អាពាហ៍ពិពាហ៍ តើពិតជាផ្លូវនាំទៅរកសុភមង្គលមែនទេ?
- មានដៃគូជីវិត = សុភមង្គល? តើយើងកំពុងជឿខុសឬអត់?
អាពាហ៍ពិពាហ៍នៅក្នុងសង្គមរបស់យើង ត្រូវបានសន្មតថាជាផ្លូវដែលនាំទៅរកសុភមង្គល។ យើងតែងតែឮថា “ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍” ឬ “មានដៃគូជីវិត” គឺជាគោលដៅសំខាន់នៃជីវិត។ មនុស្សជាច្រើនជឿថា នៅពេលមានគ្រួសារ មានប្តី ឬប្រពន្ធ នោះជីវិតនឹងពេញលេញ និងសប្បាយរីករាយ។
ប៉ុន្តែតើវាពិតជាដូច្នេះមែនទេ?
សម្ពាធពីសង្គម
នៅក្នុងសង្គមខ្មែរ អាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រូវបានមើលឃើញជារឿងធម្មតា និងចាំបាច់។
- បើអាយុដល់ហើយ មិនទាន់រៀបការ ត្រូវគេសួរ
- បើនៅលីវយូរ ត្រូវគេមើលថាខុសប្រក្រតី
- បើរៀបការហើយ ត្រូវគេរំពឹងថាត្រូវមានកូន
សម្ពាធទាំងនេះធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនប្រញាប់រៀបការ ដោយមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនពេញលេញ។
អាពាហ៍ពិពាហ៍មិនមែនជាថ្នាំព្យាបាលអ្វីៗទាំងអស់
ការរៀបការមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាទាំងអស់ក្នុងជីវិតបានទេ។
បើមនុស្សពីរនាក់មិនយល់គ្នា មិនគោរពគ្នា ឬមិនមានទំនុកចិត្ត នោះអាពាហ៍ពិពាហ៍អាចក្លាយជាប្រភពនៃទុក្ខ និងភាពតានតឹង ជាជាងសុភមង្គល។
សុភមង្គលពិតប្រាកដ មិនមែនមកពីការមានដៃគូតែមួយមុខទេ។ វាមកពី៖
- ការយល់ដឹងខ្លួនឯង
- ការទទួលខុសត្រូវ
- ការគោរព និងការស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក
- និងការរីកចម្រើនរួមគ្នា
ការរៀបការដោយចេតនា និងការរៀបការដោយសម្ពាធ
មានភាពខុសគ្នាធំរវាង៖
- រៀបការព្រោះស្រឡាញ់ និងត្រៀមខ្លួន → អាចនាំមកនូវសុភមង្គល
- រៀបការព្រោះសម្ពាធសង្គម ឬអាយុ → ងាយនាំមកនូវបញ្ហា
មនុស្សជាច្រើនរៀបការហើយទើបដឹងថា ខ្លួនឯងមិនទាន់ពេញលេញ ឬមិនទាន់ស្គាល់ខ្លួនឯងច្បាស់។
សុភមង្គលមិនមែនមានតែមួយផ្លូវ
សុភមង្គលអាចមកពី៖
- ការមានគ្រួសារ
- ការរស់នៅម្នាក់ឯងដោយសេរី
- ការផ្តោតលើអាជីព និងចំណង់ចំណូលចិត្ត
- ការថែរក្សាទំនាក់ទំនងល្អជាមួយគ្រួសារ និងមិត្តភក្តិ
មិនមានផ្លូវណាមួយត្រឹមត្រូវសម្រាប់គ្រប់គ្នាទេ។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
អាពាហ៍ពិពាហ៍អាចជាផ្លូវនាំទៅរកសុភមង្គល ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាផ្លូវតែមួយ និងមិនមែនជាធានាថានឹងសប្បាយរីករាយជារៀងរហូត។
អ្វីដែលសំខាន់បំផុត គឺការជ្រើសរើសដោយស្មារតីច្បាស់លាស់ ការត្រៀមខ្លួន និងការយល់ដឹងថា សុភមង្គលពិតប្រាកដចាប់ផ្តើមពីខ្លួនឯងសិន។
រៀបការក៏បាន មិនរៀបការក៏បាន
សំខាន់តែរស់នៅដោយស្មោះត្រង់ជាមួយខ្លួនឯង និងមានសន្តិភាពក្នុងចិត្ត។
