ការយល់ដឹងអំពីន័យធៀប៖ “សម័យមុន៖ ងើយស្កក ឱនដាក់គ្រាប់ សម័យនេះ៖ ងើយពេកបាក់ក ឱនពេក គេជាន់ងាប់” 🥲
ន័យធៀបនេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីការប្រៀបធៀបរវាងអតីតកាល និងបច្ចុប្បន្នអំពីឥរិយាបថ និងផលវិបាកនៃការប្រព្រឹត្តក្នុងសង្គម។ វាបង្ហាញពីការផ្លាស់ប្តូរនៃគុណតម្លៃ និងការរំពឹងទុករបស់សង្គម ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សត្រូវមានការប្រុងប្រយ័ត្នក្នុងការប្រព្រឹត្ត ដើម្បីជៀសវាងផលវិបាកអវិជ្ជមាន។ អត្ថបទនេះនឹងពន្យល់អំពីអត្ថន័យនៃន័យធៀបនេះ និងផ្តល់ការវិភាគអំពីអត្ថន័យ និងគន្លឹះសម្រាប់ការអនុវត្តក្នុងជីវិតបច្ចុប្បន្ន។
ការវិភាគន័យធៀប
- សម័យមុន៖ ងើយស្កក ឱនដាក់គ្រាប់
- អត្ថន័យ៖ នៅសម័យមុន ការមានភាពខ្ពស់រឹងរូស (អំនួត ឬភាពមានមោទនភាព) អាចនាំទៅរកភាពជោគជ័យ ឬការទទួលស្គាល់ (ប្រៀបដូចជាការឡើងស្កក ឬឈរខ្ពស់)។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ការបន្ទាបខ្លួន (ឱន) អាចនាំទៅរកផលប្រយោជន៍ជាក់ស្តែង ដូចជាការទទួលបានគ្រាប់ (ផល ឬរង្វាន់)។ នេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីសង្គមដែលគេឱ្យតម្លៃលើភាពរឹងមាំ និងការបន្ទាបខ្លួន ដែលទាំងពីរនេះអាចនាំទៅរកភាពជោគជ័យ។
- ឧទាហរណ៍៖ នៅសម័យមុន អ្នកដែលបង្ហាញភាពខ្លាំង និងមានទំនុកចិត្តអាចទទួលបានការគោរពពីអ្នកជុំវិញខ្លួន។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ អ្នកដែលបន្ទាបខ្លួន និងគោរពអ្នកចាស់ទុំអាចទទួលបានឱកាស ឬការគាំទ្រពីសហគមន៍។
- សម័យនេះ៖ ងើយពេកបាក់ក ឱនពេក គេជាន់ងាប់
- អត្ថន័យ៖ នៅសម័យបច្ចុប្បន្ន ការមានភាពអំនួតខ្លាំងពេក (ងើយពេក) អាចនាំទៅរកគ្រោះថ្នាក់ ឬការបរាជ័យ (បាក់ក) ដោយសារតែសង្គមមានការប្រកួតប្រជែងខ្ពស់ និងគេអាចរិះគន់ ឬទាញអ្នកចុះ។ ដូចគ្នានេះ ការបន្ទាបខ្លួនហួសហេតុ (ឱនពេក) អាចធ្វើឱ្យអ្នកត្រូវគេប្រើប្រាស់ ឬជាន់ឈ្លី (គេជាន់ងាប់) ដោយសារតែអ្នកខ្លះអាចយកប្រៀបលើភាពទន់ខ្សោយ។ ន័យធៀបនេះបង្ហាញពីភាពស្មុគស្មាញនៃភាពសមហេតុផលនៃសង្គមសម័យថ្មី។
- ឧទាហរណ៍៖ នៅសម័យនេះ ការបង្ហាញភាពមានមោទនភាពខ្លាំងពេកអាចធ្វើឱ្យគេច្រណែន ឬបង្កជម្លោះ ហើយការបន្ទាបខ្លួនខ្លាំងពេកអាចធ្វើឱ្យគេមើលងាយ ឬយកប្រៀប។
ការប្រៀបធៀបរវាងសម័យមុន និងសម័យនេះ
- សម័យមុន៖ សង្គមផ្តល់តម្លៃលើភាពរឹងមាំ និងការបន្ទាបខ្លួន ដែលជួយឱ្យមនុស្សសម្រេចបានភាពជោគជ័យ និងទទួលបានការគោរព។ ភាពអំនួត និងភាពគួរសមមានតុល្យភាព និងមានផលល្អ។
- សម័យនេះ៖ សង្គមបច្ចុប្បន្នមានភាពស្មុគស្មាញ និងប្រកួតប្រជែងខ្លាំង។ ភាពអំនួតខ្លាំងពេកអាចនាំទៅរកការបរាជ័យ ដោយសារការរិះគន់ ឬការប្រកួតប្រជែង។ ការបន្ទាបខ្លួនខ្លាំងពេកអាចនាំទៅរកការត្រូវគេប្រើប្រាស់ ឬមើលងាយ។ នេះបង្ហាញថាការសម្របសម្រួលអាកប្បកិរិយាឱ្យមានតុល្យភាពគឺចាំបាច់។
គន្លឹះសម្រាប់ការអនុវត្តក្នុងសង្គមសម័យថ្មី
- រក្សាតុល្យភាពនៃភាពជឿជាក់
- បង្ហាញភាពជឿជាក់លើខ្លួនឯង ប៉ុន្តែជៀសវាងភាពអំនួតខ្លាំងពេក។ ឧទាហរណ៍ នៅកន្លែងធ្វើការ សូមបង្ហាញសមត្ថភាពរបស់អ្នកជាមួយភាពរាបទាប ដើម្បីទទួលបានការគោរពជាជាងការច្រណែន។
- បន្ទាបខ្លួនប្រកបដោយឆន្ទៈ
- ការបន្ទាបខ្លួនគឺល្អ ប៉ុន្តែត្រូវកំណត់ព្រំដែនដើម្បីការពារខ្លួនឯង។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ស្នើសុំអ្វីមួយដែលហួសហេតុ សូមរៀននិយាយ “ទេ” ដោយសុភាព។
- សម្របខ្លួនទៅនឹងស្ថានភាព
- វាយតម្លៃស្ថានភាព និងអាកប្បកិរិយារបស់អ្នកឱ្យសមស្រប។ ឧទាហរណ៍ នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំជាមួយថ្នាក់លើ សូមបង្ហាញភាពគួរសម ប៉ុន្តែនៅពេលធ្វើការជាមួយមិត្តរួមការងារ សូមបង្ហាញភាពជឿជាក់។
- អភិវឌ្ឍជំនាញទំនាក់ទំនង
- ជំនាញទំនាក់ទំនងល្អអាចជួយអ្នករក្សាតុល្យភាពរវាងភាពជឿជាក់ និងភាពរាបទាប។ ឧទាហរណ៍ ការស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ និងការនិយាយបញ្ចេញមតិយ៉ាងសមរម្យអាចជួយអ្នកទទួលបានការគោរព។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
ន័យធៀប “សម័យមុន៖ ងើយស្កក ឱនដាក់គ្រាប់ សម័យនេះ៖ ងើយពេកបាក់ក ឱនពេក គេជាន់ងាប់” បង្ហាញពីការផ្លាស់ប្តូរនៃគុណតម្លៃសង្គម និងភាពស្មុគស្មាញនៃអាកប្បកិរិយានៅសម័យបច្ចុប្បន្ន។ នៅសម័យមុន ភាពអំនួត និងភាពបន្ទាបខ្លួនអាចនាំទៅរកភាពជោគជ័យ ប៉ុន្តែនៅសម័យនេះ ការមានភាពអំនួតខ្លាំងពេក ឬបន្ទាបខ្លួនខ្លាំងពេកអាចនាំទៅរកផលវិបាកអវិជ្ជមាន។ ការរក្សាតុល្យភាពរវាងភាពជឿជាក់ និងភាពរាបទាបគឺជាគន្លឹះដើម្បីទទួលបានការគោរព និងជៀសវាងការប្រើប្រាស់ ឬការបរាជ័យនៅក្នុងសង្គមសម័យថ្មី។ តើអ្នកគិតថាការរក្សាតុល្យភាពនេះពិបាកប៉ុណ្ណានៅក្នុងជីវិតបច្ចុប្បន្ន? ចែករំលែកគំនិតរបស់អ្នកនៅលើ ក្នុងស្រុក! 💬
ប្រភព៖ ផ្អែកលើន័យធៀប “សម័យមុន៖ ងើយស្កក ឱនដាក់គ្រាប់ សម័យនេះ៖ ងើយពេកបាក់ក ឱនពេក គេជាន់ងាប់” និងគោលគំនិតទូទៅអំពីអាកប្បកិរិយាសង្គម។
ប្រសិនបើអ្នកចង់បានឧទាហរណ៍បន្ថែម ឬការពិភាក្សាអំពីស្ថានភាពជាក់លាក់ សូមប្រាប់ខ្ញុំ!
