ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនាតែងដាស់តឿនជីវិតមនុស្ស មិនថាទំនាក់ទំនងកម្មផលអ្វី ដែលឪពុកម្តាយបង្កើតក្នុងជីវិតមុននោះទេ ក្នុងជីវិតនេះ ឪពុកម្តាយគួរតែជាគំរូដ៏ភ្លឺស្វាងសម្រាប់កូនៗក្នុងការបណ្តុះសីល បណ្តុះគុណធម៌ និងសន្សំគុណធម៌ ទើបអាចតបស្នងនូវទំនាក់ទំនងកម្មទាំងបួននេះបាន។
នៅក្នុងពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនា មានច្បាប់កម្មផល និងការចាប់បដិសន្ធិឡើងវិញ វាសនាសំដៅលើទំនាក់ទំនងកម្មពីជីវិតមុន។ កម្លាំងនៃបំណុលកម្ម គឺអាស្រ័យលើទាំងអំពើល្អ និងអាក្រក់របស់មាតាបិតាក្នុងជីវិតមុន និងក្នុងជីវិតនេះ។
#កម្មផល៤យ៉ាងដែលនាំកូនទៅរកឪពុកម្តាយ
សេចក្តីស្រឡាញ់រវាងកូននឹងមាតាបិតាក្នុងជីវិតនេះ កើតឡើងដោយកម្មផល ៤ យ៉ាងដូចតទៅ៖
ទីមួយ៖ ការសងគុណ
ក្នុងជាតិមុន បើអ្នកមានគុណចំពោះកូន ដូច្នេះក្នុងជីវិតនេះកូននឹងចាប់កំណើតតបស្នងសងគុណឪពុកម្តាយវិញ។ ការអនុគ្រោះកាន់តែច្រើន កូននៅជាមួយឪពុកម្តាយកាន់តែយូរ ពេលបានសងគុណទាំងអស់ហើយ កូនៗនឹងចាកចេញ ។
ទីពីរ៖ សងសឹក
កាលពីជាតិមុន អ្នកមានការខឹងសម្បារនឹងនរណាម្នាក់ ដូច្នេះពួកគេនឹងមកចាប់កំណើតជាកូនរបស់អ្នកវិញក្នុងជីវិតនេះ ដើម្បីសងសឹក។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាមានករណីកុមារមិនស្តាប់បង្គាប់ និងធ្វើបាបឪពុកម្តាយ។ កុំឆាប់បន្ទោសកូន ព្រោះអ្នកអាចនឹងជំពាក់កម្មកូនក្នុងជីវិតមុន។
ទី៣៖ ប្រមូលបំណុល
កាលពីជាតិមុន អ្នកជំពាក់បំណុលគេ ដូច្នេះហើយពួកគេនឹងមកកើតជាកូនអ្នកដើម្បីប្រមូលបំណុល។ ប្រសិនបើបំណុលមានចំនួនតិចតួច នោះក្រោយពីចិញ្ចឹមកូនបានពីរ ឬបីឆ្នាំ កូននឹងស្លាប់។ បើបំណុលច្រើន កូនប្រហែលជាត្រូវចិញ្ចឹមរហូតដល់ធំឡើងទើបស្លាប់។ នៅពេលដែលបំណុលត្រូវបានប្រមូលហើយកូននឹងចាកចេញ។
ទី៤៖ សងបំណុលគេ
កាលពីជីវិតមុនគេជំពាក់បំណុលអ្នក ដូច្នេះហើយក្នុងជីវិតនេះគេនឹងមកចាប់កំណើតជាអ្នកដើម្បីសងបំណុល។ កូននោះនឹងខំប្រឹងចិញ្ចឹមឪពុកម្តាយ ហើយពេលសងបំណុលអ្នកអស់ ទើបកូនចាកចេញ។ ដូច្នេះ សូមកុំបន្ទោសកូនថា ប្រព្រឹត្តល្អ ឬ មិនល្អ ព្រោះវាក៏អាស្រ័យលើទំនាក់ទំនងកម្មផលពីជាតិមុនដែរ៕
