ខាងក្រោមនេះ ជារឿងទាំង ៥ យ៉ាង ដែលអ្នកមិនគួរយល់ខុសពីព្រះពុទ្ធសាសនា ដើម្បីកុំឱ្យបាត់បង់នូវរាល់ពរជ័យទាំងឡាយដែលអ្នកបានបញ្ញើ។
១. មិនជឿថាមានព្រះពុទ្ធ (ប្រមាថ)
នៅក្នុងមនសិការខាងវិញ្ញាណរបស់មនុស្សជាច្រើនសព្វថ្ងៃនេះ ព្រះពុទ្ធដូចជាព្រះដទៃទៀត គឺអរូបីដែលគ្មានអត្ថិភាពជាក់ស្តែង។ ប៉ុន្តែបើយើងមើលឱ្យជិតទៅនឹងដឹងថាព្រះពុទ្ធមានដើមកំណើតមកពីមនុស្ស។ ដោយឆ្លងកាត់ដំណើរការដាំដុះជាច្រើន ព្រះអង្គបានត្រាស់ជាព្រះពុទ្ធ ហើយបានទៅផ្សព្វផ្សាយព្រះធម៌គ្រប់ទិសទី ដើម្បីសង្គ្រោះទុក្ខ និងសង្គ្រោះសត្វលោក។
២. សុំព្រះពុទ្ធទ្រង់ប្រោសឱ្យបានសុខ
នៅមានមនុស្សជាច្រើនដែលជឿថា ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ដែលប្រទានពរដល់មនុស្សជាតិ។ វាគឺជាការទទួលយកបានសម្រាប់អ្នកដែលមិនទៅព្រះវិហារដើម្បីមានគំនិតទាំងនេះ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែលឧស្សាហ៍ទៅវត្ត ហើយនៅតែរក្សាគំនិតនេះ គឺពិបាកយល់ណាស់។ គេទៅវត្តដើម្បីបួងសួងសុំសុខភាពល្អ សុំលុយកាក់ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ។ ពួកគេបានថ្វាយផ្លែក្រូចពីរបីផ្លែ ចេកពីរបីស្និត … ហើយគិតថាពួកគេស្មោះស្ម័គ្រគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ព្រះ និងព្រះពុទ្ធប្រទានពរដល់អ្វីៗជាច្រើន។
មនុស្សជាច្រើនចង់បានជីវិតដ៏សុខសាន្ត និងសន្តិភាព ដូច្នេះពួកគេតែងតែទៅវត្ត ព្រោះពួកគេគិតថា ព្រះពុទ្ធនឹងការពារពួកគេ។ ប៉ុន្តែត្រូវចាំថា ព្រះពុទ្ធទ្រង់បង្រៀនថា បើចង់បានផ្លែផ្អែម ត្រូវសាបគ្រាប់ក្រអូបជាមុនសិន។ កុំរំពឹងថានឹងសាបព្រួសម្ទេស និងច្រូតក្រូចឆ្មា។ ជីវិតមិនឋិតថេរ តែហេតុ និងផល តែងមានវិវាទ ជីវិតអតីតកាល ល្អ និងអាក្រក់ កិត្តិយស និងសិរី គឺអាស្រ័យដោយហេតុនៃដំណើរជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។
៣. ព្រះពុទ្ធជាអ្នកសម្រេចចិត្តជោគវាសនារបស់មនុស្ស
ទស្សនៈនេះ គឺជាការពន្យល់សម្រាប់ការអនុវត្តអបិយជំនឿ។ ពួកគេជឿថាជោគវាសនារបស់ពួកគេត្រូវបានសម្រេចដោយព្រះ។ ប៉ុន្តែតាមការពិត ជោគវាសនារបស់មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវបានកំណត់ដោយខ្លួនគាត់ផ្ទាល់ ការរស់នៅដោយស្មោះត្រង់ ឬឃោរឃៅក៏ត្រូវបានកំណត់ដោយខ្លួនឯងដែរ។ កុំមានអបិយជំនឿដែលធ្វើឱ្យព្រះពុទ្ធសាសនាមានការប្រែប្រួលមិនដូចការបង្រៀនបែបគ្រិស្តនោះឡើយ។
៤. ពុទ្ធសាសនាសម្រាប់តែមនុស្សចាស់
វិញ្ញាណមិនមានអាយុ សាសនាមិនរើសអើងមនុស្ស។ ព្រះពុទ្ធសាសនា គឺជាជំនួយខាងវិញ្ញាណសម្រាប់អ្នកទាំងឡាយណាដែលស្វែងរកសេចក្តីសុខពិតសម្រាប់ខ្លួន។ ដោយមិនគិតពីអាយុរបស់អ្នក ព្រះពុទ្ធសាសនាផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវចំណេះដឹង មេរៀន បទពិសោធន៍ និងទស្សនវិជ្ជាដ៏សាមញ្ញ ប៉ុន្តែមានអត្ថន័យ។
៥. បួសត្រូវបួស
នេះជាការឈ្លក់វង្វេងជាច្រើនរបស់អ្នកដែលទើបតែចាប់ផ្តើមសិក្សាអំពីព្រះពុទ្ធ។ ពួកគេមិនអាចទប់ទល់នឹងអាហារបួសបានទេ ហើយមានអារម្មណ៍ថាវាគួរឱ្យរន្ធត់ក្នុងការក្លាយជាព្រះសង្ឃ។ ប៉ុន្តែព្រះពុទ្ធសាសនាមិនបង្ខំមនុស្សឱ្យបួសនោះទេ។ ការញុំាគឺល្អ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកមិនអាចបួសបានទេ អ្នកគួរតែកំណត់ការសម្លាប់។
ជាអ្នកបួសតែមិនធ្វើអំពើល្អ ការបួសពេលនៅតែរក្សាកំហឹងក្នុងចិត្ត វាមិនប្រសើរទេ ដូចជាការញុំាអាហារបួសនោះ៕
ប្រភព ៖ Phunutoday / Knongsrok