ពេលជីវិតជួបទុក្ខ សូមចងចាំរឿង ៣ យ៉ាងនេះ ជីវិតនឹងកាន់តែស្រាលជាងមុន ចិត្តនឹងមិនសូវមានបន្ទុក

ពេលអារម្មណ៍ធ្លាក់ដល់បាត សូមចងចាំរឿងសាមញ្ញៗទាំង ៣ នេះ ហើយអ្នកអាចងាកមើលទៅជីវិតវិញក្នុងពន្លឺផ្សេង កាន់តែស្ងប់ស្ងាត់ កាន់តែធូរស្រាល និងឈានទៅមុខកាន់តែរឹងមាំ។

១. គ្មានអារម្មណ៍ណាស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូតទេ

ទុក្ខវេទនាច្រើនតែធ្វើឱ្យយើងជឿថាអារម្មណ៍នេះនឹងមានរយៈពេលយូរ សូម្បីតែជារៀងរហូត។ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ អារម្មណ៍គឺដូចជារលកនៅលើផ្ទៃទឹក ហូរមកៗ ខ្លាំងៗ ហើយបន្ទាប់មកស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ នៅពេលអ្នកនៅកណ្តាលរលក អ្វីៗទាំងអស់អាចព្រិលៗ ប៉ុន្តែផ្ទៃទឹកមិនដែលនៅដដែលយូរពេកទេ។ ការចងចាំថាទុក្ខព្រួយក៏មានវដ្តផ្លាស់ប្តូររបស់វាដែរ ជួយអ្នកឱ្យមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចតិចជាងមុននៅពេលប្រឈមមុខនឹងវា។

នៅពេលដែលចិត្តរបស់អ្នកទទួលយកថាអារម្មណ៍គ្រាន់តែជាស្ថានភាពបណ្ដោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ អ្នកលែងព្យាយាមប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងវា ឬ បង្ខំខ្លួនឯងឱ្យ “ប្រសើរឡើងភ្លាមៗ” ទៀតហើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងសោកសៅ អស់កម្លាំង និងបន្ថយល្បឿន។ ការអនុញ្ញាតនេះបង្កើតកន្លែងសម្រាប់អារម្មណ៍ដើម្បីស្ងប់ស្ងាត់ដោយខ្លួនឯង ដូចជាមេឃស្រឡះបន្តិចម្តងៗបន្ទាប់ពីភ្លៀង។

២. អ្នកមិនមែនជាគំនិតរបស់អ្នកទេ

ក្នុងអំឡុងពេលមានទុក្ខព្រួយ គំនិតច្រើនតែកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។ ការស្តីបន្ទោសខ្លួនឯង ការសង្ស័យខ្លួនឯង ឬ សេណារីយ៉ូអវិជ្ជមានអំពីអនាគតលេចឡើងជាបន្តបន្ទាប់។ ប្រសិនបើអ្នកកំណត់អត្តសញ្ញាណខ្លួនឯងជាមួយនឹងគំនិតទាំងនោះ អ្នកនឹងមានអារម្មណ៍ថាអ្នកកំពុងត្រូវបានវាយប្រហារដោយខ្លួនឯង។ ប៉ុន្តែតាមពិត គំនិតគ្រាន់តែជាផលិតផលនៃចិត្ត មិនមែនជាធម្មជាតិពិតរបស់អ្នកទេ។

ការបំបែកខ្លួនអ្នកចេញពីចរន្តនៃគំនិតផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវចម្ងាយដើម្បីមើលឃើញពួកវាកាន់តែច្បាស់។ អ្នកអាចសួរខ្លួនឯងថា “តើគំនិតនេះពិតជាពិតទេ?” ឬ “ប្រសិនបើមិត្តជិតស្និទ្ធម្នាក់និយាយបែបនេះមកខ្ញុំ តើខ្ញុំនឹងឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេច?” សំណួរសាមញ្ញទាំងនេះអាចកាត់បន្ថយទម្ងន់នៃការវិនិច្ឆ័យខ្លួនឯងនៅក្នុងក្បាលរបស់អ្នក។

នៅពេលដែលអ្នកដឹងថាអ្នកជាអ្នកសង្កេតមើលគំនិត មិនមែនគំនិតខ្លួនឯងទេ អ្នកនឹងទទួលបានអំណាចជ្រើសរើសរបស់អ្នកឡើងវិញ។ អ្នកអាចជ្រើសរើសរក្សាគំនិតដែលជួយអ្នកឱ្យឆ្ពោះទៅមុខ ហើយទុកចោលនូវគំនិតដែលអូសអ្នកឱ្យចុះចាញ់។ ជម្រើសនេះ ទោះបីជាតូចក៏ដោយ បង្កើតអារម្មណ៍នៃការគ្រប់គ្រង ហើយអារម្មណ៍នោះនាំមកនូវការធូរស្បើយដែលមិននឹកស្មានដល់។

៣. រាល់ដំណាក់កាលដ៏លំបាកនាំមកនូវមេរៀនមួយ

នៅពេលអ្នកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាក ការនិយាយអំពី “មេរៀន” អាចហាក់ដូចជាមិនសមហេតុផល។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកក្រឡេកមើលទៅក្រោយលើដំណើរនោះ អ្នកនឹងឃើញថាពេលវេលាជាច្រើនដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យអ្នកឈឺចាប់ គឺជាកន្លែងដែលអ្នកបានរីកចម្រើនច្រើនបំផុត។ នេះមិនធ្វើឱ្យការឈឺចាប់បាត់ទៅវិញទេ ប៉ុន្តែវាផ្តល់ឱ្យវានូវអត្ថន័យផ្សេងៗគ្នា។

ជំនួសឱ្យការសួរថា “ហេតុអ្វីបានជារឿងនេះកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ?” អ្នកអាចសាកល្បងសួរថា “តើខ្ញុំអាចរៀនអ្វីខ្លះអំពីខ្លួនឯងពីរឿងនេះ?”។ អ្នកអាចដឹងពីដែនកំណត់របស់អ្នក ឬ រកឃើញកម្លាំងដែលអ្នកមិនគិតថាអ្នកមានពីមុនមក។ ចម្លើយនីមួយៗ ទោះបីជាតូចក៏ដោយ គឺជាឥដ្ឋដែលកសាងគ្រឹះសម្រាប់ភាពធន់នាពេលអនាគត។

នៅពេលដែលអ្នកចាប់ផ្តើមមើលឃើញការលំបាកជាផ្នែកមួយនៃដំណើរមួយ មិនមែនជាទីបញ្ចប់ទេ ផ្នត់គំនិតរបស់អ្នកនឹងផ្លាស់ប្តូរ។ អ្នកលែងឈរស្ងៀមក្នុងទុក្ខវេទនារបស់អ្នកទៀតហើយ ប៉ុន្តែចាប់ផ្តើមដើរតាមវា។ ហើយនៅក្នុងដំណើរការនេះ អ្នកនឹងឃើញថាខ្លួនអ្នកមិនត្រឹមតែយកឈ្នះលើដំណាក់កាលមួយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក្លាយជាខ្លួនអ្នកកាន់តែជ្រៅ និងរឹងមាំជាងមុន៕