ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សច្រើនតែនិយាយថា “កូនកណ្តាលជាកូនដែលមានបន្ទុកធ្ងន់ជាងគេ”?

នៅក្នុងរឿងព្រេងនិទាន ប្រសិនបើគ្រួសារមួយមានកូនបីនាក់ ឬ ច្រើននាក់ កូនកណ្តាលត្រូវបានគេនិយាយថាមានបន្ទុកធ្ងន់ជាង និងលំបាកជាងគេ។

១.ការនៅកណ្តាលធ្វើឱ្យពួកគេទំនងជាលះបង់

នៅក្នុងគ្រួសារធំមួយ កូនច្បងតែងតែត្រូវបានផ្តល់ការទទួលខុសត្រូវ និងអំណាចដោយឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ ខណៈពេលដែលកូនពៅទទួលបានការថែទាំយូរជាងគេ។ ដូច្នេះ កូនកណ្តាលងាយនឹងទុកចោលក្នុងភាពទទេពោលគឺ លែងក្មេងពេកក្នុងការការពារទៀតហើយ ប៉ុន្តែមិនទាន់ចាស់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទទួលបានតំណែងសំខាន់បំផុតនោះទេ។

រឿងព្រេងនិទានសង្កេតឃើញស្ថានភាពនេះ ហើយដូច្នេះបង្កើតបានជាសុភាសិតថា “កូនកណ្តាលមានបន្ទុកធ្ងន់”។ បន្ទុកនៅទីនេះមិនចាំបាច់ជាព្រឹត្តិការណ៍ជាក់លាក់ណាមួយនោះទេ ប៉ុន្តែអាចជាកិច្ចការតូចៗដដែលៗដូចជា ការលះបង់ផ្លូវទៅបងច្បង ការមើលថែបងប្អូនតូចៗ ការជួយឪពុកម្តាយ ឬ ការដោះស្រាយបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួន។

ជាការពិតណាស់ នេះគឺជាជំនឿប្រជាប្រិយ មិនមែនជាច្បាប់សម្រាប់គ្រួសារនីមួយៗទេ។ ថាតើមនុស្សម្នាក់មានបន្ទុកឬអត់ គឺអាស្រ័យលើការចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សា ស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ច បុគ្គលិកលក្ខណៈ និងទំនាក់ទំនងរវាងសមាជិកគ្រួសារ។

២.ទោះបីជាពួកគេមិនមែនជាកូនច្បងក៏ដោយ ក៏ពួកគេត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងយកចិត្តទុកដាក់

កូនកណ្តាលជាធម្មតាធំឡើងក្នុងដំណាក់កាលដែលគ្រួសារមានបទពិសោធន៍ក្នុងការថែទាំកុមារ ប៉ុន្តែក៏មានការទទួលខុសត្រូវច្រើនជាងមុនផងដែរ។ នៅពេលដែលបងប្អូនតូចៗមកដល់ កូនកណ្តាលជួនកាលត្រូវបានចាត់ទុកថា “ធំពេញវ័យ” ហើយដូច្នេះត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងមានភាពឯករាជ្យជាង។

ឃ្លាដែលធ្លាប់ស្គាល់ដូចជា “អ្នកធំហើយឥឡូវនេះ ចូរលះបង់ផ្លូវទៅប្អូនតូចរបស់អ្នក” អាចលេចឡើងច្រើនដងក្នុងវ័យកុមារភាព។ ទង្វើតូចៗទាំងនេះនៃការលះបង់ប្រដាប់ក្មេងលេង អាហារ ការយកចិត្តទុកដាក់ ឬការថែរក្សាប្អូនតូចដោយសកម្មអាចបង្កើតអារម្មណ៍នៃការត្រូវថយក្រោយជានិច្ច។

៣.ក្នុងនាមជាមនុស្សពេញវ័យ កូនកណ្តាលទំនងជាក្លាយជាអ្នកសម្របសម្រួលក្នុងទំនាក់ទំនង

ហេតុផលមួយទៀតដែលប្រាជ្ញាប្រជាប្រិយណែនាំថា កូនកណ្តាលមានបន្ទុកធ្ងន់គឺស្ថិតនៅក្នុងតួនាទីសម្របសម្រួលរបស់ពួកគេ។ ក្នុងនាមជាមនុស្សពេញវ័យ ពួកគេប្រហែលជាត្រូវមើលថែឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ រក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយបងប្អូន និងគ្រប់គ្រងគ្រួសាររបស់ពួកគេ។

ពួកគេប្រហែលជាមិនចាំបាច់មានអំណាចក្នុងការធ្វើការសម្រេចចិត្តនោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេតែងតែត្រូវបានអំពាវនាវឱ្យផ្តល់ដំបូន្មាន ភ្ជាប់ទំនាក់ទំនង ឬ ពន្យល់ដល់ភាគីពាក់ព័ន្ធ។

យូរៗទៅ តួនាទីនេះអាចបង្កើតរូបភាពរបស់នរណាម្នាក់ដែលកម្រនិយាយអំពីការលំបាកផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ ពួកគេក្លាយជាទម្លាប់ក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាភ្លាមៗមុនពេលពិចារណាពីសុខុមាលភាពផ្ទាល់ខ្លួន។ ដូច្នេះរឿងព្រេងនិទានបង្ហាញថា កូនកណ្តាលច្រើនតែមានបន្ទុកច្រើនជាងអ្នកខាងក្រៅបានដឹង។

ការលំបាកសម្រាប់កូនកណ្តាលជួនកាលស្ថិតនៅក្នុងអារម្មណ៍នៃ “មិនមែនជារបស់កន្លែងជាក់លាក់ណាមួយ”។ នេះអាចជាមូលហេតុដែលកូនកណ្តាលខ្លះមានអារម្មណ៍ថាពួកគេត្រូវតែស្វែងរកកន្លែងរបស់ពួកគេនៅក្នុងគ្រួសារ។ នៅពេលពួកគេនៅក្មេង ពួកគេចង់បានការទទួលស្គាល់។ នៅពេលពួកគេធំឡើង ពួកគេទំនងជាជ្រើសរើសឯករាជ្យ មិនសូវទាមទារ និងមិនចង់ក្លាយជាបន្ទុកដល់ឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេទេ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អារម្មណ៍នេះមិនគួរប្រែក្លាយទៅជាវាសនាទេ។ ទីកន្លែងកំណើតមិនកំណត់ជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ទេ។ គ្រួសារដែលស្តាប់ និងប្រព្រឹត្តចំពោះកូនម្នាក់ៗដោយយុត្តិធម៌អាចជួយកូនម្នាក់ៗ ដោយមិនគិតពីទីកន្លែងកំណើតរបស់ពួកគេ មានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានស្រឡាញ់ និងគោរព៕