ការភ័យខ្លាចដ៏ធំបំផុតទាំង ៣ ក្នុងជីវិត ដែលអ្នកត្រូវយកឈ្នះលើវា ដើម្បីអាចមានជីវិតមួយដែលល្អ

មនុស្សមិនត្រឹមតែរស់នៅដោយអាហារ និងសម្លៀកបំពាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ពួកគេក៏រស់នៅក្នុងចំណោមការភ័យខ្លាចដែលមើលមិនឃើញផងដែរ។ ការភ័យខ្លាចខ្លះធ្វើឱ្យយើងស្ទាក់ស្ទើរ ខណៈពេលដែលការភ័យខ្លាចខ្លះទៀតគ្រប់គ្រងការសម្រេចចិត្តក្នុងជីវិតរបស់យើងដោយស្ងៀមស្ងាត់ដោយមិនដឹងខ្លួន។

ក្នុងចំណោមរឿងជាច្រើនដែលបណ្តាលឱ្យមនុស្សមានការថប់បារម្ភ មានការភ័យខ្លាចជាមូលដ្ឋានចំនួន៣។ រឿងពិសេសគឺថា ប្រសិនបើអ្នកអាចយកឈ្នះលើការភ័យខ្លាចទាំងនេះបាន ទើវជីវិតអ្នកនឹងមានសន្តិភាព។

១.ការភ័យខ្លាចនៃការបាត់បង់ – ឫសគល់នៃការថប់បារម្ភទាំងអស់

ការភ័យខ្លាចនៃការបាត់បង់គឺជាការភ័យខ្លាចដ៏ជ្រៅបំផុត និងទូទៅបំផុតរបស់មនុស្សជាតិ។ យើងខ្លាចបាត់បង់លុយ ដូច្នេះយើងខិតខំធ្វើការរហូតដល់អស់កម្លាំង។ យើងខ្លាចបាត់បង់ស្នេហា ដូច្នេះយើងព្យាយាមគ្រប់គ្រងវា។ យើងខ្លាចបាត់បង់តំណែងរបស់យើង ដូច្នេះយើងប្រកួតប្រជែងឥតឈប់ឈរ។ យើងខ្លាចបាត់បង់សុខភាព យុវវ័យ ឱកាស និងកិត្តិយសរបស់យើង។ សកម្មភាពការពារ ការគណនា និងសូម្បីតែការឈឺចាប់ក្នុងជីវិតភាគច្រើនកើតចេញពីពាក្យពីរម៉ាត់គឺ ” បាត់បង់”។

តាមពិតទៅ ការភ័យខ្លាចនៃការបាត់បង់មិនមែនគ្រាន់តែជាការបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិសម្ភារៈនោះទេ ប៉ុន្តែជាការបាត់បង់អារម្មណ៍សុវត្ថិភាព។ មនុស្សតោងជាប់នឹងអ្វីដែលពួកគេមាន ព្រោះពួកគេជឿថាវាធានានូវអត្ថិភាពរបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែភាពផ្ទុយគ្នាគឺថា កាលណាពួកគេកាន់ខ្ជាប់កាន់តែណែន ពួកគេកាន់តែភ័យខ្លាច។ ដោយសារតែអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងជីវិតគឺមិនស្ថិតស្ថេរទេ – លុយអាចបាត់បង់ មនុស្សអាចចាកចេញ ឋានៈអាចផ្លាស់ប្តូរ។

នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់យល់ និងទទួលយកថាការបាត់បង់គឺជាផ្នែកធម្មជាតិនៃជីវិត ពួកគេចាប់ផ្តើមលះបង់ការគ្រប់គ្រង។ មិនមែនរស់នៅដោយគ្មានគោលដៅទេ ប៉ុន្តែរស់នៅឱ្យបានពេញលេញខណៈពេលដែលពួកគេអាចធ្វើបាន។ ស្រឡាញ់ដោយអស់ពីចិត្ត ប៉ុន្តែគ្មានភាពជាម្ចាស់។ ខិតខំធ្វើការ ប៉ុន្តែដោយមិនលះបង់ភាពស្មោះត្រង់។ រក្សាសុខភាពល្អ ប៉ុន្តែដោយមិនភ័យស្លន់ស្លោអំពីការកើនអាយុ។

២.ការភ័យខ្លាចនៃការបដិសេធ – ការជាប់ជំពាក់នឹងតម្លៃខ្លួនឯង

តាំងពីក្មេងមក មនុស្សខ្លាចការបោះបង់ចោល។ ក្មេងយំនៅពេលពួកគេមិនបានឃើញម្តាយរបស់ពួកគេ។ មនុស្សពេញវ័យព្រួយបារម្ភនៅពេលដែលមនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់ពួកគេនៅស្ងៀម។ ជ្រៅទៅក្នុងចិត្ត យើងទាំងអស់គ្នាប្រាថ្នាចង់បានការទទួលស្គាល់ សេចក្តីស្រឡាញ់ និងអារម្មណ៍នៃកម្មសិទ្ធិ។

ការភ័យខ្លាចនៃការបដិសេធជំរុញឱ្យយើងព្យាយាមផ្គាប់ចិត្តអ្នកដទៃ។ យើងនិយាយអ្វីដែលពួកគេចង់ឮ ប្រព្រឹត្តតាមសេចក្តីរំពឹងទុករបស់សង្គម ហើយជួនកាលបាត់បង់ខ្លួនឯង។ យើងខ្លាចការបញ្ចេញមតិពិតរបស់យើងដោយសារខ្លាចការជំទាស់។ យើងខ្លាចការបរាជ័យដោយសារខ្លាចការវិនិច្ឆ័យ។ យើងខ្លាចបញ្ចប់ទំនាក់ទំនងមិនល្អ ដោយសារខ្លាចភាពឯកា។

ប៉ុន្តែការពិតគឺថាគ្មាននរណាម្នាក់អាចផ្គាប់ចិត្តមនុស្សគ្រប់គ្នាបានទេ។ នៅពេលដែលយើងដាក់តម្លៃខ្លួនឯងលើការយល់ព្រមពីអ្នកដទៃ យើងផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវការគ្រប់គ្រងលើសុភមង្គលរបស់យើង។ ការសរសើរធ្វើឱ្យយើងសប្បាយចិត្ត ការរិះគន់ធ្វើឱ្យយើងពិបាកចិត្ត។

នៅពេលដែលយើងរៀនទទួលយកថាមនុស្សមួយចំនួនចូលចិត្តយើង ហើយខ្លះមិនចូលចិត្ត យើងបន្តិចម្តងៗនឹងរំដោះខ្លួនចេញពីទ្រុងដែលមើលមិនឃើញនេះ។ យើងអាចរស់នៅដោយស្មោះត្រង់ចំពោះតម្លៃរបស់យើងដោយមិនចាំបាច់ស្វែងរកទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃនោះទេ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់នេះកើតចេញពីការយល់ដឹងថាតម្លៃខ្លួនឯងរបស់យើងមិនអាស្រ័យលើគំនិតរបស់អ្នកដទៃទេ។

៣.ការភ័យខ្លាចនៃសេចក្តីស្លាប់ – ការភ័យខ្លាចចុងក្រោយ

ការភ័យខ្លាចចុងក្រោយ និងសភាវគតិដ៏ធំបំផុតគឺការភ័យខ្លាចនៃសេចក្តីស្លាប់។ នេះគឺជាការភ័យខ្លាចនៃការរស់រានមានជីវិតដែលជាប់ជ្រៅនៅក្នុងសត្វមានជីវិតទាំងអស់។ មនុស្សខ្លាចការឈឺចាប់ ជំងឺ និងពេលវេលានៃការចាកចេញពីពិភពលោកនេះ។ ប៉ុន្តែកាន់តែស៊ីជម្រៅ យើងខ្លាចទីបញ្ចប់ – ការភ័យខ្លាចថាការខិតខំប្រឹងប្រែង អារម្មណ៍ និងការចងចាំទាំងអស់របស់យើងនឹងរសាត់បាត់ទៅនៅទីបំផុត។

វាគឺជាការភ័យខ្លាចនៃសេចក្តីស្លាប់នេះដែលជំរុញឱ្យមនុស្សប្រមូលផ្តុំ សាងសង់ និងបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមរបស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើមិនយល់ឲ្យបានត្រឹមត្រូវទេ ការភ័យខ្លាចនេះអាចធ្វើឲ្យយើងរស់នៅក្នុងការថប់បារម្ភអំពីអនាគត ដោយភ្លេចអំពីបច្ចុប្បន្នកាល។

នៅពេលដែលមនុស្សនឹកឃើញពីសេចក្តីស្លាប់ ពួកគេមានការគិរពីរយ៉ាងនោះគឺការ ភ័យស្លន់ស្លោ ឬ ទទួលស្គាល់ការពិត។ អ្នកដែលជ្រើសរើសទទួលស្គាល់ការពិត នឹងរស់នៅកាន់តែស៊ីជម្រៅ ផ្តល់ក្តីស្រឡាញ់កាន់តែច្រើន និងអោយតម្លៃលើជីវិត។ ពួកគេយល់ថាពេលវេលាមានកំណត់ ដូច្នេះរាល់ថ្ងៃគឺពិតជាមានតម្លៃណាំស់។

ជាការពិត នៅពេលដែលអ្នកយកឈ្នះលើការភ័យខ្លាចនៃការបាត់បង់ និងការភ័យខ្លាចនៃការបដិសេធ ការភ័យខ្លាចនៃសេចក្តីស្លាប់ក៏ថយចុះផងដែរ។ ពីព្រោះនៅពេលដែលអ្នកលែងប្រកាន់ខ្ជាប់នូវទ្រព្យសម្បត្តិ និងការទទួលស្គាល់ សេចក្តីស្លាប់លែងជាការដកហូតទាំងស្រុងទៀតហើយ ប៉ុន្តែជាផ្នែកធម្មជាតិនៃដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយមួយនេះ៕