របៀបរស់នៅដ៏ឈ្លាសវៃបំផុតសម្រាប់មនុស្សជាតិគឺភាពសាមញ្ញ។ ខាងក្រោមនេះគឺជាវិធីរស់នៅដ៏ឈ្លាសវៃបំផុតទាំង ៤ ដែលបុព្វបុរសរបស់យើងនៅតែជាការពិតពេញមួយសម័យកាល៖
ទីមួយ៖ និយាយតិច
ឡៅ ជឺ បាននិយាយថា៖ «អ្នកដែលដឹងមិននិយាយច្រើនទេ អ្នកដែលនិយាយច្រើនគឺជាអ្នកដែលមិនដឹង»។
មនុស្សឆ្លាតវៃនិយាយតិច ប៉ុន្តែដឹងពីរបៀបនិយាយប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។ ពាក្យសម្ដីរបស់ពួកគេមានតិចតួច ប៉ុន្តែឥទ្ធិពលរបស់វាអស្ចារ្យណាស់។
ពាក្យសម្ដីរបស់អ្នកឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពវៃឆ្លាត និងចរិតរបស់អ្នក។ ដូច្នេះ មុននឹងនិយាយអ្វីមួយ សូមគិតប្រាំពីរដង ហើយពិចារណាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។
ភាពស្ងៀមស្ងាត់គឺជាមាស។ ការនិយាយតិចមិនមែនមានន័យថាអន់នោះទេ។ វាគឺជាទម្រង់ដ៏តឹងរ៉ឹងបំផុតនៃការដាំដុះ និងការបណ្តុះបណ្តាលខ្លួនឯង។
ទីពីរ៖ ធ្វើតិច
ជីវិតគឺជាសមរភូមិដ៏សាហាវ។ ដូច្នេះ អ្នកត្រូវបំពាក់ខ្លួនអ្នកជាមួយនឹងអាវុធដ៏ខ្លាំងបំផុតរបស់អ្នក។ មានសុភាសិតមួយថា៖ «ស្ទាត់ជំនាញមួយ ហើយអ្នកនឹងរីកចម្រើន»។
ដើម្បីជៀសវាងការលោភលន់ និងការមិនអើពើនឹងអ្នកដទៃ អ្នកត្រូវផ្តោតថាមពលរបស់អ្នកទៅលើការធ្វើបានល្អនៅក្នុងវិស័យដែលអ្នកបានជ្រើសរើស។
ជារៀងរាល់ថ្ងៃ អ្នកត្រូវបានហ៊ុំព័ទ្ធដោយកិច្ចការរាប់រយ ទាំងធំទាំងតូច។ អ្នកចូលចិត្តទទួលយកច្រើនពេក ប៉ុន្តែសមត្ថភាពរបស់អ្នកមានកម្រិត ដូច្នេះគ្មានអ្វីត្រូវបានធ្វើចប់ចុងចប់ដើមទេ។ ប្រសិនបើអ្នកមិនដឹងពីរបៀបលះបង់ទេ អ្នកនឹងគ្រាន់តែអស់កម្លាំងផ្លូវចិត្ត និងផ្លូវកាយប៉ុណ្ណោះ។
មនុស្សឆ្លាតវៃមិនចូលចិត្តទទួលយកច្រើនពេកទេ។ ពួកគេចូលចិត្តផ្តោតលើអ្វីដែលត្រូវធ្វើ និងគិតថាសំខាន់បំផុត។ តាមវិធីនេះ យើងខ្ជះខ្ជាយថាមពលតិចលើរឿងដែលគ្មានប្រយោជន៍ ហើយផ្តោតលើអាជីពរបស់យើង។
ទីបី៖ ការគិតតិច
បញ្ហាជាមួយយុវវ័យមួយចំនួននាពេលបច្ចុប្បន្ននេះគឺថា ពួកគេចំណាយពេលច្រើនពេកក្នុងការគិតដោយគ្មានគោលដៅជំនួសឱ្យការអាន។
នៅក្នុងឆ្នាំដំបូងនៃសាកលវិទ្យាល័យ ពួកគេខ្លាចអ្នកអត់ការងារធ្វើ ព្រោះពួកគេបារម្ភថាវិស័យដែលពួកគេជ្រើសរើសនឹងហួសសម័យនាពេលអនាគត។ អ្នកស្រឡាញ់ប្រវត្តិសាស្ត្រ ប៉ុន្តែអ្នកគិតថាការពូកែខាងប្រវត្តិសាស្ត្រគឺគ្មានប្រយោជន៍នៅក្នុងសង្គមសព្វថ្ងៃនេះ។ ការគិតច្រើនពេកមិនត្រឹមតែមិនមានប្រយោជន៍ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងធ្វើឱ្យស្មារតីរបស់អ្នកជាប់គាំងទៀតផង។
កាលពីអតីតកាល មនុស្សមួយចំនួនមិនអាចញ៉ាំ ឬ គេងបានត្រឹមត្រូវទេ ព្រោះពួកគេខ្លាចមេឃនឹងធ្លាក់។ អ្នកផ្សេងទៀតមិនហ៊ានចូលគេងព្រោះពួកគេខ្លាចស្លាប់ក្នុងដំណេក។ ជីវិតមិនមែនពោរពេញដោយកង្វល់ដោយធម្មជាតិនោះទេ។ កង្វល់ភាគច្រើនដែលយើងបង្កើតគឺដោយសារតែការគិតច្រើនពេក។
យើងត្រូវរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នកាល ដោយធ្វើអ្វីដែលយើងមាននៅថ្ងៃនេះបានល្អ។ ក្រៅពីនេះ យើងក៏ត្រូវកំណត់ការគិតច្រើនពេករបស់យើងផងដែរ។ បន្ទាប់មកការព្រួយបារម្ភនឹងរលាយបាត់ទៅ។ អ្នកនឹងភ្លឺស្វាងនៅពេលអ្នកពេញចិត្តនឹងសេចក្តីរីករាយនៃបច្ចុប្បន្នកាល។
អ្នកដែលចង់សម្រេចបាននូវរឿងដ៏អស្ចារ្យមិនអាចរស់នៅជាប់ជានិច្ចលើអតីតកាល ឬ ព្រួយបារម្ភអំពីអនាគតនោះទេ។ អនាគតត្រូវតែសម្រេចបានដោយសកម្មភាព មិនមែនដោយគ្រាន់តែគិតអំពីវានោះទេ។
ទីបួន៖ បំណងប្រាថ្នាតិចជាង
ជំនាញសរសេរអក្សរផ្ចង់របស់ Wang Xizhi ត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងទូលំទូលាយ។ ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវបានគេស្គាល់កាន់តែច្បាស់សម្រាប់របៀបរស់នៅដ៏ប្រណីតរបស់គាត់នៅពេលចាស់ជរា។ បន្ទាប់ពីទទួលបានជោគជ័យដ៏អស្ចារ្យ Wang Xizhi ប្រាថ្នាចង់បានអមតភាព។ លទ្ធផលគឺថាអមតភាពមិនត្រូវបានសម្រេចទេ ហើយផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានស្លាប់នៅវ័យក្មេង។
ជីវិតវែងឆ្ងាយ ដូច្នេះភាពសាមញ្ញជួយយើងជៀសវាងការវង្វេងនៅក្នុងពិភពដ៏ទាក់ទាញ។
ការនិយាយតិចជួយកាត់បន្ថយកំហុស និងធ្វើឱ្យពាក្យនីមួយៗមានឥទ្ធិពលកាន់តែច្រើន។
ការធ្វើរឿងតិចជាងអនុញ្ញាតឱ្យយើងផ្តោតលើរឿងមួយ និងបង្កើនប្រសិទ្ធភាពការងាររបស់យើង។
ការគិតតិចអនុញ្ញាតឱ្យយើងរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នកាល ដោយគ្មានកង្វល់ដែលមិនចាំបាច់។
ការមានបំណងប្រាថ្នាតិចនាំឱ្យមានសន្តិភាពនៃចិត្ត និងសេរីភាព ហើយសំណាងល្អនឹងមករកយើងដោយធម្មជាតិ៕