នៅក្នុងសង្គមសម័យទំនើប មនុស្សជាច្រើនតែងតែរស់នៅក្រោមសម្ពាធនៃការខ្លាចថាគេមិនត្រូវបានគេរាប់អាន ឬដកចេញពីក្រុម។ ការខ្លាចនេះ ដែលគេហៅថា “fear of exclusion” ឬ “fear of being left out” គឺជាធម្មជាតិមួយដែលកើតចេញពីតម្រូវការរស់រានមានជីវិតរបស់មនុស្ស ដែលត្រូវការការទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃដើម្បីមានអារម្មណ៍សុវត្ថិភាព។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលការខ្លាចនេះកាន់តែខ្លាំង វាអាចនាំមកនូវបញ្ហាសុខភាពផ្លូវចិត្ត ដូចជាការថប់បារម្ភ បាក់ទឹកចិត្ត ឬសូម្បីតែអាកប្បកិរិយាឈ្លានពាន។ ដូច្នេះ ការប្ដូរផ្នត់គំនិតពី “មនុស្សខ្លាចគេអត់រាប់” មកជា “ខ្ញុំមិនរាប់អ្នកណាទាំងអស់” គឺជាជំហានមួយដ៏សំខាន់ក្នុងការស្វែងរកសេរីភាពខាងផ្លូវចិត្ត និងការរស់នៅដោយឯករាជ្យ។ វាមិនមែនមានន័យថាក្លាយជាមនុស្សអត្មានិយមនោះទេ ប៉ុន្តែជាការរៀនស្រឡាញ់ខ្លួនឯងឲ្យបានគ្រប់គ្រាន់។
មូលហេតុនៃការខ្លាចគេអត់រាប់គឺកើតចេញពីកត្តាចិត្តវិទ្យា ដែលមនុស្សត្រូវការការជាក់លាក់នៃការទទួលយកពីសង្គមដើម្បីរស់រាន។ នៅសម័យបុរាណ ការត្រូវបានដកចេញពីក្រុមអាចមានន័យថាគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត ដូច្នេះខួរក្បាលរបស់យើងត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីខ្លាចការនេះ។ នៅសម័យនេះ វាបង្ហាញខ្លួនតាមរយៈការខ្វល់ខ្វាយពីការមិនត្រូវបានអញ្ជើញចូលរួមព្រឹត្តិការណ៍ ឬការមិនមានមិត្តភក្តិច្រើននៅលើបណ្តាញសង្គម។ ប៉ុន្តែ ការរស់នៅក្រោមការខ្លាចនេះអាចធ្វើឲ្យយើងបាត់បង់ខ្លួនឯង និងពឹងផ្អែកលើការទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃជានិច្ច។
ការប្ដូរមកជា “ខ្ញុំមិនរាប់អ្នកណាទាំងអស់” គឺជាដំណើរការនៃការរៀនទទួលយកខ្លួនឯង និងរកឃើញសុភមង្គលពីខាងក្នុង។ នេះមានន័យថា យើងឈប់ខ្វល់ពីការវិនិច្ឆ័យរបស់អ្នកដទៃ និងផ្តោតលើការរស់នៅតាមតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួន។ យោងតាមអ្នកជំនាញចិត្តវិទ្យា វិធីដើម្បីសម្រេចបាននេះរួមមាន៖ ការអនុវត្តការគិតវិជ្ជមាន ការស្វែងរកក្រុមដែលស័ក្តិសមនឹងខ្លួនឯង និងការលើកកម្ពស់សមត្ថភាពផ្លូវចិត្ត (resilience)។ ឧទាហរណ៍ បើអ្នកមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានដកចេញ សូមព្យាយាមគិតថាវាជាឱកាសដើម្បីស្វែងរកសកម្មភាពដែលខ្លួនឯងចូលចិត្ត ដូចជាការអានសៀវភៅ ឬធ្វើលំហាត់ប្រាណ។ ការផ្លាស់ប្តូរនេះអាចជួយកាត់បន្ថយការឈឺចាប់ផ្លូវចិត្ត និងបង្កើនការជឿជាក់លើខ្លួនឯង។
ទោះបីជាការផ្លាស់ប្តូរនេះស្តាប់ទៅដូចជាមិនខ្វល់អ្នកដទៃក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាជួយឲ្យយើងមានទំនាក់ទំនងដែលពិតប្រាកដជាងមុន ដោយសារយើងជ្រើសរើសមនុស្សដែលស្របនឹងតម្លៃរបស់យើង។ នៅក្នុងបណ្តាញសង្គមដូចជា Facebook ឬ Instagram ឃ្លានេះត្រូវបានចែករំលែកយ៉ាងច្រើន ដែលបង្ហាញពីការស្វែងរកសេរីភាពផ្លូវចិត្តរបស់មនុស្សជាច្រើន។ បើអ្នកកំពុងជួបបញ្ហានេះ សូមចាប់ផ្តើមដោយការសង្កេតគំនិតខ្លួនឯង និងស្វែងរកជំនួយពីអ្នកជំនាញបើចាំបាច់។ ចងចាំថា ការមិនរាប់អ្នកណាទាំងអស់មិនមែនជាការឯកោនោះទេ ប៉ុន្តែជាការរស់នៅដោយសេរីភាព។
(អត្ថបទនេះផ្អែកលើព័ត៌មានចិត្តវិទ្យាទូទៅ សូមពិគ្រោះជាមួយអ្នកជំនាញសម្រាប់ដំបូន្មានផ្ទាល់ខ្លួន។)
