អ្នកជំងឺមហារីកដែលឧស្សាហ៍ហាលថ្ងៃក្រោយ ៦ខែ នៃការព្យាបាល នឹងមានសុខភាពប្រសើរឡើង

បន្ទាប់ពីបានតែ 6 ខែនៃការហាលថ្ងៃ ជាប់លាប់ រាងកាយរបស់អ្នកជំងឺបានកត់ត្រាការផ្លាស់ប្តូរសំខាន់ៗចំនួន៤ ដែលទាក់ទងនឹងសុខភាព និងលទ្ធភាពនៃការស្តារឡើងវិញ។
មនុស្សជាច្រើននៅតែយល់ខុសថា ការហាលថ្ងៃគឺសម្រាប់តែធ្វើឱ្យស្បែកស្អាតប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពន្លឺព្រះអាទិត្យ – ប្រសិនបើប៉ះពាល់ត្រឹមត្រូវ នឹងនាំមកនូវអត្ថប្រយោជន៍កាន់តែជ្រៅ ជាពិសេសសម្រាប់អ្នកជំងឺមហារីក។ នេះគឺជាកត្តាគាំទ្រការស្តារឡើងវិញដ៏សាមញ្ញ ប៉ុន្តែជារឿយៗត្រូវបានគេមើលរំលងអំឡុងពេលព្យាបាល។

១.ការពង្រឹងប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ

ចំពោះអ្នកជំងឺមហារីក ជារឿយៗប្រព័ន្ធការពាររាងកាយចុះខ្សោយយ៉ាងខ្លាំង ជាពិសេសបន្ទាប់ពីការព្យាបាលដោយប្រើគីមី និងការព្យាបាលដោយវិទ្យុសកម្ម។ ដំណើរការព្យាបាលអាចបំផ្លាញកោសិកាភាពស៊ាំធ្វើឱ្យរាងកាយងាយនឹងរងការវាយប្រហារពីបាក់តេរី មេរោគ និងភ្នាក់ងារបង្កជំងឺផ្សេងៗ។
ការសិក្សាជាច្រើនបានបង្ហាញថា វីតាមីន D ដើរតួយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការគាំទ្រភាពស៊ាំ ជាពិសេសក្នុងការធ្វើឱ្យសកម្ម និងបង្កើនមុខងារនៃកោសិកា T និង B ដែលជា “អ្នកចម្បាំង” សំខាន់ៗដែលជួយឱ្យរាងកាយទទួលស្គាល់ និងបំផ្លាញកោសិកាមហារីក។

ការហាលថ្ងៃត្រឹមត្រូវជួយឱ្យស្បែកសំយោគវីតាមីន D តាមធម្មជាតិ ដោយហេតុនេះធ្វើឱ្យមុខងារភាពស៊ាំរបស់អ្នកជំងឺប្រសើរឡើង។ នេះមានសារៈសំខាន់ជាពិសេសនៅពេលដែលអ្នកជំងឺកំពុងប្រឈមមុខនឹងការធ្លាក់ចុះទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត ពីព្រោះប្រព័ន្ធការពាររាងកាយខ្សោយគឺជាកត្តាដែលបង្កើនហានិភ័យនៃការឆ្លងមេរោគ និងធ្វើឱ្យជំងឺកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។
ការហាលថ្ងៃទៀងទាត់ ជាមួយនឹងរយៈពេលសមស្រប និងអាំងតង់ស៊ីតេ មិនត្រឹមតែជួយបង្កើនសមត្ថភាពក្នុងការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងមេរោគបង្កជំងឺប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងរួមចំណែកដល់ការកែលម្អប្រសិទ្ធភាពនៃការព្យាបាល និងបន្ថយការវិវត្តនៃជំងឺមហារីកផងដែរ។

២.កែលម្អគុណភាពនៃការគេង

ការលំបាកក្នុងការគេង និងការគេងមិនលក់គឺជាបញ្ហាទូទៅចំពោះអ្នកជំងឺមហារីក ដែលជារឿយៗបណ្តាលមកពីផលប៉ះពាល់នៃថ្នាំ ការផ្លាស់ប្តូរអ័រម៉ូន ឬ ភាពតានតឹងផ្លូវចិត្តយូរ។ ការគេងមិនគ្រប់គ្រាន់ ធ្វើឱ្យអ្នកជំងឺអស់កម្លាំងលឿន ប៉ះពាល់ដោយផ្ទាល់ដល់សមត្ថភាពក្នុងការស្តាររាងកាយឡើងវិញ។
ពន្លឺធម្មជាតិពីព្រះអាទិត្យដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការគ្រប់គ្រងចង្វាក់ជីវសាស្រ្តរបស់រាងកាយ – ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា “នាឡិកាជីវសាស្រ្ត”។ ការប៉ះពាល់នឹងពន្លឺព្រះអាទិត្យក្នុងពេលថ្ងៃជួយគ្រប់គ្រងអរម៉ូន melatonin ដោយហេតុនេះធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវវដ្តនៃការគេង – ភ្ញាក់ ជួយអ្នកជំងឺគេងលក់ស្រួល និងគេងបានស្ងប់។
លើសពីនេះ ពន្លឺព្រះអាទិត្យក៏ជួយជំរុញខួរក្បាលឱ្យផលិតអរម៉ូន endorphins និង serotonin ដែលជាអរម៉ូនដែលជួយកាត់បន្ថយភាពតានតឹង ធ្វើអោយអារម្មណ៍ប្រសើរឡើង និងបំបាត់ការថប់បារម្ភ និងអស់កម្លាំងដែលបណ្តាលមកពីការព្យាបាល។

សម្រាប់អ្នកជំងឺមហារីក ការគេងប្រកបដោយគុណភាពមិនត្រឹមតែជាមធ្យោបាយនៃការស្តាររាងកាយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជួយរក្សាសុខភាពផ្លូវចិត្ត និងបង្កើនគុណភាពជីវិតផងដែរ។ ការអនុវត្តគ្លីនិកបង្ហាញថា អ្នកជំងឺដែលទទួលពន្លឺថ្ងៃជាទៀងទាត់ មានការគេងលក់ស្កប់ស្កល់ និងស្មារតីវិជ្ជមានជាងអ្នកដែលមិនសូវប៉ះពាល់នឹងពន្លឺធម្មជាតិ។
ដូច្នេះសម្រាប់អ្នកដែលកំពុងមានបញ្ហាដំណេកអំឡុងពេល ឬ ក្រោយពេលព្យាបាលជំងឺមហារីក ការបង្កើនការប៉ះពាល់នឹងពន្លឺព្រះអាទិត្យនៅពេលថ្ងៃ ជាពិសេសនៅពេលព្រឹក អាចជាដំណោះស្រាយដ៏សាមញ្ញ ប៉ុន្តែមានប្រសិទ្ធភាព ជួយឱ្យរាងកាយកំណត់ឡើងវិញនូវចង្វាក់ជីវសាស្រ្ត និងទទួលបានដំណេកធម្មជាតិឡើងវិញ។

៣.គាំទ្រការព្យាបាលមុខរបួសលឿនជាងមុន

ក្នុងអំឡុងពេលនៃការព្យាបាលជំងឺមហារីក អ្នកជំងឺជាច្រើនត្រូវទទួលការវះកាត់។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែប្រព័ន្ធភាពស៊ាំចុះខ្សោយ ការជាសះស្បើយច្រើនតែយឺត របួសត្រូវចំណាយពេលយូរដើម្បីជាសះស្បើយ និងងាយឆ្លងមេរោគ។
កាំរស្មីអ៊ុលត្រាវីយូឡេ (UV) នៅក្នុងពន្លឺព្រះអាទិត្យអាចជួយលើកកម្ពស់ចរាចរឈាមនៅក្រោមស្បែកជំរុញសកម្មភាពនៃកោសិកាស្បែកដោយហេតុនេះគាំទ្រដល់ការបង្កើនល្បឿននៃដំណើរការស្តាររបួស។ ជាពិសេស ពន្លឺព្រះអាទិត្យជួយឱ្យរាងកាយសំយោគវីតាមីន D ដែលជាកត្តាសំខាន់ក្នុងការបង្កើតឡើងវិញនូវជាលិកា និងពង្រឹងមុខងារប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ ដើរតួនាទីយ៉ាងសកម្មក្នុងដំណើរការព្យាបាលមុខរបួស។

ការសិក្សាមួយចំនួនបង្ហាញថា ការប៉ះពាល់នឹងពន្លឺព្រះអាទិត្យក្នុងកម្រិតសមហេតុផលអាចជំរុញការលូតលាស់នៃ fibroblasts – នេះគឺជាប្រភេទនៃកោសិកាដែលទទួលខុសត្រូវចំពោះការបង្កើតជាលិកាភ្ជាប់។ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយអ្នកជំងឺត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ននៅពេលប៉ះពាល់នឹងពន្លឺព្រះអាទិត្យយូរពេក ឬ នៅពេលព្រះអាទិត្យក្តៅខ្លាំង ដែលអាចបំផ្លាញស្បែក ថែមទាំងបង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺស្បែក រួមទាំងមហារីកស្បែកផងដែរ។

៤.ការពង្រឹងឆ្អឹងនិងសន្លាក់

ជម្ងឺពុកឆ្អឹង គឺជាជម្ងឺទូទៅមួយចំពោះអ្នកជម្ងឺមហារីក ជាពិសេសចំពោះមនុស្សចាស់ ឬ អ្នកដែលត្រូវលេបថ្នាំរយៈពេលយូរ ដែលប៉ះពាល់ដល់ការស្រូបយកជាតិកាល់ស្យូម។ ការថយចុះដង់ស៊ីតេឆ្អឹងបង្កើនហានិភ័យនៃការបាក់ឆ្អឹងនិងកាត់បន្ថយការចល័តដែលប៉ះពាល់ដល់គុណភាពនៃជីវិត។
វីតាមីន D មានតួនាទីសំខាន់ក្នុងការស្រូបយកជាតិកាល់ស្យូមពីអាហារ និងរក្សារចនាសម្ព័ន្ធឆ្អឹង។ ការត្រូវពន្លឺព្រះអាទិត្យគឺជាវិធីសាមញ្ញ និងមានប្រសិទ្ធភាពសម្រាប់រាងកាយក្នុងការសំយោគវីតាមីន D តាមធម្មជាតិ។ សម្រាប់អ្នកជំងឺមហារីក ការរក្សាកម្រិតវីតាមីន D ឱ្យស្ថិតស្ថេរអាចជួយបន្ថយការបាត់បង់ឆ្អឹង និងបង្កើនដង់ស៊ីតេសារធាតុរ៉ែរបស់ឆ្អឹង។

ការសិក្សាស្រាវជ្រាវជាច្រើនបានបង្ហាញថា អ្នកជំងឺដែលហាលថ្ងៃជាទៀងទាត់មានដង់ស៊ីតេឆ្អឹងខ្ពស់ជាងអ្នកដែលមិនសូវត្រូវនឹងពន្លឺព្រះអាទិត្យ។ នេះជួយកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃជំងឺពុកឆ្អឹង ធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវភាពបត់បែន និងជួយអ្នកជំងឺឱ្យធ្វើចលនាបានល្អប្រសើរក្នុងអំឡុងពេលដំណើរការស្តារឡើងវិញ។
ការនៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យឱ្យបានត្រឹមត្រូវមិនត្រឹមតែជាសកម្មភាពសម្រាកកាយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាផ្នែកសំខាន់ក្នុងការថែទាំសុខភាពសម្រាប់អ្នកជំងឺមហារីកផងដែរ៕