តើប្រាក់ខែអ្នកបាត់ទៅណាអស់? យុវជនកម្ពុជារកបានច្រើនជាងមុន តែនៅតែដាច់លុយ

មនុស្សជាច្រើននិយាយថា ឥឡូវរកលុយបានច្រើនជាងជំនាន់មុន។ នេះមិនមែនជាពាក្យទទេទេ។ មានយុវជនធ្វើការការិយាល័យ លក់អនឡាញ ធ្វើហ្រ្វេនឡេន បើកតុកតុក ឬធ្វើការរោងចក្រ ហើយបានលុយច្រើនជាងឪពុកម្តាយពេលគេវ័យដូចគ្នា។

តែចុងខែមកដល់ កាបូបនៅតែស្ដើង។ ខ្លះត្រូវខ្ចីមិត្ត។ ខ្លះប្រើប័ណ្ណឥណទាន។ ខ្លះសួរឪពុកម្តាយម្ដងទៀត។

បញ្ហាមិនមែនតែ «រកមិនបាន» ទេ។ បញ្ហាច្រើនជាងនោះគឺ រកបានហើយចាយលឿនជាងការរក។

១. ប្រាក់ខែឡើង តែថ្លៃរស់នៅឡើងលឿនជាង

នៅភ្នំពេញ ថ្លៃផ្ទះជួលបានក្លាយជាបន្ទុកធំ។ បន្ទប់តូចមួយអាចចាយរាប់រយដុល្លារ។ មានរបាយការណ៍ថាថ្លៃជួលបន្ទប់មួយគ្រែនៅរាជធានីស្ថិតក្នុងចំណោមខ្ពស់ក្នុងតំបន់។⁠

ចំណែកប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាកម្មករកាត់ដេរឆ្នាំ ២០២៦ ស្ថិតប្រហែល ២១០ ដុល្លារ មុនប្រាក់ឧបត្ថម្ភ។ សហជីពធ្លាប់លើកថាគ្រួសារត្រូវការលើស ៥០០ ដុល្លារទើបគ្រប់។⁠Metaintro

នេះមានន័យថា៖
អ្នករកបាន ៣០០–៦០០ ដុល្លារ មិនមែនមានន័យថាលើសទេ។
បើនៅទីក្រុង បង់ផ្ទះ បង់ឡាន បង់អ៊ីនធឺណិត បង់ទឹកភ្លើង រួចហើយអាចអស់ពាក់កណ្ដាលខែ។

២. ជីវភាពឡើងតាមប្រាក់ខែ ហៅថា Lifestyle Inflation

ពេលបាន ២៥០ ដុល្លារ អ្នកញ៉ាំនៅផ្ទះ។
ពេលបាន ៤០០ អ្នកចាប់ផ្ដើមកម្មង់។
ពេលបាន ៦០០ អ្នកផ្លាស់បន្ទប់ស្អាតជាង និងប្ដូរទូរស័ព្ទថ្មី។

ប្រាក់ខែឡើង ២០%។
ការចាយឡើង ៤០%។
លទ្ធផលនៅតែដាច់។

នេះមិនមែនព្រោះអ្នកខ្ជិលទេ។
វាព្រោះខួរក្បាលមនុស្សស៊ាំនឹងភាពងាយលឿន។ អ្វីដែលធ្លាប់ជាល្អប្រណីត ក្លាយជារបស់ធម្មតាក្នុងពីរខែ។

៣. លុយបាត់ក្នុងរឿងតូច ដែលមិនគិតថាធំ

សូមគិតមួយខែ៖

• កាហ្វេ ២ ដុល្លារ × ២០ ថ្ងៃ = ៤០
• កម្មង់ម្ហូប ៥ ដុល្លារ × ១២ ថ្ងៃ = ៦០
ការផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម
• ទិញលើអនឡាញតាមការផ្សាយ ៣០–៥០
• ប្រេង ឬ Grab ៤០–៨០
• ហ្គេម ស្បែកជើង ឬសមាជិកភាពកម្សាន្ត ២០–៦០

បូករួមងាយដល់ ២០០ ដុល្លារ។
នេះមិនទាន់គិតបុណ្យ អាពាហ៍ពិពាហ៍មិត្ត ឬជួយផ្ទះ។

លុយមិនបាត់តែម្តងទេ។ វាលេចតាមចន្លោះតូចៗរាល់ថ្ងៃ។

៤. ប្រៀបធៀបជីវិតគេលើទូរស័ព្ទ

យុវជនសព្វថ្ងៃមិនប្រៀបធៀបនឹងអ្នកជិតខាងដូចចាស់ទេ។
គេប្រៀបធៀបនឹងមនុស្សរាប់ពាន់នាក់លើ TikTok និង Instagram។

ឃើញគេញ៉ាំផ្ទះភោជនីយដ្ឋាន។
ឃើញគេធ្វើដំណើរ។
ឃើញគេមានទូរស័ព្ទថ្មី។

អ្វីដែលមិនឃើញគឺ៖
គេខ្ចី។ គេនៅផ្ទះឪពុកម្តាយ។ គេមិនបានសន្សំ។ គេថតតែមួយម៉ោងដើម្បីបង្ហាញជីវិតមួយខែ។

ការប្រៀបធៀបធ្វើឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនខ្វះ ទោះប្រាក់ខែឡើងក៏ដោយ។

៥. ខ្ចីងាយ ទើបដាច់ងាយ

ឥឡូវមានកម្មវិធីខ្ចីលុយ បង់រំលស់ ទិញមុនបង់ក្រោយ។ វាងាយពេក។

ទូរស័ព្ទថ្មីមួយគ្រឿងអាចបង់ ២០–៤០ ដុល្លារក្នុងមួយខែ អស់មួយឆ្នាំ។
ម៉ូតូ ឬរបស់ផ្ទះក៏ដូចគ្នា។

ពេលមានបំណុល ៣–៤ កន្លែង ចុងខែមិនមែនសួរថា «នៅសល់ប៉ុន្មាន» ទេ។
សួរថា «ត្រូវបង់អ្នកណាមុន»។

លុយដែលគួរសន្សំ ប្រែជាការប្រាក់។

៦. ជួយផ្ទះ ជារឿងល្អ តែត្រូវមានព្រំដែន

យុវជនខ្មែរជាច្រើនផ្ញើលុយទៅខេត្ត ជួយបងប្អូន ជួយពិធីបុណ្យ។ នេះជាគុណធម៌។

តែបើខ្លួនឯងគ្មានសន្សំ ១ រៀល នោះការជួយនឹងប្រែជាបន្ទុកទ្វេ។
ថ្ងៃណាអ្នកឈឺ ឬបាត់ការងារ គ្មាននរណាទ្រាំជំនួសបានយូរ។

ជួយបាន តែទុកខ្លួនឯងឲ្យមានដីជើងសិន។

៧. របៀបឲ្យប្រាក់ខែឈប់បាត់ដោយស្ងៀម

មិនចាំបាច់រស់ដូចព្រះសង្ឃទេ។ ចាំបាច់តែឃើញលុយច្បាស់។

១. សរសេរចំណាយ ៧ ថ្ងៃ
កុំទាយ។ សរសេរពិត។ អ្នកនឹងឃើញរន្ធដែលលុយចេញ។

២. បែងចែកប្រាក់ខែនៅថ្ងៃបានលុយ
ឧទាហរណ៍៖ ៥០% ចាំបាច់, ២០% ជួយផ្ទះ, ២០% សន្សំ, ១០% លេង។
លេខអាចផ្លាស់។ គោលការណ៍មិនផ្លាស់៖ សន្សំមុនចាយលេង។

៣. កុំទិញរបស់ធំដោយបង់រំលស់ បើអាចរង់ចាំ ៣ ខែ
បើរង់ចាំរួចលែងចង់បាន នោះមិនមែនជាតម្រូវការទេ។

៤. ញ៉ាំនៅផ្ទះ ៤ ថ្ងៃក្នុងមួយសប្ដាហ៍
មិនមែនហាមកម្មង់ទេ។ គ្រាន់តែកុំឲ្យកម្មង់ក្លាយជាទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃ។

៥. មានគណនីសន្សំដាច់ដោយឡែក
លុយនៅក្នុងគណនីចាយ នឹងចាយអស់។ លុយដែលផ្ទេរចេញភ្លាមៗ ងាយនៅ។

សរុប

យុវជនកម្ពុជារកបានច្រើនជាងមុន ពិត។
តែទីក្រុងថ្លៃជាងមុន។ ទម្លាប់ចាយលឿនជាងមុន។ ការប្រៀបធៀបខ្លាំងជាងមុន។ ការខ្ចីងាយជាងមុន។

ដាច់លុយមិនតែងតែមានន័យថាអ្នកបរាជ័យទេ។
វាអាចមានន័យថាប្រាក់ខែអ្នកកំពុងរស់ក្នុងជីវភាពដែលធំជាងចំណូលបន្តិច។

កុំសួរតែថា «ធ្វើម៉េចឲ្យរកបានច្រើនជាង?»
សួរបន្ថែមថា «លុយដែលរកបានហើយ តើនៅសល់ប៉ុន្មាននៅថ្ងៃទី ៣០?»

បើចុងខែនៅសូន្យរាល់ដង ប្រាក់ខែមិនមែនតិចពេកតែម្តងទេ។
វាអាចកំពុងចេញតាមទ្វារតូចៗ ដែលអ្នកមិនបានចាក់សោ។