ខាងក្រោមនេះគឺជាទិដ្ឋភាពសំខាន់ៗចំនួនបីដែលឪពុកម្តាយអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ពីភាពខុសគ្នារវាងកុមារដែលត្រូវបានហាមឃាត់ទាំងស្រុង និងកុមារដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យលេងជាមួយទូរស័ព្ទរបស់គាត់ដោយសេរីដោយគ្មានការគ្រប់គ្រង។
១.ការរៀន
ទូរសព្ទដែលមានវីដេអូ ហ្គេម និងរូបភាពរស់រវើករាប់មិនអស់ ធ្វើឱ្យកុមារស៊ាំនឹងការស្រូបយកព័ត៌មានយ៉ាងងាយស្រួល និងឆាប់រហ័ស។ នេះធ្វើឱ្យពួកគេពិបាកផ្តោតអារម្មណ៍លើសៀវភៅ ដែលទាមទារការអត់ធ្មត់ ការវិភាគ និងការគិតស៊ីជម្រៅ។
កុមារដែលប្រើទូរស័ព្ទរបស់ពួកគេដោយមិនមានការគ្រប់គ្រងបានយ៉ាងងាយនឹងអភិវឌ្ឍចិត្តគំនិតខ្ជិល ដូចជា “អ្វីមួយដែលលឿន និងងាយស្រួល” ហើយមើលឃើញថាការសិក្សាជាបន្ទុកមួយ។ ផ្ទុយទៅវិញ កុមារដែលមិនសូវមានអេក្រង់ ច្រើនតែអភិវឌ្ឍសមត្ថភាពសង្កេត ចងចាំ និងវិភាគបញ្ហាកាន់តែច្បាស់។ ពួកគេដឹងពីរបៀបរៀន និងស្វែងយល់ដោយខ្លួនឯង ដោយមិនត្រូវការជំនួយ។
២.ទម្លាប់នៃការរស់នៅ
កុមារកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការបង្កើតអារម្មណ៍នៃវិន័យ ពេលវេលា និងការគ្រប់គ្រងអាកប្បកិរិយា។ ការអនុញ្ញាតឱ្យកុមារប្រើទូរស័ព្ទរបស់ពួកគេមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យពួកគេពឹងផ្អែកប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងធ្វើឱ្យពួកគេបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង និងងាយខឹងនៅពេលមានការរំខាន។
ប្រសិនបើឪពុកម្តាយបង្កើតបរិយាកាសប្រកបដោយវិន័យសម្រាប់កូនតាំងពីតូច ឧទាហរណ៍ កំណត់ពេលវេលាច្បាស់លាស់សម្រាប់ការលេងទូរស័ព្ទ ផ្តល់អាទិភាពដល់ការលេងក្រៅផ្ទះ ការអានសៀវភៅ បន្ទាប់មកកូននឹងរៀនគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ និងទម្លាប់របស់ពួកគេបន្តិចម្តងៗ។ កុមារដែលមានវិន័យនឹងដឹងពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើ និងអ្វីដែលមិនគួរធ្វើ ហើយដូច្នេះទំនងជានឹងទទួលបានជោគជ័យនៅពេលពួកគេធំឡើង។
៣.ទំនាក់ទំនង
មានក្មេងៗដែលធ្លាប់ឆ្លាត និងនិយាយច្រើន ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីប៉ុន្មានឆ្នាំនៃការ “អោបទូរស័ព្ទ” ពួកគេស្រាប់តែក្លាយទៅជាអកម្ម និងខ្លាចទំនាក់ទំនង។ នៅពេលដែលពួកគេស៊ាំនឹងពិភពនិម្មិត កុមារងាយបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការស្តាប់ និងចែករំលែក សូម្បីតែដកខ្លួន ក្លាយជាមនុស្សខ្ជិល និងមិនចូលចិត្តទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកដទៃ។
លើសពីនេះ នៅពេលដែលឪពុកម្តាយដឹង ហើយចាប់ផ្តើមស្តីបន្ទោស និងដាក់កម្រិត នោះកុមារងាយនឹងវិវត្តទៅជាប្រតិកម្មតបត។ ទំនាក់ទំនងគ្រួសារនៅពេលនេះក៏ធ្លាក់ចូលក្នុងស្ថានភាពតានតឹងដែរ និងធ្វើឱ្យក្មេងក្លាយទៅជាមានអត្តចរិត “រឹងរូស” និងលែងមានការគោរពចំពោះមនុស្សដែលមានអាយុច្រើនជាងខ្លួន៕