គ្រួសារ២ប្រភេទ ដែលងាយធ្វើឱ្យកូនបាក់ទឹកចិត្តព្រោះតែទង្វើឪពុកម្តាយ

តើគ្រួសារប្រភេទណាដែលងាយធ្វើឱ្យកុមារធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពផ្លូវចិត្តដ៏គ្រោះថ្នាក់នេះ? យោងទៅតាមអ្នកចិត្តសាស្រ្ត មានគ្រួសារធម្មតាពីរប្រភេទ ដែលបង្កើនហានិភ័យនៃកុមារក្នុងការដកខ្លួន ផ្តាច់ទំនាក់ទំនង និងធ្លាក់ទឹកចិត្ត ប្រសិនបើមិនបានធ្វើអន្តរាគមន៍ភ្លាមៗ។

១.គ្រួសារដែលប្រើ “ការលះបង់” ជារង្វាស់នៃសេចក្តីស្រឡាញ់

ឪពុកម្តាយជាច្រើនជឿថាការលះបង់ខ្លួនឯងគឺជាភស្តុតាងដ៏អស្ចារ្យបំផុតនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះកូនរបស់ពួកគេ។ ពួកគេធ្វើការដោយមិនគិតតែពីខ្លួនឯង រស់នៅដើម្បីកូន និងបំភ្លេចខ្លួនឯង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការលះបង់ដ៏ខ្លាំងបែបនេះធ្វើឱ្យកុមារធំឡើងជាមួយនឹងជំនឿមិនពិត នោះគឺសុភមង្គល ជាវត្ថុដ៏ប្រណិត ហើយដើម្បីទទួលបានវា ពួកគេត្រូវតែត្រូវបានដោះដូរជាមួយការលះបង់ និងសម្ពាធ។
អ្នកជំនាញម្នាក់បានផ្តល់ឧទាហរណ៍ថា “ប្រសិនបើអ្នកជាអ្នកដឹកនាំដែលតែងតែហត់នឿយពីការងារ បុគ្គលិករបស់អ្នកនឹងស្រមៃថាអនាគតរបស់ពួកគេមិនប្រសើរជាងនោះទេ។ ដូចគ្នាចំពោះកុមារដែរ ប្រសិនបើឪពុកម្តាយតែងតែនឿយហត់ ត្អូញត្អែរពីទំនួលខុសត្រូវ ពួកគេនឹងគិតថាជីវិតមនុស្សពេញវ័យគ្មានអ្វីដែលត្រូវទន្ទឹងរង់ចាំឡើយ”។
សុទិដ្ឋិនិយម និងសេចក្តីអំណរនៃជីវិតរបស់ឪពុកម្តាយ គឺជាអំណោយខាងវិញ្ញាណដ៏អស្ចារ្យបំផុតសម្រាប់កូនៗរបស់ពួកគេ។ មនុស្សម្នាក់មិនអាចជំរុញជីវិតបានទេ ប្រសិនបើពួកគេអស់កម្លាំងទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត។

២.គ្រួសារមិនអនុញ្ញាតឱ្យកុមារធ្វើខុស

ពេលកូនធ្វើខុស រឿងដំបូងគេគិតថា “តើខ្ញុំហ៊ានប្រាប់ឪពុកម្តាយទេ?” ប្រសិនបើចម្លើយគឺ “ទេ” វាទំនងជាថានេះគឺជាបរិយាកាសមិនមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់កុមារ ដែលកំហុសត្រូវបានចាត់ទុកថាជាបម្រាម។
កុមារត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យមានកំហុស និងរៀនកែតម្រូវពួកគេ។ នៅពេលដែលកុមារតែងតែរស់នៅក្នុងការភ័យខ្លាចនៃការស្តីបន្ទោស ឬ រិះគន់ចំពោះការបរាជ័យ ចិត្តសាស្ត្ររបស់ពួកគេនឹងក្លាយទៅជាថប់បារម្ភបន្តិចម្តងៗ ហើយក្នុងរយៈពេលវែង ពួកគេនឹងប្រឈមមុខនឹងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត។
អមដំណើរកូនរបស់អ្នកជាមួយ “ការអនុញ្ញាត” អនុញ្ញាតឱ្យពួកគេធ្វើខុស អនុញ្ញាតឱ្យពួកគេចាប់ផ្តើមឡើងវិញ អនុញ្ញាតឱ្យពួកគេរុករកដោយគ្មានការភ័យខ្លាច។ នៅពេលដែលពួកគេដឹងថាពួកគេត្រូវបានគេទទួលយក ទោះបីជាពួកគេមិនល្អឥតខ្ចោះក៏ដោយ ពួកគេនឹងធំឡើងកាន់តែរឹងមាំ និងសប្បាយរីករាយ។

គ្រួសារដកហូតកុមារនូវសេរីភាពផ្លូវចិត្តជាមូលដ្ឋានចំនួន៥

យោងតាមអ្នកព្យាបាលដ៏ល្បីល្បាញ Virginia Satir គ្រួសារដែលមានសុខភាពល្អត្រូវតែផ្តល់ឱ្យកុមារនូវសេរីភាពផ្លូវចិត្តស្នូលចំនួន ៥ ។ ប្រសិនបើខ្វះខាតទាំងនេះ កុមារអាចងាយដកថយ ថប់បារម្ភ និងសូម្បីតែធ្លាក់ទឹកចិត្ត៖

– សេរីភាពក្នុងការមើល និងស្តាប់៖ កុមារមិនមានលទ្ធភាពទទួលបានព័ត៌មាននៅខាងក្រៅសាលា ត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យប្រើទូរស័ព្ទ មើលទូរទស្សន៍ នេះធ្វើឱ្យពួកគេខ្វះសមត្ថភាពក្នុងការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយពិភពលោក។
– សេរីភាពក្នុងការនិយាយការពិត៖ ប្រសិនបើកូនរបស់អ្នកខ្លាចការដាក់ទណ្ឌកម្មនៅពេលសារភាពកំហុស វាបង្ហាញថាគ្រួសារមិនបានបង្កើតកន្លែងសុវត្ថិភាពផ្លូវចិត្តនោះទេ។
– សេរីភាពក្នុងការប្រថុយប្រថាន៖ កុមារមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើការពិសោធទេ ដោយសារពួកគេត្រូវបានព្រមានថា “កុំរញ៉េរញ៉ៃវា” “វាគ្រោះថ្នាក់” ដែលរារាំងការច្នៃប្រឌិត និងមិនហ៊ានសាកល្បង។
– សេរីភាពក្នុងការធ្វើ៖ សូម្បីតែជម្រើសតូចៗដូចជាអ្វីដែលត្រូវញ៉ាំ អ្វីដែលត្រូវស្លៀកក៏ត្រូវបានអ្នករៀបចំឱ្យដែរ យូរៗទៅកុមារបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការសម្រេចចិត្ត និងគិតដោយឯករាជ្យ។
– សេរីភាពក្នុងការបញ្ចេញនូវតម្រូវការ៖ កុមារមិនហ៊ានបង្ហាញពីបំណងប្រាថ្នារបស់ពួកគេព្រោះខ្លាចគេសើចចំអក និងបដិសេធ នេះនាំឱ្យមានការគាបសង្កត់ផ្លូវចិត្ត និងចលាចលក្នុងផ្លូវអារម្មណ៍។
សេរីភាពមិនមានន័យថាការដោះលែងដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌនោះទេ ប៉ុន្តែការគ្រប់គ្រងហួសហេតុ និងការហាមឃាត់ដាច់ខាតនឹងធ្វើឱ្យកុមារបាត់បង់ទំនាក់ទំនងជាមួយខ្លួនឯង។ ចូរធ្វើជាកន្លែងដែលកុមារអាចត្រលប់មកវិញ ទោះបីជាពួកគេមិនល្អឥតខ្ចោះ ប៉ុន្តែអ្នកនឺងតែងតែទទួលយក និងស្រលាញ់ពួកគេអស់ពីចិត្ត៕