយ ដែលយើងត្រូវរៀនសម្របសម្រួល៖ ការដោះលែង (letting go) និងការជាប់គាំង (holding on)។ តុល្យភាពនេះគឺជាសិល្បៈនៃការរស់នៅ ដែលតម្រូវឱ្យយើងប្រើប្រាជ្ញា ការអត់ធ្មត់ និងភាពក្លាហាន។
ការដោះលែង
ការដោះលែងមិនមែនជាការបោះបង់ ឬការចុះចាញ់នោះទេ។ វាជាការទទួលស្គាល់ថា មានរឿងខ្លះនៅក្នុងជីវិតដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន ឬមិនគួរកាន់ជាប់។ ឧទាហរណ៍ ការលែងវិញ្ញាណនៃការឈឺចាប់ពីអតីតកាល ដូចជាទំនាក់ទំនងដែលបានបញ្ចប់ ឬកំហុសដែលយើងធ្លាប់បានធ្វើ។ ការកាន់ជាប់នឹងរឿងទាំងនេះអាចធ្វើឱ្យយើងជាប់គាំង និងរារាំងយើងពីការរីកចម្រើន។
ការលែងទៅក៏អាចជាការរៀនទទួលយកការផ្លាស់ប្តូរផងដែរ។ ជីវិតគឺផ្លាស់ប្តូរជានិច្ច ដូចជាទឹកហូរក្នុងទន្លេ។ ពេលខ្លះ យើងត្រូវលែងទៅនូវអ្វីដែលធ្លាប់ស័ក្តិសមនឹងយើង ដើម្បីឱ្យមានកន្លែងសម្រាប់ឱកាសថ្មីៗ។ ឧទាហរណ៍ ការចាកចេញពីការងារដែលមិននាំមកនូវសេចក្តីសុខ ឬការលែងទៅនូវទម្លាប់ដែលមិនល្អ អាចបើកផ្លូវឱ្យយើងរកឃើញអ្វីដែលប្រសើរជាង។
ការជាប់គាំង
ផ្ទុយទៅវិញ ការកាន់ជាប់គឺជាការតស៊ូ និងការប្តេជ្ញាចិត្តក្នុងការរក្សាអ្វីដែលពិតជាមានតម្លៃសម្រាប់យើង។ វាអាចជាក្តីសុបិន គោលដៅ ឬទំនាក់ទំនងដែលនាំមកនូវអត្ថន័យដល់ជីវិតរបស់យើង។ ឧទាហរណ៍ ការកាន់ជាប់នឹងគុណតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួន ដូចជាសេចក្តីស្មោះត្រង់ ឬក្តីស្រឡាញ់ អាចជួយឱ្យយើងរក្សាភាពជាខ្លួនឯង ទោះបីជាមានឧបសគ្គក៏ដោយ។
ការកាន់ជាប់ក៏មានន័យថា ការមិនបោះបង់នៅពេលដែលអ្វីៗក្លាយជាលំបាក។ ឧទាហរណ៍ នៅពេលដែលយើងធ្វើការលើគម្រោងសំខាន់មួយ ឬព្យាយាមសម្រេចគោលដៅធំមួយ ការតស៊ូអាចនាំយើងឱ្យឆ្ពោះទៅរកជោគជ័យ។ ទោះជាយ៉ាងណា ការកាន់ជាប់មិនមែនមានន័យថាត្រូវជាប់គាំងនឹងអ្វីមួយដែលគ្មានសង្ឃឹមនោះទេ។ វាទាមទារការវិនិច្ឆ័យដើម្បីដឹងថា អ្វីដែលយើងកំពុងកាន់ជាប់នោះ ពិតជាសមនឹងការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់យើង។
សិល្បៈនៃតុល្យភាព
ការស្វែងរកតុល្យភាពរវាងការលែងទៅ និងការកាន់ជាប់ គឺជាដំណើរការដែលតម្រូវឱ្យមានការយល់ដឹងអំពីខ្លួនឯង។ យើងត្រូវសួរខ្លួនឯងថា តើអ្វីដែលយើងកំពុងកាន់ជាប់នេះ ពិតជានាំមកនូវតម្លៃដល់ជីវិតរបស់យើង ឬគ្រាន់តែជាការភ័យខ្លាចនៃការផ្លាស់ប្តូរ? តើការលែងទៅនេះ ជាការគេចចេញពីបញ្ហា ឬជាការរំដោះខ្លួនឯងដើម្បីឆ្ពោះទៅមុខ?
ជួនកាល ការសម្រេចចិត្តថាតើត្រូវលែងទៅ ឬកាន់ជាប់ អាចជាការសម្រេចចិត្តដ៏លំបាកបំផុត។ ប៉ុន្តែ តាមរយៈការស្តាប់បេះដូង និងប្រើប្រាជ្ញា យើងអាចរៀនធ្វើជម្រើសដែលនាំឱ្យជីវិតរបស់យើងមានតុល្យភាព និងសេចក្តីសុខ។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
ជីវិតគឺជាការរាំរវាងការដោះលែង និងការកាន់ជាប់។ វាជាការរៀនសម្របខ្លួនជាមួយនឹងការផ្លាស់ប្តូរ ខណៈពេលដែលនៅតែប្តេជ្ញាចិត្តចំពោះអ្វីដែលសំខាន់។ ដើម្បីរស់នៅប្រកបដោយអត្ថន័យ យើងត្រូវរៀនស្គាល់ពេលវេលាដែលគួរលែងទៅ និងពេលវេលាដែលគួរកាន់ជាប់។ តាមរយៈការស្វែងរកតុល្យភាពនេះ យើងអាចបង្កើតជីវិតដែលពោរពេញទៅដោយសន្តិភាព និងការរីកចម្រើន។
