កុំបាច់បារម្ភអី! ទោះអាយុជាង៣០ឆ្នាំហើយ នៅតែក្រ មិនទាល់សល់អី ក៏មិនត្រូវបាក់ទឹកចិត្តដែរ

មនុស្សភាគច្រើន ងប់ងល់ និងអស់ជំនឿចិត្ត ព្រោះតែពាក្យមួយឃ្លាគេតែងតែនិយាយថា “អាយុ ៣៥ ឆ្នាំហើយ នៅតែក្រ គឺជាកំហុសដ៏ធំបំផុត” ព្រោះតែពាក្យមួយឃ្លានេះ បានធ្វើឱ្យពួកគេកាន់តែអស់សង្ឃឹម និងបាក់ទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

ផ្តើមចេញពីការនិយាយរបស់មហាសេដ្ឋីជេកម៉ា “វាជាកំហុសរបស់អ្នកនៅពេលអ្នកមានអាយុ ៣៥ ឆ្នាំ វាជាកំហុសរបស់អ្នក” ទំព័រហ្វេសប៊ុក និងគេហទំព័រព័ត៌មានជាច្រើនបានផ្សព្វផ្សាយពាក្យនេះ ហើយចាត់ទុកអាយុ ៣៥ ឆ្នាំ ជាចំណុចសំខាន់នៃជីវិត ដែលត្រូវតែមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងទទួលបានជោគជ័យដ៏ធំនៅក្នុងជីវិតនេះ។ នេះគឺប្រហាក់ប្រហែលនឹងផ្នត់គំនិតដែលថាអាយុ ៣០ ឆ្នាំ ត្រូវតែរៀបការ និងមានកូនដើម្បីចាត់ទុកថា ជីវិតនេះ មានសិថេរភាព និងពេញលេញ។ ខណៈពេលដែលទិដ្ឋភាពនេះហាក់ដូចជាមិនទាន់សម័យ និងមានភាពចម្រូងចម្រាសយ៉ាងខ្លាំង។

មនុស្សជាច្រើនគិតថា “អ្នកមាន បុគ្គលជោគជ័យ គេនិយាយអ្វីក៏ត្រឹមត្រូវដែរ”។ ជែកម៉ាមានពាក្យពេចន៍មេរោគជាច្រើន ក្នុងរឿងបំផុសគំនិតអំពីភាពជោគជ័យ និងការក្លាយជាអ្នកមាន ប៉ុន្តែគាត់ក៏ត្រូវបានគេរិះគន់ផងដែរ ចំពោះការលើកកម្ពស់វប្បធម៌ការងារ “៩៩៦” នៅក្នុងប្រទេសចិន ដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាឋាននរកជាទម្រង់នៃការធ្វើទារុណកម្ម ការកេងប្រវ័ញ្ចជាមួយកម្មករនៅក្នុងប្រទេស​នេះ។

វប្បធម៌ការងារ ៩៩៦ មានន័យថា ធ្វើការចាប់ពីម៉ោង ៩ ព្រឹកដល់ម៉ោង ៩ យប់ ក្នុងរយៈពេល ៦ ថ្ងៃក្នុងមួយសប្តាហ៍ ហើយត្រូវបានថៅកែមូលធនចាត់ទុកថាជាចំណង់ចំណូលចិត្ត និងភាពរីករាយក្នុងការងារ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះបណ្តាលឱ្យមានអតុល្យភាពរវាងជីវិត និងការងាររបស់កម្មករ ដែលបង្កឱ្យមានផលវិបាកសុខភាពទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត។ សម្តីរបស់អ្នកមានផ្ទុកទម្ងន់ច្រើន ប៉ុន្តែមិនតែងតែជាការពិត ឬល្អទាំងអស់នោះឡើយ។

ដូច្នេះបន្ទាប់ពីអាយុ ៣៥ ឆ្នាំ មិនក្លាយជាអ្នកមានតើត្រូវធ្វើអ្វី? តើនោះមិនមែនជាចុងបញ្ចប់នៃជីវិតទេឬ? ប្រយោគដែលបំផុសគំនិតដូចជា “វាជាកំហុសរបស់អ្នក បន្ទាប់ពីអាយុ ៣៥ ឆ្នាំ អ្នកនៅតែក្រ” ឬ “វាមិនមែនជាកំហុសរបស់អ្នកទេ ដែលកើតមកក្រ ប៉ុន្តែវាជាកំហុសរបស់អ្នកដែលស្លាប់ទៅវិញនៅតែក្រ” វាស្តាប់ទៅដូចជារឿងវិជ្ជមាន។ ផលវិជ្ជមានមានជាតិពុល បានបដិសេធផលប៉ះពាល់នៃប្រព័ន្ធនយោបាយ និងសង្គមទាំងមូលទៅលើជីវិតរបស់ពួកគេ។

ជីវិតនេះមិនយុត្តិធម៌ទេ មនុស្សខ្លះកើតមកហើយត្រូវដើរថយក្រោយ ដើម្បីឈានដល់ទីបញ្ចប់ អ្នកខ្លះទៀងត្រូវជួបសំណាងអាក្រក់ដូចជាភាពក្រីក្រ ភាពអយុត្តិធម៌សង្គម ពិការភាពរាងកាយ។ ដូច្នេះកាលកំណត់នៃជីវិតវាមិនសមស្របសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាឡើយ។

សង្គមរបស់គាត់មានមនុស្សច្រើនប្រភេទជាគំរូ “ទីបួន” ដែលស្នើឡើងដោយ Robert Kiyosaki ដោយគាត់ប្រមូលសង្គមល្អទាំងមូលជាបួនក្រុមគឺ បុគ្គលិក និយោជិត ម្ចាស់ឯករាជ្យ និងម្ចាស់ផ្ទះ ការវិនិយោគ។ ទន្ទឹមនឹងនេះដែរ វាហាក់ដូចជាថៅកែមូលធននិយមមិនអើពើនឹងតួនាទីរបស់បុគ្គលិកសង្គម និងវិជ្ជាជីវៈផ្សេងទៀត ដើម្បីធានាបាននូវប្រតិបត្តិការប្រកបដោយស្ថិរភាព និងការអភិវឌ្ឍន៍សង្គម។

ការងារទាំងនោះ តន្ត្រីករ Tran Long An បកស្រាយក្នុងទំនុកច្រៀងថា “អ្នកណាជ្រើសរើសពន្លឺ ការងារលំបាក គឺត្រូវចំណាយពេល”។ ដូចបុគ្គលិកពេទ្យ អ្នកស្ម័គ្រចិត្ត និងកម្លាំងប៉ូលីសដែរ កងទ័ពមិនខ្វល់ពីការលំបាក និងការលះបង់ដើម្បីឆ្ពោះទៅជួរមុខប្រឆាំងនឹងការរីករាលដាលនៃជំងឺនេះឡើយ។

ជីវិតមួយនេះមិនត្រឹមតែត្រូវបានគេមើលតាមរយៈកែវភ្នែកថា អ្នកណារកលុយបានច្រើន អ្នកណាជោគជ័យជាងនោះទេ ប៉ុន្តែមនុស្សម្នាក់ៗមានហេតុផលផ្សេងគ្នាក្នុងការរស់នៅ និងតួនាទីផ្សេងៗគ្នា។ មានមនុស្សដែលចាត់ទុកការលះបង់ជាអត្ថន័យនៃជីវិតរបស់ពួកគេ ក៏មានមនុស្សដែលជ្រើសរើសជីវិតដ៏បរិសុទ្ធដូចព្រះសង្ឃដែរ ពួកគេមានសន្តិភាព និងសេរីភាព។ មិនថាពួកគេធ្វើអ្វីក៏ដោយ ពួកគេរកបានប៉ុន្មាន អ្វីដែលសំខាន់នោះគឺ ពួកគេរស់នៅក្នុងជីវិតដែលមានតម្លៃ ពួកគេមានអារម្មណ៍រីករាយពេញចិត្ត និងរួមចំណែកគុណតម្លៃវិជ្ជមានដល់សង្គម។

ហើយក្នុងករណីគោលបំណងជីវិតរបស់ពួកគេ គឺចង់ក្លាយជាអ្នកមាន ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែមិនក្លាយជាអ្នកមាននៅអាយុ ៣៥ ឆ្នាំ តើសេចក្តីថ្លែងខាងលើមានឥទ្ធិពលអ្វីក្រៅពីការធ្វើឱ្យពួកគេខកចិត្ត ស្តាយក្រោយ និងចង់បោះបង់? គ្មាននរណាម្នាក់អាចបង្ខំឱ្យជីវិតរបស់មនុស្សគ្រប់រូបចូលទៅក្នុងទស្សនៈ និងការប្រកាន់ពូជសាសន៍រួមឡើយ។ មនុស្សគ្រប់រូបមានពេលដើម្បីជោគជ័យ Barack Obama ក្នុងវ័យ ៥០ ឆ្នាំចូលនិវត្តន៍ ប៉ុន្តែ Donald Trump ក្នុងវ័យ ៧០ ឆ្នាំទើបតែបានក្លាយជាប្រធានាធិបតី។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យក​កង្វល់​រឿង​លុយ​មក​បង្ខាំង​ឪពុក​ខ្ញុំ ដោយ​សួរ​ថា តើ​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ដូចម្តេច​ដើម្បី​ជម្នះ​ការ​លំបាក​ក្នុង​អតីតកាល។ ឪពុកខ្ញុំបាននិយាយថា នៅពេលគាត់មានអាយុ ៣០ ឆ្នាំ ទ្រព្យសម្បត្តិ និងសត្វចិញ្ចឹមសរុបរបស់គាត់មានតែ ១០ក្បាលប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែគាត់បានបរាជ័យពីរដង។ ទើបតែអាយុ 50 ឆ្នាំ ឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំបានសាងសង់ផ្ទះខ្ពស់មួយដែលមានទ្វារធំសម្រាប់រស់នៅ បន្ទាប់ពីចិញ្ចឹមកូន 2 នាក់
និងបញ្ចប់ការសិក្សានៅសកលវិទ្យាល័យ។

ជំងឺរាតត្បាតនេះបានរុញច្រានមនុស្សជាច្រើនឱ្យបាត់បង់ការងារ គ្មានការងារធ្វើដៃទទេ និងក្ស័យធន។ មិត្ត​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​រក​លុយ​បាន​ច្រើន​ក្នុង​វ័យ​២០​ឆ្នាំ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​គាត់​ក្ស័យ​ធន ហើយ​ជំពាក់​លុយ​រាប់​ពាន់​លាន​ដុង។ គាត់នៅតែជឿជាក់ថា វាមិនមែនដោយសារតែគាត់អសមត្ថភាពនោះទេ គ្រាន់តែដោយសារកាលៈទេសៈនៃការបង្ខំប៉ុណ្ណោះ។ មិនធ្លាក់ទឹកចិត្ត គាត់ក៏មានអារម្មណ៍ថាសំណាងដែរ ព្រោះគាត់បានបាត់បង់នៅអាយុ ៣០ ឆ្នាំ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាកើតឡើងនៅអាយុ ៤០ ឬ៥០ ឆ្នាំ នោះមានពេលតិចក្នុងការធ្វើម្តងទៀត។

ដូច្នេះប្រសិនបើអ្នកមានអាយុលើសពី ៣៥ ឆ្នាំ ហើយនៅតែមិនក្លាយជាអ្នកមាន សូមកុំអស់សង្ឃឹមនឹងវាពេក។ យើងទាំងអស់គ្នាបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងពិភពលោកសម្រាប់ហេតុផលមួយ ហើយរស់នៅសម្រាប់គោលបំណងផ្សេងគ្នា ការរកលុយ និងក្លាយជាអ្នកមាន គឺគ្រាន់តែជាទិដ្ឋភាពមួយរបស់ជីវិតតែប៉ុណ្ណោះ៕

ប្រភព ៖ Emdep / Knongsrok