ឪពុកម្តាយដឹងថាការទុកឲ្យកូនពឹងផ្អែកច្រើនពេកមិនមែនជារឿងល្អទេ ដូច្នេះតើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីបង្រៀនកុមារឱ្យមានភាពឯករាជ្យ? ខាងក្រោមនេះជារឿង ៧ យ៉ាងដែលឪពុកម្ដាយគួរបង្រៀនកូនដើម្បីជួយពួកគេរៀនឯករាជ្យ និងទំនួលខុសត្រូវចំពោះខ្លួនឯង មិនសូវជាធ្វើអោយឪពុកម្តាយឈឺក្បាលព្រោះតែតាមថែរក្សាកូន៖
១.បង្រៀនពីរបៀបគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់អ្នក៖ កុមារតែងតែមិនមានការអត់ធ្មត់ នៅពេលដែលពួកគេចង់បានអ្វីមួយ ពួកគេតែងតែព្យាយាមស្រែកយំ និងទាមទារវា។ កុមារតែងតែធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង តាំងពីយំ និងត្អូញត្អែរ រហូតដល់ការយំគាំង… ហើយពេលនោះមនុស្សជាច្រើនឱប និងលួងកូនភ្លាមៗ ហើយធ្វើដូចដែលពួកគេចង់បាន ដើម្បីជៀសវាងបញ្ហា។ ជាការពិត នៅពេលខ្លះ ឪពុកម្តាយត្រូវតែអត់ធ្មត់ ដើម្បីបង្រៀនកូនថា មិនមែនអ្វីៗទាំងអស់ដែលកូនចង់បាន នឹងទទួលបានភ្លាមៗនោះទេ។ ឬ ពេលកូនមានបញ្ហាជាមួយមិត្តភក្តិពេលកំពុងលេង យើងមិនគួរជ្រៀតជ្រែកជ្រៅពេកទេ យើងត្រូវឲ្យពួកគេយល់ និងទទួលយកបញ្ហាដែលខ្លួនបង្កឡើង ដើម្បីលើកក្រោយគេនឹងរៀនពីកំហុសរបស់គេ។ នេះក៏ជាជំហានសំខាន់មួយក្នុងដំណើរការអភិវឌ្ឍការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ចំពោះកុមារ។
២.គ្រប់គ្រងលុយ៖ ឪពុកម្តាយជាច្រើនឆ្ងល់ថាពេលណាត្រូវបង្រៀនកូនរបស់ពួកគេអំពីលុយ។ នេះមិនតម្រូវឱ្យមានការរង់ចាំរហូតដល់កូនរបស់អ្នកធំឡើង ឬ ក្លាយជាមនុស្សធំនោះទេ ដោយគ្រាន់តែនៅពេលដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ថាត្រូវផ្តល់លុយឱ្យកូនរបស់អ្នក ចូរណែនាំ និងបង្ហាញពួកគេពីរបៀបធ្វើវា។ ជាដំបូង ពិចារណាថាតើអ្នកគួរផ្តល់លុយឱ្យកូនប៉ុន្មាន ហើយប្រាប់ឱ្យពួកគេដឹងថាពួកគេត្រូវការប៉ុន្មានក្នុងមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេអាចសន្សំបាន តើពួកគេអាចសន្សំបានប៉ុន្មាន ហើយតើអ្វីផ្សេងទៀតដែលពួកគេអាចប្រើលុយនោះដើម្បីទិញ។ វាមិនលឿនពេកទេក្នុងការណែនាំពួកគេអំពីបញ្ហាលុយ ហើយរួមទាំងការសន្សំផងដែរ។ លើសពីនេះ អ្នកក៏អាចអង្គុយជាមួយកូនរបស់អ្នក ដើម្បីរៀបចំផែនការសន្សំលុយឱ្យសមហេតុផល ដើម្បីឱ្យកូនរបស់អ្នកចាប់ផ្តើមមានគំនិត “ប្រើលុយដើម្បីរកលុយ”។
៣.បង្រៀនកូនរបស់អ្នកឱ្យធ្វើកិច្ចការផ្ទះ៖ ដោយសារពួកគេស្រឡាញ់កូនខ្លាំងណាស់ ឪពុកម្តាយព្យាយាមធ្វើកិច្ចការផ្ទះទាំងអស់ដើម្បីឱ្យកូនមានពេលសិក្សា។ ប៉ុន្តែនោះហើយជាមូលហេតុដែលកុមារមានទំនោរទៅរកការពឹងពាក់ នៅពេលដែលគេសុំធ្វើអ្វីមួយ ពួកគេនឹងរកវិធីគេចវេស និងបដិសេធមិនធ្វើការងារផ្ទះ។ ដូច្នេះហើយ អ្នកគ្រាន់តែត្រូវបង្រៀនពួកគេឱ្យចេះធ្វើកិច្ចការផ្ទះតាំងពីក្មេង នោះវានឹងក្លាយជាទម្លាប់ ហើយទាំងនេះគឺជាជំនាញជីវិតចាំបាច់សម្រាប់ពួកគេឱ្យចេះឯករាជ្យនៅពេលអ្នកមិននៅក្បែរនោះ។ ជាងនេះទៅទៀត កុមារដែលមិនសូវធ្វើកិច្ចការផ្ទះច្រើនតែមានទំនោរទៅរកភាពអាត្មានិយម មិនគិតគូរ និងពិបាកក្នុងការចូលរួមសង្គមជាមួយអ្នកដទៃ។
៤.បង្រៀនកូនពីរបៀបថែទាំអ្នកដទៃ៖ អ្នកត្រូវតែបង្រៀនកូនរបស់អ្នកថា វាមិនត្រឹមតែមានសារៈសំខាន់ក្នុងការថែរក្សាខ្លួនឯងឱ្យបានល្អប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងត្រូវរៀនថែទាំអ្នកដទៃផងដែរ។ អ្នកក៏ជាគំរូសម្រាប់រឿងនេះដែរ នៅពេលដែលអ្នកបង្ហាញការព្រួយបារម្ភចំពោះនរណាម្នាក់ ចូរនិយាយវា ហើយពន្យល់កូនរបស់អ្នក។ លើសពីនេះ ពេលចូលរួមក្នុងសកម្មភាពស្ម័គ្រចិត្ត និងសប្បុរសធម៌ អ្នកអាចនាំកូនៗរបស់អ្នកមកជាមួយ ដើម្បីពួកគេអាចរៀនពីរបៀបជួយ និងស្រលាញ់អ្នកដទៃ។ នេះមានឥទ្ធិពលវិជ្ជមានយ៉ាងខ្លាំងលើការបង្កើតបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់កុមារចាប់ពីពេលនេះតទៅ។
៥.ឱ្យកូនរបស់អ្នកដឹងពីស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុរបស់គ្រួសារអ្នក៖ ជាមួយនឹងការគិតបែបចាស់ គ្រួសារជាច្រើនមិនអនុញ្ញាតឱ្យកូនរបស់ពួកគេដឹងពីស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុរបស់ពួកគេទេ ព្រោះពួកគេគិតថាពួកគេនៅក្មេងពេកមិនអាចយល់ពីស្ថានភាពបាន។ តាមពិតទៅ ក្មេងៗក៏ងាយនឹងយល់ដែរ គេក៏អាចសម្គាល់ដឹងពេលអ្នកពិបាកចិត្តព្រោះអត់លុយ ឬ ពេលទើបតែទទួលប្រាក់ខែ ហើយដើរទិញឥវ៉ាន់ច្រើនជាងធម្មតា។ សូមអនុញ្ញាតឱ្យកូនរបស់អ្នកដឹងពីស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុរបស់គ្រួសារអ្នក។ អ្នកបញ្ជាក់ឱ្យច្បាស់ថា តើគ្រួសាររបស់អ្នកត្រូវការប្រាក់ប៉ុន្មានសម្រាប់ការចំណាយលើការរស់នៅក្នុងមួយខែ ថ្លៃសាលារបស់កូនអ្នកប៉ុន្មាន…នៅពេលពួកគេដឹងរឿងនេះមុនគេ ពួកគេនឹងបង្កើតវិធីគិតគូរអំពីការគ្រប់គ្រងលុយ ជៀសវាងការសុំអំណោយឥតបានការ។
៦.បង្រៀនកូនរបស់អ្នកនូវទម្លាប់ទទួលទានអាហារដែលមានសុខភាពល្អ៖ កុមារសព្វថ្ងៃនេះត្រូវបាន “ឆ្លងជម្ងឺ” ដោយរបៀបរស់នៅសម័យទំនើបជាមួយនឹងអាហាររហ័ស ភេសជ្ជៈដប ហើយពួកគេហាក់ដូចជាមិនចូលចិត្តអាហារដែលមានសុខភាពល្អដែលឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេញ៉ាំជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ កុមារតែងតែ “ញៀន” ទៅនឹងស្មាតហ្វូន ទូរទស្សន៍ និងខ្ជិលហាត់ប្រាណ ហើយរបៀបរស់នៅបែបអសកម្មនេះបានធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់មនុស្សជំនាន់ក្រោយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ ក្នុងការបង្រៀនកូនឱ្យមានឯករាជ្យ មាតាបិតាក៏ត្រូវណែនាំកូនៗអំពីតម្លៃអាហារូបត្ថម្ភនៃមុខម្ហូបនីមួយៗឱ្យបានឆាប់ ចាប់ពីពេលនោះមក ធ្វើការជាមួយកូនដើម្បីបង្កើតផែនការអាហារូបត្ថម្ភដែលសមស្របនឹងស្ថានភាពរាងកាយរបស់ពួកគេ និងបង្កើតទម្លាប់ទទួលទានអាហារដែលមានសុខភាពល្អលើសពីនេះ អ្នកក៏ត្រូវឱ្យកូនៗរបស់អ្នកចូលរួមក្នុងថ្នាក់ហាត់ប្រាណ ដើម្បីជួយឱ្យពួកគេសកម្ម និងសប្បាយរីករាយ ជៀសវាងការរស់នៅអកម្មដែលបង្កឱ្យមានជំងឺជាច្រើន។
៧.ណែនាំកូនរបស់អ្នកឱ្យកំណត់គោលដៅ៖ មិនមែនក្មេងៗទាំងអស់សុទ្ធតែស្គាល់ពាក្យថា “គោលដៅ” ហើយប្រសិនបើពួកគេធ្វើនោះ ពួកគេតែងតែកំណត់គោលដៅដែលឆ្ងាយពេក និងមិនប្រាកដប្រជា ដូចជាចង់ល្បីដូចតារាលំដាប់ធំៗ ចង់ក្លាយជាបវរកញ្ញា ចង់ក្លាយជាកំពូលវីរបុរសជាដើម។ ដូច្នេះហើយ អ្នកត្រូវតែមានភាពប៉ិនប្រសប់ក្នុងការដឹកនាំ និងណែនាំកុមារឱ្យកំណត់គោលដៅជាក់លាក់ គោលដៅរយៈពេលខ្លីដំបូង និងបន្ទាប់មកគោលដៅរយៈពេលវែង។ ជាឧទាហរណ៍ គោលដៅប្រចាំថ្ងៃតូចៗដែលពួកគេអាចសម្រេចបានយ៉ាងងាយស្រួល នៅពេលដែលពួកគេរីករាយនឹងការសម្រេចបានពួកគេ ពួកគេនឹងកាន់តែរំភើបសម្រាប់គោលដៅបន្ទាប់។ តាមរយៈនេះ ឪពុកម្តាយក៏បង្រៀនកូនឱ្យមានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង និងលើកទឹកចិត្តពួកគេឱ្យគិតដោយឯករាជ្យ ដោយអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯង។ ពេលខ្លះពួកគេអាចមានកំហុស ប៉ុន្តែនោះជាមេរៀនចាំបាច់សម្រាប់កូនៗដើម្បីរៀនដោយខ្លួនឯង៕
