ពេលចូលដល់វ័យចាស់ ឪពុកម្ដាយជាច្រើនមានទំនោរចែករំលែក និងណែនាំកូនបន្ថែមទៀតអំពីជីវិត។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ មានរឿងជាច្រើនដែលថានឹងមិនត្រឹមតែដាក់សម្ពាធលើកូនរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបង្កើតចម្ងាយនៅក្នុងទំនាក់ទំនងដោយអចេតនាផងដែរ ទាំងនោះមានដូចជា៖
១.ពាក្យលំអៀង និងប្រៀបធៀប
វត្ថុដ៏មានតម្លៃបំផុតដែលកូនចង់បានគឺសេចក្តីស្រឡាញ់ដោយយុត្តិធម៌ពីឪពុកម្តាយ ដោយមិនមានការរើសអើង ឬ ការប្រៀបធៀបរវាងបងប្អូនបង្កើត។ ថ្វីត្បិតតែពួកគេមើលទៅខាងក្រៅ មានភាពព្រងើយកន្តើយក៏ដោយ កុមារតែងតែមានភាពរសើបខ្លាំងចំពោះការលំអៀង។ ដូច្នេះហើយ ពេលចូលដល់វ័យចាស់ មាតាបិតាត្រូវជៀសវាង ជាពិសេសពាក្យសម្តី ឬ សកម្មភាពដែលបង្ហាញពីការអនុគ្រោះហួសហេតុចំពោះកូនមិនស្មើគ្នា។
អាយុចាស់គឺជាដំណាក់កាលដែលឪពុកម្តាយគួរតែខិតខំដើម្បីភាពសុខដុមរមនា និងសាមគ្គីភាពក្នុងចំណោមកូន ៗរបស់ពួកគេដើម្បីរក្សាការស្រលាញ់គ្រួសារឱ្យរឹងមាំ។ ទោះបីជាមានការស្រឡាញ់កូនខុសប្លែកគ្នាបន្តិចបន្តួចក៏ដោយ វាអាចបណ្តាលឱ្យមានការបែកបាក់ បង្កើតចម្ងាយ និងធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងរវាងបងប្អូនបង្កើតកាន់តែត្រជាក់ សូម្បីតែមានជម្លោះ។ ក្នុងនាមជាមាតាបិតាម្នាក់ វាជារឿងសំខាន់បំផុតក្នុងការពិចារណាមុននឹងនិយាយ។ ពាក្យណាដែលមានលក្ខណៈប្រៀបធៀប ឬ លម្អៀងគួរចៀសវាង ដើម្បីរក្សាចំណងស្នេហ៍ក្នុងគ្រួសារ ។
២.ត្អូញត្អែរអំពីប្តី ឬ ប្រពន្ធរបស់អ្នក
គូស្នេហ៍ដែលរស់នៅជាមួយគ្នាអស់មួយជីវិតមិនអាចចៀសវាងជម្លោះ និងការប៉ះទង្គិចគ្នាបានឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលពួកគេមានអាយុកណ្តាល ឬ ចាស់ វាមិនត្រូវបានណែនាំឱ្យត្អូញត្អែរអំពីប្តី ឬ ប្រពន្ធរបស់អ្នកចំពោះកូនរបស់អ្នកញឹកញាប់នោះទេ។
ការត្អូញត្អែរអាចមកពីអារម្មណ៍ពិត ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេនិយាយទៅកាន់កូន ពួកគេមិនត្រឹមតែមិនដោះស្រាយបញ្ហាប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបង្កើតបន្ទុកផ្លូវចិត្តដោយអចេតនាទៀតផង។ ការឮឪពុកម្តាយត្អូញត្អែរ កុមារអាចមានអារម្មណ៍ឆ្គង ដែលនាំឲ្យមានអតុល្យភាពផ្លូវចិត្ត និងមានការវាយតម្លៃដោយមិនលំអៀងពីអ្នកដទៃ។ សំខាន់ជាងនេះទៅទៀត នេះអាចបណ្តាលឱ្យកុមារមានទស្សនៈអវិជ្ជមានចំពោះអាពាហ៍ពិពាហ៍ បង្កើតឱ្យមានស្នាមប្រេះនៅក្នុងគ្រួសារតូចរបស់ពួកគេនៅពេលក្រោយ។
ដូច្នេះហើយ នៅអាយុនេះ ឪពុកម្តាយត្រូវរៀនពីរបៀបរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងមានល្បិចកលក្នុងការដោះស្រាយជម្លោះ។ ជ្រើសរើសដំណោះស្រាយឯកជនដោយទន់ភ្លន់ ជាជាងឱ្យកូនក្លាយជាអ្នកដែលត្រូវតែធ្វើជាសាក្សី ឬ សម្របសម្រួលកិច្ចការអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់អ្នក។
៣.បន្ទោសមនុស្សជំនាន់មុន
មនុស្សវ័យចំណាស់ជាច្រើនមានទំនោរត្អូញត្អែរ និងបន្ទោសថាឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេមិនបានផ្តល់កំណើតឱ្យពួកគេក្នុងពេលវេលាអំណោយផល មិនបានបង្កើតលក្ខខណ្ឌរស់នៅគ្រប់គ្រាន់ ឬ មិនបានយកចិត្តទុកដាក់ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ ការត្អូញត្អែរទាំងនោះ ទោះបីជាចេតនា ឬ អចេតនាក្តី សុទ្ធតែនាំមកនូវការខកចិត្តដែលមិនអាចដោះស្រាយបាន។
មនុស្សដែលខ្វះសមត្ថភាពក្នុងការគិតពិចារណាខ្លួនឯងច្រើនតែបង្ហាញការមិនពេញចិត្តតាមរយៈការរិះគន់ធ្ងន់ៗ ជាជាងការទទួលស្គាល់ការខិតខំប្រឹងប្រែង និងកាលៈទេសៈរបស់មនុស្សជំនាន់មុន។ ពួកគេមិនដឹងថាវិធីដែលពួកគេប្រព្រឹត្ត និងនិយាយអំពីឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេនឹងប៉ះពាល់ដល់អាកប្បកិរិយា និងរបៀបរស់នៅរបស់កូនពួកគេយ៉ាងខ្លាំងនោះទេ។
នៅពេលដែលឪពុកម្តាយតែងតែបង្ហាញការអាក់អន់ចិត្តចំពោះជីដូនជីតារបស់ពួកគេនៅចំពោះមុខកូនរបស់ពួកគេ វាសាបព្រួសគ្រាប់ពូជនៃការមិនដឹងគុណ និងកង្វះការគោរពនៅក្នុងចិត្តកូនដោយអចេតនា។ កុមារអាចនឹងរៀនប្រតិកម្មបែបនោះ ហើយក្រោយមកក៏ធ្វើរឿងដដែលនេះជាមួយឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេដែរ។
អាក្រក់ជាងនេះទៅទៀត របៀបនៃការគិតស្តីបន្ទោសអតីតកាលនេះ ធ្វើឱ្យក្មេងៗជឿថា ជោគវាសនាគ្រាន់តែជាលទ្ធផលនៃកាលៈទេសៈ ដែលខុសទាំងស្រុង និងគ្រោះថ្នាក់។ ការបង្រៀនការដឹងគុណ និងការយល់ចិត្តចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងវិធីដែលយើងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកចាស់ទុំរបស់យើង។ ហើយប្រសិនបើយើងចង់ឲ្យកូនស្រឡាញ់ឪពុកម្តាយ ជាដំបូងយើងត្រូវធ្វើជាគំរូដោយការឲ្យតម្លៃឪពុកម្តាយ និងស្វែងយល់ពីឫសគល់របស់យើងជាមុនសិន៕