អាពាហ៍ពិពាហ៍ជាច្រើនបែកបាក់ មិនមែនសុទ្ធតែដោយសារការក្បត់នោះទេ

អាពាហ៍ពិពាហ៍ជាច្រើនមិនបែកបាក់ដោយសារតែព្រឹត្តិការណ៍ធំដុំណាមួយឡើយ។ ពេលខ្លះ អ្វីដែលជំរុញឱ្យមនុស្សពីរនាក់បែកគ្នាចាប់ផ្តើម នៅពេលដែលពួកគេបាត់បង់ការចង់ដឹងចង់ឃើញ ការចែករំលែក និងបំណងប្រាថ្នាចង់ស្វែងយល់ពីពិភពលោករបស់គ្នាទៅវិញទៅមកបន្តិចម្តងៗ។

ស្នេហាមិនត្រឹមតែខ្លាចការក្បត់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងភាពធុញទ្រាន់ផងដែរ

នៅពេលពិភាក្សាអំពីមូលហេតុនៃការបែកបាក់ទំនាក់ទំនង មនុស្សច្រើនតែគិតអំពីភាពមិនស្មោះត្រង់ ជម្លោះហិរញ្ញវត្ថុ ការមិនចុះសម្រុងគ្នា ឬ ការឈ្លោះប្រកែកគ្នាខ្លាំង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានការបែកបាក់ប្រភេទដ៏ស្រទន់ជាងនេះទៅទៀតនោះគឺ មនុស្សពីរនាក់នៅតែនៅជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែលែងមានអារម្មណ៍រំភើបអំពីការនៅជាមួយគ្នាទៀតហើយ។

នៅដើមដំបូងនៃទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេ ពួកគេអាចនិយាយគ្នារាប់ម៉ោងដោយមិនអស់ពាក្យដើម្បីនិយាយ។ ពួកគេនឹកគ្នាទៅវិញទៅមក ទោះបីជាពួកគេមិនបានឃើញគ្នាមួយថ្ងៃក៏ដោយ ហើយសារខ្លីមួយគឺគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់ទៀតសប្បាយចិត្តពេញមួយថ្ងៃ។

ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីច្រើនឆ្នាំ ការសន្ទនាពេលខ្លះវិលជុំវិញតែលុយកាក់ កូនៗ ការងារ និងកិច្ចការផ្ទះប៉ុណ្ណោះ។

“តើយើងនឹងញ៉ាំអ្វីសម្រាប់អាហារពេលល្ងាចយប់នេះ?”

“តើអ្នកបានទៅយកកូនៗហើយឬនៅ?”

“តើអ្នកបានបង់វិក្កយបត្រអគ្គិសនីខែនេះហើយឬនៅ?”

សំណួរចាំបាច់ទាំងនេះនៅតែកើតឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែការសន្ទនាអំពីអារម្មណ៍ សុបិន ឬ រឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ក្នុងជីវិតកំពុងតែកម្រមាន។

វាគួរឱ្យកត់សម្គាល់ថាមនុស្សជាច្រើនចាត់ទុកភាពធុញទ្រាន់ជាផ្នែកមួយដែលជៀសមិនរួចនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ដូចជា ទំនាក់ទំនងរយៈពេលវែងក្លាយជាស៊ាំ ហើយបន្ទាប់ពីរស់នៅជាមួយគ្នាអស់រយៈពេលយូរ ភាពថ្មីថ្មោងក៏រសាត់បាត់ទៅ។

ការរស់នៅជាមួយគ្នាយូរមិនមែនជាមនុស្សដូចគ្នាកាលពី 5 ឬ 10 ឆ្នាំមុនដែលអ្នកបានស្គាល់នោះទេ។ ចំណាប់អារម្មណ៍អាចផ្លាស់ប្តូរ គំនិតអាចចាស់ទុំ ហើយរឿងដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យពួកគេសប្បាយចិត្តអាចលែងដូចមុនទៀតហើយ។

ប្រសិនបើអ្នកទាំងពីរមិនបន្តស្គាល់គ្នាទេ អ្នកអាចរស់នៅជាមួយនរណាម្នាក់ដែលអ្នកគិតថាអ្នកយល់ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅពួកគេកាន់តែឃ្លាតឆ្ងាយពីអ្នក។

ដូច្នេះ ភាពធុញទ្រាន់មិនចាំបាច់មានន័យថាជាទីបញ្ចប់នៃស្នេហានោះទេ។ ពេលខ្លះ វាគ្រាន់តែបង្ហាញថាទំនាក់ទំនងនេះខ្វះការតភ្ជាប់អស់រយៈពេលយូរ។

កុំប្រែក្លាយអាពាហ៍ពិពាហ៍ទៅជាជីវិតដែលគ្រាន់តែជាការទទួលខុសត្រូវ។

បន្ទាប់ពីរៀបការ មនុស្សជាច្រើនបានបង្រួមជីវិតរបស់ពួកគេដោយអចេតនា។

មនុស្សម្នាក់ផ្តោតតែលើការងារប៉ុណ្ណោះ។ ម្នាក់ទៀតរវល់ជាមួយកូនៗ ចម្អិនអាហារ និងការងារផ្ទះ។ ចំណង់ចំណូលចិត្តពីមុនរបស់ពួកគេត្រូវបានបោះបង់ចោលបន្តិចម្តងៗ។

ជីវិតក្លាយជារឿងដដែលៗ៖ ទៅធ្វើការ ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ញ៉ាំអាហារ មើលថែកូនៗ គេង ហើយបន្ទាប់មកចាប់ផ្តើមថ្ងៃមួយទៀត។

នោះហើយជាមូលហេតុដែលអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលមានសុខភាពល្អមិនចាំបាច់តម្រូវឱ្យមនុស្សពីរនាក់នៅជាមួយគ្នាគ្រប់ពេលនោះទេ។ មនុស្សម្នាក់ៗនៅតែត្រូវការកន្លែងផ្ទាល់ខ្លួនគ្រប់គ្រាន់ដូចជា៖ មិត្តភក្តិ ចំណង់ចំណូលចិត្ត ការងារ របស់របរដែលពួកគេចង់រៀន និងបទពិសោធន៍ដែលធ្វើឱ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ថាមានជីវិត។ នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ៗបន្តរីកចម្រើន ពួកគេនឹងមានរឿងជាច្រើនទៀតដើម្បីប្រាប់គ្នាទៅវិញទៅមក។ សំខាន់នោះគឺអ្នកទាំងពីរ ចង់រក្សាភាពផ្អែមល្ហែម និងព្យាយាមយល់ពីគ្នាទៅវិញទៅមក៕