អ្នកប្រហែលជាមិនបានដឹងនោះទេ ថាមានឪពុកម្ដាយជាច្រើនដែលមានការរំពឹងទុកខ្លាំងពេកចំពោះកូន ដោយសង្ឃឹមថាកូនរបស់ពួកគាត់ធំទៅនឹងជ្រើសរើសអាជីពដែលមានប្រាក់ខែខ្ពស់ ដែលការរំពឹងទុកនេះធ្វើឲ្យកូនរបស់គាត់នឿយហត់ខ្លាំង ក៏ដូចជាមានសម្ពាធផ្លូវចិត្ត។
១.ការរំពឹងទុកខ្ពស់ពេក បង្ខូចអាជីពរបស់កូន៖ ការរំពឹងទុកខ្ពស់បែបនេះអាចបង្កឱ្យមានសម្ពាធ និងការថប់បារម្ភយ៉ាងខ្លាំងចំពោះកូន ដែលជះឥទ្ធិពលអវិជ្ជមានដល់សុខភាព និងស្មារតីរបស់ពួកគេ។ ឪពុកម្តាយតែងតែសុំឲ្យកូនសិក្សាឲ្យបានល្អដើម្បីបំពេញតាមការរំពឹងទុករបស់ខ្លួន។ កម្រិតនៃភាពតានតឹងនេះនឹងធ្វើឱ្យកុមារមានការថប់បារម្ភយ៉ាងខ្លាំង សូម្បីតែប៉ះពាល់ដល់តម្លៃខ្លួនរបស់ពួកគេ។ ពេលកូនមិនបានបំពេញតាមការរំពឹងទុករបស់ឪពុកម្តាយ នោះពួកគេអាចនឹងមានអារម្មណ៍ថាមានកំហុស និងខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ឪពុកម្តាយម្នាក់ៗគួរតែយល់ថាកូនរបស់ពួកគេមានទេពកោសល្យ និងចំណាប់អារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះកូនគួរតែត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យអភិវឌ្ឍសក្តានុពលតែមួយគត់របស់ពួកគេ ជំនួសឱ្យការបង្ខិតបង្ខំ។
២.លួងលោមកូនច្រើនពេក៖ ទោះបីជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ពីឪពុកម្ដាយជាការស្មោះត្រង់ក្ដី ប៉ុន្តែការបណ្ដោយខ្លួនរបស់ឪពុកម្ដាយខ្លាំងពេកនឹងធ្វើឲ្យកូនពឹងផ្អែកលើឪពុកម្តាយទាំងស្រុង។ រោគសញ្ញានៃការបណ្ដោយខ្លួនហួសហេតុរួមមានការការពារកូនហួសហេតុ មិនអនុញ្ញាតឱ្យកុមារដោះស្រាយបញ្ហា និងការលំបាកដោយខ្លួនឯង។ ប្រសិនបើឪពុកម្តាយការពារកូនហួសហេតុ ហើយតែងតែបំពេញតម្រូវការរបស់កូនៗ នោះពួកគេនឹងធំឡើងដោយមិនដឹងថាត្រូវប្រឈមមុខនឹងការលំបាកយ៉ាងណានោះទេ។
៣.ការគ្រប់គ្រងកូនខ្លាំងពេក៖ បន្ថែមពីលើការរំពឹងទុក និងការលួងលោមរបស់ឪពុកម្តាយ វិធីសាស្ត្រអប់រំក៏ដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការលូតលាស់ និងការអភិវឌ្ឍបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់កុមារផងដែរ។ តែប្រសិនបើអ្នកប្រើវិធីសាស្រ្តតឹងរ៉ឹងពេក ឬ ការគ្រប់គ្រងពេក នឹងធ្វើឱ្យកូនមានការលំបាក។ ឪពុកម្តាយខ្លះអាចមានការទាមទារខ្ពស់ពេកលើកូនរបស់ពួកគេ ហើយដាក់សម្ពាធខ្លាំងពេកលើពួកគេ។ ប្រភេទនៃការអប់រំនេះនឹងធ្វើឱ្យកុមារមានការថប់បារម្ភ និងរស់នៅដោយគ្មានឯករាជ្យ។ ការចិញ្ចឹមកូនដោយការគ្រប់គ្រងច្រើនពេកនឹងធ្វើឱ្យពួកគេប្រឈមមុខនឹងបញ្ហា ដោយហេតុនេះបណ្តាលឱ្យអស់កម្លាំងធ្វើឱ្យពួកគេកាន់តែមានការបះបោរ៕
