មនុស្សឆ្លាតនឹងដឹងថា មិនគួរជួយអ្នកដទៃក្នុងស្ថានភាពទាំង ៣ នេះទេ

ការជួយមិនមែនតែងតែល្អនោះទេ។ មានស្ថានភាព ៣ យ៉ាងដែលមនុស្សឆ្លាតជាធម្មតាជ្រើសរើសបដិសេធ ឬ ជួយក្នុងដែនកំណត់ ពីព្រោះការជួយនៅពេលវេលាខុសមិនត្រឹមតែបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងនាំមកនូវផលវិបាកអវិជ្ជមានដល់ខ្លួនឯងទៀតផង។

១. កុំជួយនៅពេលដែលមនុស្សនោះមិនចង់ទទួលខុសត្រូវចំពោះជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ

មនុស្សជាច្រើនប្រឈមមុខនឹងការលំបាកមិនមែនដោយសារតែពួកគេខ្វះឱកាសនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែពួកគេតែងតែស្វែងរកអ្នកដទៃដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហារបស់ពួកគេសម្រាប់ពួកគេ។ ពួកគេធ្លាប់ស្តីបន្ទោសកាលៈទេសៈ សាច់ញាតិ ឬ វាសនា ខណៈពេលដែលបដិសេធមិនផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯង។ ប្រសិនបើអ្នកតែងតែទទួលបន្ទុកជានិច្ច អ្នកនឹងបង្កើតអារម្មណ៍នៃការពឹងផ្អែកដោយអចេតនា ហើយបំបាក់ទឹកចិត្តពួកគេពីការខិតខំដើម្បីកែលម្អខ្លួនឯង។

ជំនួយពិតប្រាកដគួរតែបង្កើតឱកាសសម្រាប់អ្នកដទៃដើម្បីឆ្ពោះទៅមុខដោយខ្លួនឯង មិនមែនកាយផ្លូវទាំងមូលសម្រាប់អោយពួកគេដើរនោះទេ។

២. កុំជួយជាមួយសកម្មភាពមិនសមរម្យ ឬ ខុសច្បាប់

សំណើមួយចំនួនអាចហាក់ដូចជាតូច ប៉ុន្តែអាចមានផលវិបាកធំៗ ដូចជាការចុះហត្ថលេខាលើឯកសារក្នុងនាមអ្នកដទៃ ការចុះហត្ថលេខាលើការបញ្ជាក់ដោយគ្មានការផ្ទៀងផ្ទាត់ ការលាក់បាំងអំពើខុសឆ្គង ឬ ការគាំទ្រ និងជំរុញឱ្យមានការអនុវត្តមិនសមរម្យ។

សេចក្តីសប្បុរសមិនមានន័យថាយល់ព្រមធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនោះទេ។ ប្រសិនបើជំនួយនាំឱ្យមានអំពើខុសឆ្គង ឬរំ លោភលើសិទ្ធិរបស់អ្នកដទៃ វាលែងជាជំនួយទៀតហើយ ប៉ុន្តែជាការឃុបឃិតគ្នា។

៣. កុំជួយនៅពេលដែលការលះបង់ធ្វើឱ្យខ្លួនឯងអស់កម្លាំង

មនុស្សមួយចំនួនតែងតែដាក់តម្រូវការរបស់អ្នកដទៃមុនតម្រូវការផ្ទាល់ខ្លួន ដោយលះបង់ពេលវេលា លុយកាក់ សុខភាព និងសូម្បីតែឱកាសរបស់ពួកគេ។ ដំបូងឡើយ នេះអាចត្រូវបានគេកោតសរសើរ ប៉ុន្តែប្រសិនបើយូរ ការលះបង់ហួសហេតុអាចក្លាយជាបន្ទុកយ៉ាងងាយស្រួល។ នៅពេលដែលអ្នកលែងមានធនធានគ្រប់គ្រាន់ ការបន្តជួយនឹងមិនអាចទ្រទ្រង់បាន។

មនុស្សដែលចង់គាំទ្រអ្នកដទៃរយៈពេលវែងត្រូវតែដឹងពីរបៀបថែរក្សាខ្លួនឯងជាមុនសិន។ ការរក្សាសុខភាពល្អ ហិរញ្ញវត្ថុមានស្ថិរភាព និងចិត្តមានតុល្យភាពមិនមែនជាភាពអាត្មានិយមទេ ប៉ុន្តែជាមូលដ្ឋានគ្រឹះសម្រាប់ការជួយនៅពេលវេលាត្រឹមត្រូវ ដល់មនុស្សត្រឹមត្រូវ និងក្នុងសមត្ថភាពរបស់មនុស្សម្នាក់។ ការឲ្យលើសពីដែនកំណត់គ្រាន់តែធ្វើឱ្យភាគីទាំងពីរហត់នឿយប៉ុណ្ណោះ។

មនុស្សឆ្លាតវៃយល់ថា សេចក្តីសប្បុរសក៏ត្រូវការដែនកំណត់ផងដែរ។ ពួកគេដឹងថាពេលណាត្រូវនិយាយថា “ទេ” ដឹងពីដែនកំណត់របស់ពួកគេ ហើយជួយតែក្នុងកម្រិតដែលពួកគេអាចធ្វើបាន។ នេះមិនមែនជាការគណនាទេ ប៉ុន្តែជាមធ្យោបាយមួយដើម្បីធានាថា ជំនួយតែងតែកើតចេញពីឆន្ទៈ ការយកចិត្តទុកដាក់ និងនាំមកនូវតម្លៃពិតប្រាកដ៕