កុំឲ្យពាក្យគេមួយម៉ាត់ បញ្ជាអារម្មណ៍អ្នកបាន

មានមនុស្សខ្លះមិនចាំបាច់វាយអ្នកទេ។
គេនិយាយមួយម៉ាត់។ អ្នកខឹង។ អ្នកប្រញាប់ឆ្លើយ។ អ្នកនិយាយខុស។ អ្នកធ្វើខុស។ បន្ទាប់មកគេអង្គុយមើលអ្នកធ្លាក់ដោយដៃខ្លួនឯង។

នេះមិនមែនជាការឈ្លោះធម្មតាទេ។
នេះជាការញុះញង់។

ពាក្យសម្ដីអាចជាអាវុធ។ អ្នកដែលចេះប្រើវា មិនចាំបាច់ឈ្នះអ្នកដោយហេតុផលទេ។ គេឈ្នះពេលអ្នកបាត់ភាពម្ចាស់ការ។

ហេតុអ្វីពាក្យមួយម៉ាត់អាចគ្រប់គ្រងអ្នកបាន

អារម្មណ៍រត់លឿនជាងហេតុផល។
ពេលមានគេនិយាយប៉ះមោទនភាព ប៉ះគ្រួសារ ប៉ះការងារ ឬប៉ះភាពខ្វះខាតដែលអ្នកលាក់ទុក រាងកាយប្រតិកម្មភ្លាម។ បេះដូងលោត។ មាត់ចង់ឆ្លើយ។ ដៃចង់វាយសារ។

អ្នកដែលញុះញង់ដឹងចំណុចនេះ។
គេមិនស្វែងរកការពិតទេ។ គេស្វែងរកប្រតិកម្ម។

បើអ្នកឆ្លើយភ្លាម អ្នកបានចូលល្បែងរបស់គេហើយ។

មនុស្សប្រភេទនេះចង់បានអ្វី

គេចង់ឃើញអ្នក៖

• និយាយឮៗ
ការផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម
• និយាយខុស
• បង្ហាញខ្លួនថាទន់ខ្សោយ
ការផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម
• បាត់ការគោរពពីមនុស្សនៅជុំវិញ

ពេលអ្នកខឹង អ្នកមើលទៅដូចជាអ្នកខុស แม้ទោះបីការពិតនៅខាងអ្នក។
ពេលអ្នកស្ងៀម គេបាត់ឆាក។

ភាពអង់អាចមិនមែនជាការស្រែកឮជាងគេទេ។
ភាពអង់អាចពិត គឺដឹងថាមានគេចង់ឲ្យអ្នកខឹង តែអ្នកមិនឲ្យ។

«ដឹងតែធ្វើជាមិនដឹង» មិនមែនមានន័យថាខ្លាច

មនុស្សខ្លះយល់ច្រឡំថា ស្ងៀមស្ងាត់គឺចាញ់។
មិនមែនទេ។

ការធ្វើជាមិនដឹងមានន័យថា៖
អ្នកឮហើយ។ អ្នកយល់ហើយ។ តែអ្នកមិនលក់ពេលវេលា និងមុខមាត់ឲ្យពាក្យថោកៗ។

មើលធ្លុះ តែមិនប្រញាប់និយាយ។
នេះជាការជ្រើសរើស មិនមែនភាពទន់ខ្សោយ។

អ្នកមិនចាំបាច់ពន្យល់គ្រប់ម៉ាត់។
អ្នកមិនចាំបាច់កែគ្រប់ការយល់ខុស។
អ្នកមិនចាំបាច់ឈ្នះគ្រប់ការឈ្លោះ។

មានពាក្យដែលសមនឹងឆ្លើយ។
មានពាក្យដែលសមនឹងទុកឲ្យជ្រុះដី។

វិធីរក្សាម្ចាស់ការពេលមានគេញុះញង់

១. ផ្អាកបីវិនាទី
កុំឆ្លើយក្នុងវិនាទីដំបូង។ ដកដង្ហើម។ សួរខ្លួនឯង៖ «គេចង់ឲ្យខ្ញុំខឹងឬ?» បើឆ្លើយថាបាទ/ចាស កុំឲ្យ។

២. បន្ថយសំឡេង មិនបន្ថយតម្លៃខ្លួន
អ្នកខ្សោយតែងស្រែក។ អ្នកមានម្ចាស់ការនិយាយខ្លី និងត្រជាក់។

៣. កុំប្រយុទ្ធនៅមុខទស្សនិកជន
ការញុះញង់ច្រើនកើតនៅក្រុមការងារ ក្រុមគ្រួសារ ឬបណ្ដាញសង្គម។ អ្នកដែលចង់ឲ្យអ្នកខូចមុខ ចង់ឲ្យមានមនុស្សមើល។ កុំផ្ដល់ឆាក។

៤. ឆ្លើយតែអ្វីដែលចាំបាច់
«ខ្ញុំយល់ហើយ»។
«យើងនិយាយពេលត្រជាក់»។
«រឿងនេះមិនប៉ះពាល់ការងារទេ»។
ខ្លី។ ច្បាស់។ គ្មានការពន្យល់វែង។

៥. រក្សារាងកាយឲ្យនៅក្រៅការប្រយុទ្ធ
កុំវាយសារ។ កុំបង្ហោះ។ កុំហៅទូរស័ព្ទពេលក្ដៅ។ ពាក្យដែលចេញពេលខឹង ត្រឡប់មកចាក់អ្នកវិញញឹកជាងចាក់គេ។

មិនមែនគ្រប់ការរិះគន់ជាការញុះញង់

ត្រូវបែងចែកឲ្យច្បាស់។

មនុស្សល្អអាចនិយាយរឹង ព្រោះចង់ឲ្យអ្នកប្រសើរ។
មនុស្សអាក្រក់និយាយរឹង ព្រោះចង់ឲ្យអ្នកភ័យ និងភ្លាត់។

សួរខ្លួនឯងពីរសំណួរ៖

• គេចង់ជួយ ឬចង់បន្ទាប?
• បន្ទាប់ពីខ្ញុំខឹង គេបានអ្វី?

បើគេបានភាពរីករាយពីការខឹងរបស់អ្នក នោះមិនមែនជាដំបូន្មានទេ។

សរុប

អ្នកមិនអាចហាមមនុស្សឲ្យនិយាយបានទេ។
តែអ្នកអាចហាមពាក្យនោះកុំឲ្យចូលគ្រប់គ្រងបេះដូង។

គេអាចប្រើមួយម៉ាត់ដើម្បីរង់ចាំមើលអ្នកបាត់ម្ចាស់ការ។
ភារកិច្ចរបស់អ្នកគឺកុំផ្ដល់ការសម្តែងនោះ។

ដឹងតែធ្វើជាមិនដឹង។
មើលធ្លុះ តែមិនប្រញាប់និយាយ។
នេះមិនមែនភាពកំសាកទេ។
នេះជាការរក្សាខ្លួនឯងឲ្យនៅលើដី ពេលមានគេចង់ឲ្យអ្នកដួល។