តាំងពីបុរាណកាលមក បុព្វបុរសរបស់យើងបានសង្ខេបទស្សនវិជ្ជាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅជាច្រើនអំពីរបៀបរស់នៅ និងរបៀបធ្វើជាមនុស្ស។ មានការប្រៀនប្រដៅមួយដែលចាត់ទុកថាជាគោលការណ៍ណែនាំសម្រាប់មនុស្សគ្រប់ជំនាន់គឺ៖ «ក្នុងជីវិត បើចង់ជោគជ័យ ត្រូវចេះមើលឲ្យឆ្ងាយ តែចុងក្រោយ បើចង់បានសន្តិភាព ត្រូវតែដើរតាមធម្មជាតិ»។ នៅក្នុងការយល់ឃើញដំបូង វាស្តាប់ទៅដូចជាភាគីផ្ទុយគ្នា – ម្ខាងគឺសកម្មនិងការគណនា; ម្ខាងទៀតលែងដើរតាម។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកយល់ឱ្យបានស៊ីជម្រៅ នេះគឺជាទស្សនវិជ្ជានៃជីវិតដែលសម្របសម្រួលការខិតខំប្រឹងប្រែង និងភាពស្ងប់ស្ងាត់ រវាងសកម្មភាព និងការយល់ដឹងអំពីច្បាប់នៃជីវិត។
១.”សម្លឹងមើលឱ្យឆ្ងាយ” – ឫសគល់នៃភាពជោគជ័យ
បុរាណតែងចាត់ទុកការមើលឲ្យឆ្ងាយថាជាគុណសម្បត្ដិរបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ ក្នុងជីវិត ឬ ការងារ អ្នកដែលមានចក្ខុវិស័យវែងឆ្ងាយ ចេះប្រមើលមើលហានិភ័យ និងឱកាស កម្រនឹងអសកម្មណាស់។
ការក្រឡេកមើលឲ្យឆ្ងាយ គឺការដឹងពីរបៀបទស្សន៍ទាយអនាគត មិនត្រឹមតែឃើញអត្ថប្រយោជន៍ភ្លាមៗប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងឃើញការចំណេញ និងខាតរយៈពេលវែងទៀតផង។ ការក្រឡេកមើលឲ្យឆ្ងាយ គឺការដឹងពីរបៀបដាក់ខ្លួនអ្នកនៅក្នុងបរិបទទូទៅនៃសង្គម ដោយមើលឃើញទំនាក់ទំនងរវាងខ្លួនអ្នក និងអ្នកដទៃ រវាងបច្ចុប្បន្ន និងអនាគត។
មនុស្សដែលមានចក្ខុវិស័យមិនដែលប្រញាប់ប្រញាល់ឡើយ។ ពួកគេដឹងថាពេលណាត្រូវទៅមុខ ពេលណាត្រូវដកថយ។ ពួកគេហ៊ានទទួលយកការលំបាកភ្លាមៗជាថ្នូរនឹងសមិទ្ធិផលប្រកបដោយនិរន្តរភាពនាពេលអនាគត។ ឧទាហរណ៍ កសិករសាបព្រួសគ្រាប់ពូជ – ពួកគេមិនទាមទារលទ្ធផលភ្លាមៗទេ ប៉ុន្តែត្រូវយល់ថា វាត្រូវការពេលវេលា ភ្លៀង ពន្លឺព្រះអាទិត្យ និងការថែទាំ។ ដូចគ្នាដែរ មនុស្សដែលមាន “ចក្ខុវិស័យ” ដឹងថាជោគជ័យពិតប្រាកដ ទាមទារដំណើរការបណ្តុះបណ្តាល ការរៀនសូត្រ និងការតស៊ូ។
ក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្ននេះ ការ«មើលឲ្យឆ្ងាយ»គឺសំខាន់ណាស់។ មនុស្សម្នាក់ដែលចេះវិនិយោគលើចំណេះដឹង រក្សាភាពជឿជាក់ក្នុងអាជីវកម្ម បង្កើតទំនាក់ទំនងយូរអង្វែង គឺជាអ្នកដែលកំពុងសាបព្រួសគ្រាប់ពូជសម្រាប់អនាគត។ ពួកគេយល់ថា គ្មានផ្លូវកាត់ទៅរកភាពជោគជ័យប្រកបដោយនិរន្តរភាពនោះទេ។
២.”ដើរតាមធម្មជាតិ” – ទិសដៅនៃសន្តិភាព
បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការតស៊ូ និងការប្រឹងប្រែងជាច្រើន មនុស្សតែងតែយល់ថា៖ វត្ថុមានតម្លៃបំផុត មិនមែនជាឋានៈ ឬ លុយកាក់ទេ តែជាសន្តិភាពនៃចិត្ត។ ហើយដើម្បីសម្រេចវាបាននោះ បុរាណបានបង្រៀន ត្រូវធ្វើតាមធម្មជាតិ។
“ដើរតាមធម្មជាតិ” មិនមែនមានន័យថាបោះបង់ ឬ ទុកវាចោលឱ្យនៅជាប់វាសនានោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាជាការទទួលយកដោយឈ្លាសវៃ នៅពេលដែលមនុស្សយល់យ៉ាងច្បាស់អំពីដែនកំណត់របស់ពួកគេ និងដឹងពីរបៀបរស់នៅឱ្យស្របនឹងច្បាប់នៃជីវិត។
ស្ថានសួគ៌មាន ៤ រដូវ អ្វីៗទាំងអស់មានកំណើត-អត្ថិភាព-រសាយ-ស្លាប់។ មនុស្សក៏ដូចគ្នា ជួនកាលឡើង ជួនកាលចុះ។ អ្នកណាប្រឆាំងនឹងច្បាប់នោះ នឹងបានតែភាពនឿយហត់។ ការដើរតាមធម្មជាតិគឺនៅពេលដែលយើងដឹងថាពេលណាត្រូវឈប់ ចេះដឹងគុណបច្ចុប្បន្ន ហើយកុំបណ្តោយឱ្យភាពលោភលន់មកបោកបញ្ឆោតហេតុផលរបស់យើង។
មនុស្សដែលរស់នៅតាមធម្មជាតិលែងត្អូញត្អែរពេលបរាជ័យព្រោះគេយល់ថាមានអ្វីហួសពីការគ្រប់គ្រង។ ពួកគេចេះញញឹមដោយចំណេញ និងខាត ហើយឃើញអ្វីៗទាំងអស់មកដូចទឹកហូរ។ វាគឺជា “ជោគវាសនាបន្តបន្ទាប់” ដែលជួយពួកគេឱ្យមានអារម្មណ៍ស្រួល លែងជាប់គាំងដោយកិត្តិនាម។
៣.ការរួមគ្នានៃភាគីទាំងពីរ៖ ការខិតខំប្រកបដោយភាពវៃឆ្លាត ការគិតទុកជាមុន
នៅពេលមើលដំបូង “ការក្រឡេកមើលឱ្យឆ្ងាយ” និង “ការដើរតាមធម្មជាតិ” ហាក់ដូចជាផ្ទុយគ្នា – ម្ខាងកំពុងទៅមុខហើយម្ខាងទៀតកំពុងដកថយ។ ប៉ុន្តែតាមការពិត ពួកគេគឺជាពាក់កណ្តាលដ៏ល្អឥតខ្ចោះពីរនៃជីវិតដ៏ឆ្លាតវៃ។
កាលនៅក្មេង យើងត្រូវមានមហិច្ឆតា ហ៊ានសុបិន ហ៊ានធ្វើ។ បើគ្មានចក្ខុវិស័យវែងឆ្ងាយ និងគ្មានគោលដៅទេ ជីវិតនឹងឆ្លងកាត់តាមរបៀបមធ្យម។ ប៉ុន្តែពេលយើងធំឡើង យើងត្រូវរៀនដោះលែង ដោយដឹងថាអ្វីៗមានដែនកំណត់។ យើងមិនអាចដេញតាមវត្ថុសម្ភារៈ និងកិត្តិនាមជានិច្ច ហើយភ្លេចតម្លៃនៃសន្តិភាពឡើយ។
ការរស់នៅដោយឈ្លាសវៃមានន័យថា ដឹងថាពេលណាគួរព្យាយាម និងពេលណាគួរឈប់។ មានន័យថាការយល់ថាមនុស្សពិតជាខ្លាំងតែពេលមានទាំងចក្ខុវិស័យទៅឆ្ងាយនិងចិត្តស្ងប់ទើបដឹងគ្រប់គ្រាន់។
៤.មេរៀនដែលបានអនុវត្តក្នុងជីវិតសម័យទំនើប
សព្វថ្ងៃនេះ សង្គមដែលមានការប្រកួតប្រជែងខ្លាំង ធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនតែងតែ “រត់” ត្រូវប្រឹងប្រែងឥតឈប់ឈរ។ ទោះជាយ៉ាងណាពួកគេកាន់តែរត់កាន់តែនឿយហត់ មានសម្ពាធ និងបាត់បង់ភាពរីករាយក្នុងជីវិត។
#ទស្សនវិជ្ជាបុរាណរំលឹកយើងថា៖
– ជោគជ័យទាមទារភាពវៃឆ្លាត ប៉ុន្តែសន្តិភាពទាមទារបេះដូង។
– ខំប្រឹងអោយអស់ពីសមត្ថភាព ប៉ុន្តែកុំរឹងរូស។
– ចាប់យកឱកាស ប៉ុន្តែក៏ត្រូវដឹងពីរបៀបបញ្ចេញចោលនៅពេលដែលឈានដល់ដែនកំណត់។
– រៀនធ្វើឱ្យមានតុល្យភាពការងារ និងជីវិតខាងវិញ្ញាណ។ បង្កើតផែនការច្បាស់លាស់ មានគោលដៅជាក់លាក់ – នោះគឺ “មើលឃើញឆ្ងាយ” ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពហើយ សូមឲ្យអ្វីៗកើតឡើងតាមធម្មជាតិ នោះគឺជាការធ្វើតាមធម្មជាតិ។ ការរស់នៅប្រកបដោយភាពឈ្លាសវៃ មានន័យថា ដឹងពីរបៀបដើម្បីរីកចម្រើន ខណៈពេលដែលមានសន្តិភាព៕
