តើអ្នកពិបាកបង្រៀនកូនមែនទេ? កុំបារម្ភអី អត្ថបទនេះនឹងចែករំលែកជាមួយអ្នកនូវរឿងពីរយ៉ាងដែលឪពុកម្តាយគួរបោះបង់ចោល ដើម្បីអោយកូនៗរបស់ពួកគេមានការអភិវឌ្ឍន៍យ៉ាងល្អប្រសើរ។ ទំនាក់ទំនងរវាងឪពុកម្តាយ និងកូន ទាមទារការទំនាក់ទំនង និងការគាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក។ ដើម្បីសាងភាពសុខដុមរមនា មាតាបិតាត្រូវគោរពយោបល់របស់កូនៗ និងស្តាប់គំនិតដ៏ស្មោះត្រង់បំផុតរបស់ពួកគេ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ កុមារក៏គួររៀនយល់ និងអាណិតអាសូរឪពុកម្តាយផងដែរ។ ការពិតបង្ហាញថាឪពុកម្តាយជាច្រើនចាត់ទុកកូនរបស់ពួកគេជាចំណុចកណ្តាលនៃជីវិតរបស់ពួកគេ ដោយចាក់បញ្ចូលនូវភាពរីករាយ និងការរំពឹងទុកទាំងអស់របស់ពួកគេទៅកាន់កូន ដោយចង់ឱ្យកូនរស់នៅតាមក្តីសុបិន្តរបស់ពួកគេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយជួនកាលនេះនាំឱ្យមានកំហុសក្នុងវិធីព្យាបាលកុមារ។ ដើម្បីដោះស្រាយជម្លោះ ការរក្សាការសន្ទនារវាងភាគីទាំងពីរគឺចាំបាច់ណាស់។ ទាំងឪពុកម្តាយ និងកូនត្រូវការពេលវេលាដើម្បីគិតគូរអំពីខ្លួនពួកគេ និងកែសម្រួលវិធីសាស្រ្តរបស់ពួកគេដើម្បីកែលម្អទំនាក់ទំនង។ ជម្លោះរវាងឪពុកម្តាយ និងកូនច្រើនតែកើតចេញពីវិធីសាស្រ្តទំនាក់ទំនងដែលគ្មានប្រសិទ្ធភាព។ អ្នកជំនាញណែនាំថា មានរឿងពីរដែលឪពុកម្តាយគួរចៀសវាង ដើម្បីចៀសវាងការកើនឡើងនៃភាពតានតឹងក្នុងទំនាក់ទំនង៖
១.ចំណូលចិត្តក្នុងគ្រួសារ-ផលប៉ះពាល់ និងដំណោះស្រាយ៖ ការមិនពេញចិត្តក្នុងគ្រួសារមិនត្រឹមតែបង្កើតជម្លោះបណ្ដោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបន្សល់ទុករបួសផ្លូវចិត្តរយៈពេលវែងផងដែរ។ កុមារដែលមិនទទួលបានការស្រលាញ់គ្រប់គ្រាន់ពីឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ តែងតែមានអារម្មណ៍ឯកោ ខ្វះទំនុកចិត្ត និងមានហានិភ័យខ្ពស់ក្នុងការវិវត្តទៅជាបញ្ហាផ្លូវចិត្ត។ អារម្មណ៍នៃការខ្វះសេចក្តីស្រឡាញ់ធ្វើឱ្យកុមារមានការខ្មាស់អៀនក្នុងការបង្ហាញខ្លួនឯង និងចូលរួមក្នុងសកម្មភាពគ្រួសារ។ នេះមិនត្រឹមតែប៉ះពាល់ដល់ទំនុកចិត្តរបស់កុមារប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងរារាំងដល់ការរួបរួមក្នុងគ្រួសារផងដែរ។ លើសពីនេះ ការនិយមអាចជំរុញឱ្យមានការប្រកួតប្រជែងមិនល្អរវាងបងប្អូនបង្កើត។ កុមារនឹងមានសម្ពាធក្នុងការបង្ហាញពីតម្លៃរបស់ពួកគេ ឬ ស្វែងរកវិធីទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ពីឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះ មាតាបិតាត្រូវជៀសវាងការរើសអើង និងបង្កើតបរិយាកាសយុត្តិធម៌ ដែលកុមារម្នាក់ៗទទួលបានសេចក្តីស្រឡាញ់ ការគោរព និងឱកាសអភិវឌ្ឍស្មើៗគ្នា។
២.ការគោរពស្វ័យភាពរបស់កុមារ៖ មាតាបិតាគួររៀនគោរពតាមគំនិត និងជម្រើសរបស់កូនៗឱ្យបានត្រឹមត្រូវ ទើបកូនអាចអភិវឌ្ឍបានដោយសេរី។ បង្កើតឱកាសឱ្យកុមារធ្វើការសម្រេចចិត្ត សូម្បីតែក្នុងរឿងតូចតាចក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃក៏ដោយ។ ប្រសិនបើឪពុកម្តាយតែងតែគ្រប់គ្រង និងព្រួយបារម្ភខ្លាំងពេក កូននឹងមានអារម្មណ៍ថាពួកគេគ្មានសិទ្ធិធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯងទេ។ នេះអាចនាំឱ្យមានការអាក់អន់ចិត្ត និងអារម្មណ៍នៃការបង្ខាំងនៅក្នុងចិត្តរបស់កុមារ។ នៅពេលដែលកុមារមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើការសម្រេចចិត្ត ពួកគេអាចមានអារម្មណ៍ថាឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេមិនជឿទុកចិត្តលើសមត្ថភាពរបស់ពួកគេ ដោយហេតុនេះបង្កើនការខ្វះទំនុកចិត្ត និងស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការស្វែងរកអ្វីដែលថ្មី។ នៅពេលដែលកូនធំឡើង ជាពិសេសនៅពេលដែលពួកគេចូលទៅក្នុងជីវិតឯករាជ្យ ឬ រៀបការ ពួកគេនឹងមានក្តីប្រាថ្នាចង់រស់នៅតាមវិធីរបស់ពួកគេ ដោយធ្វើការជ្រើសរើសដែលពួកគេគិតថាត្រឹមត្រូវ។ ដូច្នេះហើយ ឪពុកម្តាយមិនគួរព្រួយបារម្ភខ្លាំងពេក ឬ ជ្រៀតជ្រែកក្នុងការសម្រេចចិត្តរបស់កូនឡើយ។ ការគោរពនេះនឹងជួយកុមារឱ្យមានអារម្មណ៍យល់ និងឱ្យតម្លៃ ដោយហេតុនេះបង្កើតបរិយាកាសវិជ្ជមានដែលលើកទឹកចិត្តដល់ការអភិវឌ្ឍន៍ដ៏ទូលំទូលាយ៕
